Triggers
Naar aanleiding van een nieuwsbericht over een fietser die is overleden na een aanrijding met een tram op de Eerste Constantijn Huygensstraat moest ik ineens terugdenken aan mijn eigen ongeval.
Jaren geleden ben ik zelf op diezelfde weg aangereden. In mijn geval door een auto en gelukkig heb ik het overleefd, maar het besef hoe anders het had kunnen aflopen komt soms nog hard binnen.
Wat me opvalt is dat het niet alleen een nieuwsbericht is dat iets losmaakt. Soms is het een bepaalde plek, een geluid, een geur, een kruispunt of zelfs iets wat je op televisie ziet. Ineens ben je weer terug bij wat er gebeurd is en komen herinneringen en gevoelens naar boven waarvan je dacht dat ze een plek hadden gekregen.
Ik fiets tegenwoordig nog steeds wekelijks over precies dat stuk waar ik destijds ben aangereden. Dat gaat eigenlijk goed en ik heb geen herbelevingen. Toch merk ik dat ik daar altijd extra alert ben. Ik kijk twee keer om me heen, controleer nog eens of alles veilig is en ben veel meer op mijn hoede dan op andere plekken. Het lijkt alsof een deel van mij daar altijd nét iets waakzamer blijft.
Dit nieuwsbericht op diezelfde locatie deed me opnieuw beseffen hoeveel geluk ik destijds heb gehad, maar bracht tegelijkertijd ook herinneringen naar boven.
Herkennen anderen dit ook? Dat bepaalde plekken, geluiden, geuren of gebeurtenissen je onverwacht terugbrengen naar je eigen ongeval of traumatische ervaring? En hoe gaan jullie daarmee om?
Liefs, Lindsay
4 Reacties
Lieve Lindsay,
Nou en of ik dat herken.
Toevallig van de week stond ik te wachten in de auto bij een rotonde. De auto voor me trok op het fietspad op en zag een fietser niet. Die werd aangereden, viel en stond gelijk weer al scheldend op. (de auto reed gelukkig heel langzaam)
Achteraf vroeg ik me af wie er zo gegild had, ik had mijn autoraampjes dicht, dat moet ik dus zelf geweest zijn. Ik zag mezelf namelijk van die fiets gereden worden en de tranen liepen over mijn wangen.
Toen ik besefte wat er gebeurde met me, was het over en heb ik er ook gelukkig geen last meer van gehad. Maar ja, dat zo iets zo'n reactie geeft, 8 jaar na het ongeval laat wel zien wat voor impact zoiets heeft.
Liefs Nel
Lieve Nel,
Wat bijzonder dat je pas achteraf besefte dat jij degene was die gegild had. Dat laat inderdaad zien hoeveel impact zo'n ongeval kan hebben, zelfs jaren later.
Wat jij beschrijft is eigenlijk precies waar ik met mijn bericht op doelde. Soms denk je dat iets een plek heeft gekregen en dan gebeurt er ineens iets waardoor je lichaam of emoties sneller reageren dan je verstand. Niet omdat je terug bent bij het ongeval, maar omdat je hersenen die ervaring blijkbaar ergens hebben opgeslagen.
Fijn dat het gevoel daarna ook weer wegtrok en dat je er verder geen last van hebt gehad. Tegelijkertijd vind ik het wel een mooi voorbeeld van hoe ingrijpende gebeurtenissen onderdeel van je blijven, ook als je leven inmiddels gewoon verder is gegaan.
Dankjewel voor het delen.
Liefs, Lindsay
Lieve Lindsay,
Heel herkenbaar, ondanks dat ik van mijn eigen ongeluk niks meer weet, nee niet out geweest maar mijn hersenen hebben niks opgeslagen. Maar elke keer dat het maar net goed gaat bij een rotonde of kruising, zit ik met de schrik op de fiets en soms ook met tranen. Ik denk dat dit ook normaal is en dat we er nooit helemaal vanaf komen, hoelang het ook geleden is.
Bij mij werkt het om er over te praten en ook de spanning en emoties toelaten. Ik stop niks weg ook al denken sommige mensen dat wel, maar dat boeit me niet.
En deze groep werkt voor mij ook altijd erg goed.
Liefs Ilonka 💪
Lieve Ilonka,
Bedankt voor je reactie.
Dat herken ik ook wel. Wat ik zelf interessant vind, is dat ik geen herbelevingen heb wanneer ik over de plek van mijn ongeval fiets, maar ik merk wel dat ik daar automatisch extra alert ben. Alsof mijn hersenen die ervaring ergens hebben opgeslagen, ook al ben ik er niet bewust mee bezig.
Ik denk inderdaad dat sommige dingen altijd een beetje bij je blijven. Niet per se omdat je er nog middenin zit, maar omdat zo'n gebeurtenis onderdeel van je leven is geworden. Dat hoeft niet altijd negatief te zijn, het kan ook betekenen dat je waakzamer bent geworden.
En ik ben het met je eens dat praten helpt. Juist door gevoelens en emoties toe te laten in plaats van ze weg te drukken. Voor mij is deze groep daar ook heel waardevol in, omdat je merkt dat anderen veel herkennen zonder dat je alles hoeft uit te leggen.
Liefs, Lindsay