Een dag die nooit is geweest, maar toch ieder jaar terugkomt

Een dag die nooit is geweest, maar toch ieder jaar terugkomt.

Over twee dagen, op 30 september, is het weer mijn trouwdag. En ik merk dat ik het daar dit jaar opnieuw ontzettend moeilijk mee heb.

Mijn man overleed twee maanden voordat onze bruiloft zou plaatsvinden. Volgens de wet waren we al getrouwd en ik draag ook zijn achternaam. Maar de dag waar we zo naar uit hadden gekeken, is er nooit gekomen. Het feest, onze familie en vrienden om ons heen, mijn trouwjurk aantrekken en tegenover elkaar staan om ja tegen elkaar te zeggen… Dat hebben we nooit mogen meemaken.

Mijn trouwjurk staat nog steeds boven op een paspop. Een prachtige jurk die ik nooit heb kunnen dragen op de dag waarvoor ik hem had uitgekozen.

Inmiddels is het ruim vier jaar geleden dat mijn man overleed en ergens had ik in het begin de hoop dat dit soort dagen ieder jaar een klein beetje makkelijker zouden worden. Maar gek genoeg voelt het soms juist alsof het moeilijker wordt.

In zekere zin wordt het leven natuurlijk wel makkelijker. Of misschien is “makkelijker” niet eens het goede woord. De wereld wordt weer wat groter. Je vindt opnieuw dingen waar je plezier uit haalt. Je bouwt een leven op rondom iets waarvan je ooit dacht dat je er nooit mee zou kunnen leven. Ik weet nog steeds niet precies hoe, maar op de een of andere manier ga je toch door.

Maar belangrijke data worden voor mij niet makkelijker.

Zijn sterfdag niet. En mijn trouwdag ook niet.

Van de week zei iemand tegen mij: “Ik kan me voorstellen dat het juist moeilijker wordt naarmate je verder komt.”

En eigenlijk raakte die opmerking precies wat ik zelf voel. Want natuurlijk weet je vanaf het moment dat iemand overlijdt dat diegene niet meer terugkomt. Je wéét dat het definitief is. Maar met ieder jaar dat voorbijgaat, lijkt die definitiefheid toch weer een stukje groter te worden. Weer een jaar verder. Weer een jaar waarin hij er niet was. Weer een jaar verder verwijderd van het leven dat er ooit had moeten zijn.

Vandaag merk ik dat heel sterk.

Normaal gesproken gaat mijn wekker vroeg, zodat ik kan hardlopen voordat mijn zoontje wakker wordt. Daarna breng ik hem weg en ga ik vaak nog sporten of zwemmen. Bewegen is een enorm onderdeel van mijn leven geworden.

Maar vanmorgen kon ik het gewoon niet.

Niet omdat mijn lichaam niet kon, maar omdat ik mentaal gewoon even helemaal op ben.

Ik heb mijn wekker uitgezet en ben terug mijn bed ingegaan. Later heb ik mijn zoontje weggebracht en daarna ben ik opnieuw mijn bed ingekropen. Dat is zó niets voor mij. En ergens voel ik me daar dan ook weer verschrikkelijk over, omdat er meteen een stemmetje komt dat zegt dat ik niet productief ben en dat ik iets moet gaan doen.

Tegelijkertijd voel ik gewoon: het lukt vandaag even niet. Ik ben op.

En daar komt nog iets bij waar ik inmiddels, ook door mijn werk als voedingscoach, heel bewust van ben: emotie-eten.

Ik weet hoe makkelijk het is om op moeilijke momenten naar eten te grijpen. En ik ben daar zelf absoluut geen uitzondering op. Sterker nog: een deel van mij wil op dit moment gewoon naar de bakker, een croissant halen, thuis kijken of er nog een pot Nutella staat en die combinatie gebruiken om me heel even beter te voelen.

Die verleiding is er. Heel sterk zelfs. Maar terwijl ik dit schrijf, zit ik braaf aan mijn kom havermout, omdat ik weet dat mijn lichaam daar op dit moment veel meer aan heeft. Niet omdat een croissant met Nutella niet zou mogen, maar omdat ik ook weet dat ik die nu vooral wil omdat ik me verdrietig voel en mezelf met eten even beter wil laten voelen.

Afgelopen zaterdag had ik ook nog een trouwfeest van een vriendin die ik ken van het zwemmen. Het was oprecht een ontzettend leuke avond en ik ben blij dat ik ben gegaan. Even een avondje uit, even niet alleen mama zijn. Want ook dat is als weduwe met een kind soms best een uitdaging.

Tegelijkertijd kwam dat feest natuurlijk precies vlak voor mijn eigen trouwdatum.

Ik drink eigenlijk bijna geen alcohol meer. Onder andere omdat ik veel sport, maar ook omdat ik na het overlijden van mijn man een periode heb gehad waarin ik juist best veel dronk. Dat is iets waar ik niet meer naartoe wil. Zaterdag heb ik op het feest wel wat gedronken. Niet extreem en ik was ook niet dronken. En rationeel weet ik dat het prima is om dat een keer te doen. Maar ik merk wel dat juist in een emotioneel zware periode die oude neiging om iets te gebruiken om even minder te voelen sneller naar boven komt.

Misschien is dat ook waarom ik dit hier deel.

Ik weet niet of hier iemand is die zijn of haar geliefde vlak voor de bruiloft is verloren. Misschien is mijn situatie daarin heel specifiek.

Maar misschien herkennen mensen iets anders.

Een belangrijke gebeurtenis die kort na het overlijden had moeten plaatsvinden, maar nooit heeft plaatsgevonden. Een bruiloft, een reis, een verhuizing, de geboorte van een kind, een jubileum of iets anders waar je samen zo naar uitkeek.

Een datum die ieder jaar opnieuw op de kalender verschijnt.

Een dag die eigenlijk nooit is geweest, maar die toch ieder jaar terugkomt.

Hoe gaan jullie daarmee om?

Worden zulke dagen voor jullie met de jaren makkelijker? Of herkennen jullie juist dat het soms moeilijker lijkt te worden, omdat ieder jaar dat voorbijgaat ook weer benadrukt hoe definitief het allemaal is?

Vandaag weet ik in ieder geval even niet zo goed wat ik ermee moet. Misschien hoef ik er vandaag ook even niets mee. Misschien mag het vandaag gewoon zwaar zijn.