Niet los kunnen komen

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van geweld’
6 september 202212 reacties263 weergavenPublieke groep
Default profile image
M96

Hallo,

Na lang wikken en wegen toch de stap durven zetten om mijn verhaal hier te delen. Ik ben 26 jaar oud en sinds 3 maanden heeft mijn ex-vriend onze relatie van 7 jaar verbroken. 

Wij zijn samen opgegroeid en hadden in het begin van onze relatie een hele fijne tijd samen. Logisch, want je was net samen en we waren jong. In mijn jeugd heb ik verschillende trauma's gehad waar ik tot op heden nog therapie voor krijg om op persoonlijk vlak te helen. Ik vind dat ik hier een hele grote groei in heb gemaakt. Gedurende onze relatie heb ik vanwege mijn trauma's eigenlijk altijd last gehad van angst. Deze angst was vrij makkelijk te herleiden aan de vroegere gebeurtenissen en had niets te maken met mijn relatie. Mijn angst zat hem voornamelijk in een negatief oordeel krijgen van anderen waardoor ik sociale situaties liever uit de weg ging in plaats van ze aan te gaan. Naarmate de jaren voorbij gingen sloop deze angst over in de angst om mijn vriend te verliezen. Ik betrapte mezelf erop jaloezie en angst te voelen wanneer hij naar een feestje wilde, bang dat daar andere meiden rondliepen. Heel lang heb ik mijn angsten met hem gedeeld. Ik ben overal heel transparant in geweest, misschien té waardoor hij er nu genoeg van heeft gehad. Vaak heeft hij de keuze gemaakt om voor mij te kiezen in plaats van toch naar dat feestje toe te gaan.

Een aantal jaar geleden heeft zijn vader suïcide gepleegd en zijn we als relatie erg op de proef gesteld. Eigenlijk ging toen alles vanzelf en werd onze liefde alleen maar sterker. In die tijd hebben we wel heel veel aan elkaar gehad. Maar mijn angsten bleven. Hiervoor was ik al jaren in therapie, op en af. Jarenlang doorgebikkeld, studie na studie, mezelf nooit een adempauze gegund. 

Ik heb destijds een halfjaar op mezelf gewoond. Hij woonde nog thuis en heeft nooit alleen gewoond. Een jaar na zijn vader overleed wilde ik graag samenwonen. Hij stemde in en huurden we een appartement. Het appartement waar we nu nog steeds zitten. We woonden 3 jaar samen. 

Op een dag gaf hij aan dat hij twijfels had over onze relatie. In die periode heb ik hem zoveel mogelijk ruimte gegeven om na te denken. 

In die periode ging hij vaak uit en kreeg hij nieuwe collega's. Ik hoorde vaak meisjesnamen. Mijn hoofd ging van paniek naar relativeren - paniek - relativeren. Tot ik het op een ochtend niet meer uithield en zijn telefoon checkte. Hier vond ik een gedempt gesprek met een van die meiden. De onderwerpen waar ze over spraken bevatten weinig context waardoor ik niet goed wist wat ik er van moest vinden. Het feit dat het gesprek gedempt was, dus dat er geen meldingen op zijn scherm tevoorschijn zouden komen, deed me meer pijn en verdriet. Ik koos er op dat moment voor om mij stil te houden, want als ik iets zou zeggen zou hij sowieso boos worden. 

Uiteindelijk heeft hij het toch uit me weten te trekken en waar ik bang voor was gebeurde. In plaats van uitleg te geven, werd hij boos dat ik dit gedaan had en liep boos weg en verbrak per whatsapp onze relatie. Hij had genoeg gehad. Hij voelt zich een slachtoffer. Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dit gedaan heb, want ik geloof er wel in dat dit puur vriendschappelijk was. 

Ik ben er kapot van dat hij ervoor kiest om niet meer met mij samen te zijn. Ik geloof er zo in dat ik hartstikke puur ben en een lichtpuntje kan zijn voor hem. Maar hij ervaarde dat niet zo. Het lijkt alsof hij zich helemaal tegen mij heeft gekeerd en hij het slachtoffer is van jarenlange manipulatie en niks mogen van mij. 

