Verkrachting 2016

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
20 januari 20224 reacties268 weergavenPublieke groep
Default profile image
Cemile-21

Hoi hoi,

ik loop al een aantal jaar met een lastig probleem rond en door de media over seksueel misbruik merk ik bij mijzelf dat ik het nog altijd heel moeilijk vind om het een plek te geven en zou hierover graag anoniem mijn verhaal willen delen.

Lang verhaal kort, in het verleden ben ik gepest geweest en heb ik van 2011-2014 aan een eetstoornis geleden die in die periode de grootste impact heeft gehad, hier ben ik opgenomen geweest en zijn er intensieve therapie geweest. Rond 2014 ben ik met een sport gestart die mij heeft geleerd met een andere manier met mijn lichaam om te gaan en waarbij ik zelfvertrouwen heb opgebouwd, in 2016 kwam ik een jongen tegen die in mij geïnteresseerd leek, ik vond de aandacht fijn en voelde me gezien. In 2016 heb ik een eerste wedstrijd gedaan in bovengenoemde sport waarbij ik de wedstrijd heb gewonnen, dit was een erg slopende wedstrijd maar dit moment was een van de mooiste momenten ooit. Diezelfde avond had ik een feestje waar ik iets te veel had gedronken en waarna ik samen met wat jongens een jointje heb gerookt, het jointje icm de drank viel verkeerd wat resulteerde in het niet meer kunnen bewegen van mijn lichaam, en niet tot nauwelijks meer kunnen spreken. Op dat moment hebben de jongens me in een auto gezet en ben ik met de eerder genoemde jongen mee naar zijn huis gereden, eenmaal daar aangekomen word ik op de bank gelegd volledig in bewustzijn en wordt ik daarna overgebracht naar bed. Eenmaal in bed word ik uitgekleed en begint de jongen mij direct (met of zonder condoom weet ik niet meer) me met zijn geslachtsdeel te penetreren. 
op dat moment was het enige wat me lukte ‘nee stop stop’ zeggen waar niet naar geluisterd werd. Daarna lag ik verstijfd in bed en ben ik uit eindelijk in slaap gevallen. De volgende dag was de avond hier voor warrig, ik wist niet goed wat ik moest denken en wat ik moest voelen. Ik vertelde een goede vriend van me wat er gebeurd was en hij zei bijna direct; wat er nu gebeurd is, is gewoon verkrachting. > geen idee of iemand dit herkent maar op dát moment kon ik dat niet toegeven, mijn gevoel wilde dat niet toegeven, ik wilde niet dat dat écht was gebeurd. Ik heb toen ook het eigenlijk goed gepraat, het was niet zó erg. 

ik denk dat pas een jaar na dat het is gebeurd het pas écht tot me door is gedrongen wat er was gebeurd, toen ik me dat realiseerde wilde ik het er met niemand over hebben, die vriend die ik het destijds verteld had was op dat moment geen contact meer van me, dat was verwaterd.

in de tussentijd ben ik op veel vlakken veel sterker geworden, ik sukkel nog af en toe met gedachtes van mijn oudere eetstoornis maar hij heeft nooit meer de overhand gekregen, Échter vind ik het op de dag van vandaag nog heel erg moeilijk wat er is gebeurd, in de afgelopen jaren heb ik veel nagedacht om aangifte te doen maar aangezien ik niks qua bewijzen heb en ook niet opnieuw geconfronteerd wil worden met de dader heb ik dit nooit gedaan. Het is nu bijna 6 jaar geleden..

 

pff bedankt als je dit alles hebt gelezen, het voelt fijn het zo te delen en ik ben benieuwd of er mogelijk mensen zijn die tips hebben! 
 

 

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

4 reacties

Rinske | Ambassadeur
Rinske | Ambassadeur

Hoi Cemile,

Dapper van je dat je verhaal deelt.
Dat gedeelte dat je zegt dat je niet kon toegeven dat het echt om verkrachting ging en dat je het eigenlijk goed probeerde te praten herken ik heel erg.
Het was eigenlijk pas op de dag dat ik bij de informatiegesprek was bij de politie en hun mij vertelde dat het om verkrachting ging dat ik toen echt begon te accepteren en te beseffen dat, dat het toch echt was en het niet oké was.

