Mijn verhaal.
Toen ik 12 jaar oud was, ben ik stelselmatig misbruikt door mijn pa(Zal hem 1 keer zo noemen) en een vriend van hem. Nadat mijn moeder was overleden zag hij de kans om mijn leven te ruïneren. 3 jaar lang moest ik het ondergaan. Vluchten durfde ik niet en erover praten ook niet. Ik kropte het op. Maar uiteindelijk had ik de moed en heb ik mijn woord gedaan. Ik kwam in een veilige omgeving, maar wat er is gebeurd ging maar niet uit m'n geheugen en nu is dat nog steeds zo. Ik heb hulp en dat is fijn, maar zou zo graag weer zonder hulp verder willen. Doen wat mensen van 19 doen.
Bezig met laden...
7 Reacties
Hoi Naomi,
Welkom op deze community. Wat goed dat jij je verhaal hier deelt. Wat heb jij op jonge leeftijd veel meegemaakt.
Goed dat jij de stap hebt gezet om hulp te zoeken en dat je in een veilige omgeving terecht bent gekomen.
Ik kan met voorstellen dat je zonder hulp verder zou willen. Herstel heeft zijn tijd nodig. Dit is per persoon verschillend.
Ik lees dat je graag wilt doen wat andere 19 jarige doen. Zou jij hier iets meer over willen vertellen? Waar moet ik dan aan denken?
Groetjes,
Henriek
Hallo Henriek,
Ik zou graag uitgaan enzo, feestjes bezoeken. Maar ben daar nog angstig voor. Ook ben ik bang dat hij/die kl..tzak me zoekt.
Hoi Naomi,
Heel begrijpelijk dat je deze dingen wilt doen. Je angst begrijp ik ook.
Zijn er vriendinnen in je omgeving met je wie je eventueel mee zou kunnen gaan?
Groetjes,
Henriek
Ja, die zijn er wel. En die zeggen ook dat ik het moet proberen, maar iets in mij houdt dat tegen. Een stem die zegt, dat ik hem dan tegen zal komen. Ik moet beter tegen mezelf zeggen, dat die kans klein is.
Ik ben nu bijna 64 en heb besloten toch mijn verhaal te delen in de hoop dat ik de enige ben die deze ervaring heeft gehad. Als dat niet zo is dan leef ik met je mee.
Het verhaal gaat over mij als jonge jongen die het leven aan het ontdekken was.
Ik woonde in Arnhem en was toen ongeveer 20 jaar. Het zal 1982 geweest zijn of daaromtrent.
Mijn jeugd was alles behalve fijn en ik vond aandacht in de homoseksuele kringen. Daar was ik blij mee want ik voelde mij welkom en gezien.
Ik woonde samen en op enig moment ging ik naar de huisarts.
Deze was erg vriendelijk en enthousiast over mijn verleden. Tenminste, hij toonde veel belangstelling.
Na mijn kennismaking met hem wilde hij mij onderzoeken en besloot dit ook anaal te doen.
Zijn argument was dat hij het vermoeden had dat deze vergroot was. Daarnaast bood hij aan om in de avond gesprekken met mij te voeren over mijn verleden. Daar kon hij mij bij helpen.
Wekelijks moest ik mij anaal laten onderzoeken en wekelijks in de avond met hem praten.
Om een lang verhaal kort te maken heeft dit maanden geduurd en vertelde mijn toenmalige partner dat hij een relatie met mij had.
Ik heb dit nooit in de gaten gehad.
Hij heeft wel geprobeerd om mij te zoenen maar dat hield ik af.
Hoe naïef ik was besefte ik achteraf.
Hij was huisarts én ook nog getrouwd.
Tja…
Iemand hier die dit verhaal herkend?
Ik hoop het niet.
Overigens, dit was de hele korte versie.
Hoi Naomi,
Goed bezig joh!
Je hebt een boel littekens en die zullen nooit verdwijnen.
Ze zullen wel minder diep worden en jij gaat dat regelen!
Geloof in jezelf want je bent het waard!
Zettumop!
Dank je wel. Ik doe mijn best, maar gaat met vallen en opstaan. Nog te vaak heb ik de herbeleving en hoor ik zijn stem.