Ik erken dat ik op bepaalde punten hem meer vrijheid had moeten gunnen en geven. Alleen ik kan mijn mening delen, maar hij is degene die vervolgens de beslissing neemt. In deze opzichten ben ik de afgelopen maanden enorm gegroeid en wil ik ook echt niet meer terug in de patronen die er toen waren. Ik wil ook een gezonde liefdevolle en fijne relatie. Ik geloof er ook in dat dit inzicht er nu is doordat we wat losser van elkaar kwamen. 

Ik heb al die tijd nog geprobeerd om uitleg en comfort te krijgen door te willen praten. Het liefst wil ik iedere gedachte en uitspraak analyseren in mijn hoofd. Een avond is dit hartstikke uit de hand gelopen. Mijn verlatingsangst kwam om de hoek kijken toen hij uit het niets aangaf bij zijn moeder te willen gaan slapen. Waarom? Ik had niets gedaan. Ik probeerde hem rustig te laten worden. Ik wilde niet dat hij uit boosheid de deur uit ging. Wat mijn fout is geweest, is dat ik mij op dat moment enorm afhankelijk opstelde en alle deuren probeerde tegen te houden, om hem maar niet te laten gaan. Dit escaleerde in fysiek geweld middels mij de hand op mond en neus te drukken omdat 'ik te hard schreeuwde voor de onderburen' en mij een knietje in mijn maag te geven zodat hij langs mij kon om de deur uit te gaan. 

Op dat moment kreeg ik een paniekaanval en heb ik mijn vader opgebeld. Pijn voelde ik niet, alleen adrenaline en schaamte. Mijn vader woont verder weg en moest 2 uur rijden om mij op te halen. Samen met hem heb ik mijn koffer ingepakt en ben ik naar hem vertrokken. Uiteindelijk heb ik daar een week gezeten, geen contact gehad, bewust niet. Hij kreeg wel spijt. 

Mijn ex vriend is altijd al temperamentvol geweest. Veelal schelden en boos worden als iets niet lukt, bij hemzelf. Als iets valt. In al die jaren dat we samen waren maakte hij vaak spullen kapot. Onze salontafel zit vol gaten van zijn vuist, mijn laptop oplader is verbogen. 

Het begon met spullen, maar later werd dat mentale mishandeling en fysiek: een duwtje geven. Tot het dieptepunt van een maand of 2 terug. Een paar weken geleden nog mentale kleineringen en een klap op mijn wang, of mijn schoenen naar mij toe gooien. Al die tijd heb ik hem gegund dat hij in ons appartement kan blijven en heb ik al die maanden uit mijn koffer geleefd. Als het weer niet goed ging, vertrok ik weer naar mijn moeder of mijn vader. 

De huur is nog steeds niet opgezegd. En terwijl hij de beslissing heeft gemaakt geen relatie meer met mij, onderneemt hij vrijwel niets. Ik heb vanmiddag mijn derde bezichtiging. Echt er naar uitkijken doe ik niet. Het maakt mij alleen heel verdrietig en angstig.

Ook heb ik nog steeds valse hoop af en toe. Doordat hij steeds wisselende signalen gaf, denk ik soms nog steeds dat hij wel zal bijdraaien, of dat hij straks zoveel spijt heeft, dat we toch volwassen en open over deze situatie kunnen praten, goede afspraken kunnen maken. Ik weet ook dat ik dit misschien zelf in stand houd, doordat ik iedere keer maar weer met hem samen in het appartement ben en niet assertief genoeg ben om mijn spullen definitief te pakken weg te wezen. Het lukt me gewoon (nog) niet en daar schaam ik me enorm voor. 

Sinds januari dit jaar zit ik ook met burn-out klachten thuis en sinds juni is mijn contract niet verlengd waardoor ik nu tijdelijk een Ziekte Wet uitkering ontvang. Hier schaam ik me ook heel erg voor, maar accepteer de situatie steeds meer hoe deze is om te kunnen werken aan volledig herstel. Als de relatiebreuk niet had plaatsgevonden, was ik zeker dat ik nu weer lekker aan het werk zou zijn en was dit allemaal niet gebeurd.. 

Ik hoop dat mijn verhaal een beetje duidelijk te volgen is. De voornaamste reden om dit te plaatsen is om erkenning en steun te ontvangen van mensen die misschien iets vergelijkbaars hebben meegemaakt of meemaken. En om dit van me af te kunnen schrijven. 

Liefs. 

