Herkenning vinden

Lieve allemaal,

Ik wil graag iets delen wat ik heel spannend vind om uit te spreken. Ik loop al lange tijd rond met veel schuld, schaamte en verwarring en ik hoop hier herkenning te vinden bij mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Toen ik veertien jaar was, kwam ik in aanraking met loverboys. Daar heb ik nog steeds veel gevoelens van schuld en schaamte over. In mijn hoofd voelt het soms alsof ik zelf keuzes maakte, omdat ik ook steeds weer terugging. Tegelijkertijd was er een sterke drang en afhankelijkheid waar ik als kind geen grip op had. Achteraf zie ik dat er sprake was van misbruik en manipulatie, maar dat botst nog vaak met hoe ik het zelf heb ervaren.

Door alles wat er gebeurde ben ik in verschillende vormen van jeugdhulp terechtgekomen, waaronder internaten en gesloten instellingen. Tijdens een moment waarop ik ben weggelopen uit het internaat op mijn 15de ben ik opnieuw in onveilige situaties terechtgekomen waarin weer mensenhandel plaatsvond. Uiteindelijk is de politie hierbij betrokken geweest wat leidde tot een veroordeling.

Omdat de hulpverlening en de internaten in Nederland uiteindelijk niet het gewenste resultaat opleverden – en er juist meer negatieve ervaringen bijkwamen – mocht ik op een gegeven moment voor mijn eigen veiligheid van jeugdzorg en de rechter bij mijn oom en tante in het buitenland gaan wonen. Het voelde als een kans om eindelijk weer wat vrijheid te hebben en opnieuw te beginnen, los van het circuit. Maar die vrijheid bleek uiteindelijk niet zo vrij te zijn. Ook daar was ik niet veilig, omdat mijn oom zijn handen niet van mij af kon houden.

Toen ik later daar zwanger werd (niet van mijn oom), terugkwam in Nederland en mijn leven verder probeerde op te bouwen, merkte ik pas echt wat al die ervaringen met mij hadden gedaan. Lange tijd had ik alles weggestopt, maar daarna kwamen veel gevoelens en herinneringen naar boven.

Het ging in die tijd zo slecht dat ik er zelf voor koos om escort te worden omdat al mijn grenzen door de jaren heen al vervaagd waren.

Ondertussen ben ik hier nu al 2 jaar mee gestopt en heb ik nu sinds 1,5 jaar een hele lieve vriend die me echt een hele andere kant van mannen die ik heb meegemaakt heeft laten zien! Waar ik heel dankbaar voor ben 🙏🏼

Maar nu worstel ik er nog steeds mee dat ik in een latere fase keuzes heb gemaakt (vrijwillig escort) waar ik nu moeite mee heb. Dat zorgt ervoor dat ik mezelf vaak afvraag hoe ik naar mijn eigen verhaal moet kijken: wat is mijn verantwoordelijkheid en wat is ontstaan vanuit alles wat er daarvoor is gebeurd.

Wat ik het moeilijkst vind, is de strijd tussen die twee kanten in mezelf. Aan de ene kant weet ik dat ik als kind in onveilige en schadelijke situaties ben terechtgekomen. Aan de andere kant blijf ik worstelen met schuldgevoelens en schaamte over latere keuzes.

Ik zit al jaren bij een psycholoog en ben 2x naar het traumacentrum geweest, wat me gelukkig goed geholpen heeft, maar ik merk dat ik vooral behoefte heb aan herkenning van mensen die begrijpen hoe ingewikkeld het is als je grenzen zo vroeg en zo vaak zijn overschreden, en hoe dat door kan werken in je leven daarna.

Ik hoop hier wat herkenning te kunnen vinden en hopelijk een praatgroep met lotgenoten! 
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal 🙏🏼