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

12 reacties

Default profile image
pieterke

Je verhaal is duidelijk en ik voel de verwarring waarin jij verkeert. Ik denk dat je eerst tot rust moet zien te komen; nu draai je door en door en door. Als het eenmaal wat is bedaard en uitgekristalliseerd zie je vast wel een weg en ik denk dat en goede ondersteuner je kan helpen de draden te ontwarren. Evenzeer denk ik dat je ex hulp nodig heeft: hij heeft echt duidelijk veel te verwerken aan innerlijke trauma's. Misschien is er later dan nog iets mogelijk van harmonie tussen jullie in een terugblik naar deze moeilijke periode in jullie beider leven

Login om te reageren
Default profile image
M96

Dankjewel voor je reactie! Het enige wat ik moeilijk vind is: waar vind ik rust door?
Wanneer ik in het appartement ben en het is “rustig” voel ik me enigszins wel ontspannen. Alleen op andere momenten dringt het dan wel weer echt door dat we geen koppel meer zijn, maar meer als vrienden nu samen langs elkaar heen leven.
Anderzijds vraagt hij wel soms nog om bepaalde aandacht door me een knuffel te willen geven of een kus op m’n voorhoofd of wang.
Vind het dan heel moeilijk of ik dit moet toelaten of afkaatsen.
Ik probeer heel erg mijn afleiding te zoeken nu in vrienden en proberen om mezelf te kunnen vermaken.

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Ik sluit mij aan bij Pieterke. Wat ik vooral lees is twee mensen met onverwerkte trauma's en waar je therapie voor hebt gezocht. Ik lees hier ook emotionele/psychisch en fysiek geweld vanuit je ex-vriend maar lees niet echt wat hij hieraan doet, ik denk dus ook dat hij hulp moet zoeken want wat hij doet is evenmin best ernstig vanwege agressie die hij toont. Het voelt voor mij aan dat je uit een traumaband reageert, een burn-out krijg je niet zomaar, dat kunnen een hoop onderdrukte gevoelens zijn. Tot nu toe zou ik echt niet teruggaan naar een gewelddadige relatie. Neem je rust, denk aan jezelf en gun jezelf ook echt een goed gebalanceerde & gezonde relatie. Dat je nu een soort leegte voelt is normaal na zolang met elkaar te zijn geweest.

Login om te reageren
Default profile image
M96

Sorry, dat ben ik vergeten te benoemen. Hij heeft sinds vorig jaar ook een traject bij hulpverlening.
Al lijkt het niet dat hij hele grote stappen heeft gezet m.b.t zijn emotie regulatie.
Misschien zie ik die niet goed genoeg of breng ik misschien wel het slechtste in hem naar boven (?)
Zeer zeker is mijn burn-out een gevolg van te lang doorgegaan zijn na mijn trauma’s als kind/jongvolwassene. Daar ben ik me heel erg bewust van.
Ik merk zelf dat ik hem heel erg romantiseer nog, maar misschien is dat in dit soort afhankelijkheidsrelaties normaal gedrag?
Toen hij fysiek naar mij werd, heb ik heel lang gedacht dat ik dit uitlokte en de schuld ervan bij mij neergelegd. Nog steeds heb ik daar gemengde gevoelens over en daar schaam ik me voor.

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Hoi M96, ik snap het helemaal hoor. Ikzelf ben ook diegene die een Burn-out heeft vanuit kind/jeugd. Ook een pleaser qua persoonlijkheid. Romantiseren is inderdaad voor mij ook geheel bekend en afhankelijkheid is denk ik jouw innerlijk-trauma die het ook niet wou opgeven.. Maar voor de rest ben jij ook niet verantwoordelijk voor de ander emoties en gedrag (hoe moeilijk dit ook is) Ik denk niet dat je het bij jezelf moet zoeken op dit moment. Ik vind het wel heel verwarrend hoe hij zich opstelt en ik denk persoonlijk dat je dit even naast je neer moet leggen en wat afstand creeeren. Dit is ook niet goed voor het gevoel van jou, hij slingert je heen en weer zo.

Maar één ding, ga zo door, zoek inderdaad afleiding en vermaak jezelf en laat emoties ook gewoon toe hoor! ;)
Je bent nog in de tijd van verwerking dus neem de tijd!

Login om te reageren
Default profile image
pieterke

dat romantiseren en idealiseren ken ik ook. het is omdat je in de liefde gelooft, dus je moet jezelf niet omlaag halen, bij mij komt het doordat mijn moeder mij niet kon vertroetelen en lastig vond, kortom emotioneel verwaarloosde. nu ik dit herleefde ben ik daarvan al, duurde wel 4 jaar, en nu begin ik pas echt aan het maken van innerlijke ruimte en positief denken

Login om te reageren
Default profile image
pieterke

ik denk dat jullie het in het begin fijn hadden omdat je onbewust iets herkende in hem. door jouw verhaal krijg ik ook meer inzicht in hoe het bij mij ging. zo helpen we elkaar in deze groep. en de eenzaamheid en het verlangen is er natuurkijk; aanvaard dat omdat dat ook iets moois onder zit

Login om te reageren
Default profile image
M96

7 jaar vind ik zo’n groot deel van mijn leven. Ik vind het zo’n zonde dat dit nu zo moet eindigen, ook al weet ik dat er heel veel dingen niet meer lekker liepen. Toch denk ik dan meer altijd in oplossingen en wil ik iets laten werken. Valkuil is dat ik heel erg mijn best doe voor iets of iemand die dat minder terug geeft.
Het delen van mijn gevoelens en gedachten hier helpt me echt om het van een ander perspectief te bekijken, dankjewel daarvoor. Vrienden uit je eigen omgeving staan er toch anders in, omdat het vaak geen lotgenoten zijn…

Login om te reageren
Default profile image
M96

Gisteravond weer uit de hand gelopen. Ik was op de bank in slaap gevallen. Schrok wakker van de tv en het geluid dat hij een sigaret wilde pakken. (Rookt sinds het uit is) en ik ben dit niet gewend van hem. Ik schrok dus wakker en zei meteen: alweer?! Want nog geen anderhalf uur geleden had hij ook weer een sigaret gerookt.
Toen ik het zei, dacht ik al meteen shit.
Hij ging helemaal door het lint. Kleineren met schelden. Alle schuld bij mij neerleggen dat hij 7 jaar lang alleen maar gedaan heeft wat ik wilde en hij nu zelf z’n leven gaat inrichten.
In plaats van dat hij zijn sigaret ging roken en zich er weinig van aantrok wat ik ervan vind, deed hij per direct alle lampen uit en wilde naar bed.
Uiteindelijk weer uitgemond uit de deur uit willen - eisen dat ik weg zou gaan.
Zijn dreigementen werden steeds concreter en vervolgens heeft hij weer fysiek geweld gebruikt. Hij heeft mij weer in mijn gezicht geslagen en een paar seconden zijn hand op mijn keel gezet. Toen ik mijn koffer wilde pakken, dreigde hij zich klem te drinken en zichzelf van het balkon te gooien. Ik moest alsjeblieft naast hem liggen zodat hij het nog enigszins goed kon maken. Hij zou zijn therapeut bellen en zelf aangifte gaan doen bij politie.
Ik heb op de bank geslapen. Vanochtend gewoon naar zijn werk vertrokken. Heeft excuses aangeboden (ik hoefde zijn sorry niet te accepteren) gaf me wel tien kusjes op m’n wang en knuffelde me hard.
Ik lag er maar met tranen in mijn ogen.
Ik voel me verdoofd. Ik probeer afleiding te zoeken. Vanmiddag weer een bezichtiging maar ik kan er helemaal niet naar uitkijken. Hoe ongelooflijk naïef en stom ik me voel dat ik nog steeds geen volledige afstand kan nemen!!! :(

Login om te reageren
Default profile image
M96

Is er iemand die tijd en zin heeft om even te kletsen? Ik heb geen idee of dit een plek is waar je eindeloos berichten kunt plaatsen net als op een forum.

Login om te reageren
Default profile image
Vogue

Lieve M96, ik heb een soortgelijke relatie gehad als jij. Je mag altijd contact met mij op nemen om er over te kletsen, wellicht kan ik je er een beetje doorheen helpen. Ik ben inmiddels 5 jaar verder en stond er net zo in als jij, had het ontzettend moeilijk hem los te laten. Maar ook mij is het gelukt, net zoals het jou gaat lukken! Er schijnt altijd een lichtje aan het einde van de tunnel <3

Login om te reageren
Default profile image
M96

[~5441] ik heb je een privé bericht gestuurd. Super lief als je even met mij wil praten.

Login om te reageren