Het is ook een erg heftige ervaring die je hebt gehad en alles wat je er nog door voelt zal helaas niet zo snel weggaan.
Ik had vorig jaar besloten om aangifte te doen bij de politie terwijl ik ook totaal geen bewijs had, ik heb dit gedaan voor mijn eigen gevoel, dat hij er niet volledig ongestraft mee weg komt, hij weet dat hij iets strafbaars heeft gedaan en dat hij in de spotlights staat bij de politie.
Ik wist dat de kans echt groot was dat het geseponeerd was maar ik was zo blij en het heeft zo erg opgelucht om mijn verhaal bij hun te doen dat ik er echt geen spijt van heb gehad, ondanks dat ik nog wel wat te verwerken heb heeft deze stap er wel iets aan bij gedragen. Ook stel als die jongens het nog een keer doen en er wordt weer aangifte gedaan of misschien zijn er zelfs al meldingen/aangiftes geweest is de kans groter dat er wel iets gedaan wordt.
Ook leren de jongens zo dat ze er niet zo gemakkelijk mee weg komen.

Dus voor je eigen herstel kan aangifte of alleen een melding zeker wel helpen met of zonder bewijs, maar dat is een keuze die echt alleen jijzelf kan maken.

Verder heb je al ooit EMDR gehad? het is heftig vooral in het begin maar het werkt wel erg goed naar mijn mening.

En verder wees trots op wat je al hebt overwonnen en dat ondanks wat je hebt meegemaakt nog steeds doorgaat ook al is het niet altijd makkelijk.

Login om te reageren
Default profile image
Cemile-21

Hoi Elena,

Ik waardeer je reactie énorm! Het voelt een stuk minder eenzaam en ‘vreemd’ dat je dit gevoel herkend! Wat mag je trots zijn op jezelf dat je naar de politie bent gestapt!

Over EMDR heb ik vaak nagedacht, tevens meermaal zelf ‘geprobeerd’ de situatie in zijn volledigheid na te gaan in mijn hoofd in de hoop dat het een plek zou vinden wat alles eigenlijk alleen maar moeilijker maakt.

Door je berichtje ben ik nu zeker sterk aan het nadenken ook die stap te zetten wat jij hebt gedaan, ik heb er nooit eerder bij stil gestaan dat in de afgelopen 5/6 jaar er inderdaad meerdere slachtoffers geweest kunnen zijn.

Dankjewel, het allerbeste!! :)

Login om te reageren
Revi Ambassadeur
Revi | Ambassadeur

Hi Cemile,

Dankjewel voor jouw verhaal.
Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal.

Het woord "verkrachting" uitspreken wanneer ik mijn verhaal deed, lukte mij pas 3 jaar geleden maar heeft 19 jaar geleden afgespeeld.
Ik heb het net zoals jij ook goed gepraat en mijn gevoel wilde ook niet accepteren wat er gebeurd was.
Toch kwam het jaren later weer hard terug en is mijn intensieve therapie leven begonnen.
Ik heb EMDR sessies gehad, één op één therapie en groepstherapie.. ik moet zeggen dat ik hier heel veel aan heb gehad. Het heeft mij heel sterk gemaakt en nu ben ik begonnen met het aangifte process. Eerder durfde ik het ook niet, ik was ook bang weer geconfronteerd te moeten worden met de dader.

Kun je er inmiddels wel met iemand over praten?
Hoe denk je over professionele hulp?

💜

Login om te reageren
Default profile image
Noah

Hoi Cemile
wat ontzettend knap van je dat je dit hebt verteld, ik weet dat zo'n eerste stap heel moeilijk kan zijn, maar het is super goed dat je het gedaan hebt. ik kan je misschien niet veel tips geven, maar ik heb zelf ervaart dat het delen van mijn verhaal me veel beter heeft laten voelen. hiermee bedoel ik niet alleen hier op dit platform, maar ook met de mensen in mijn omgeving. dit lijk misschien nog een te grote stap en dit moet je uiteraard ook pas doen als jij er klaar voor bent, maar ik kan je wel met zekerheid zeggen dat de angsten die je misschien hebt bij het vertellen van mensen om je heen, niet uit zullen komen. probeer te onthouden hoe opgelucht je je voelde toen je dit hier hebt verteld, en bedenk dan hoe dit waarschijnlijk ook zo gaat zijn bij het vertellen van mensen die je vertrouwt en die jou kunnen helpen in het dagelijks leven. ook raad ik je heel erg aan om en psycholoog op te zoeken, want dat kan enorm helpen in het zetten van al deze stappen en in het verwerken van wat je is overkomen, zelfs als het al 6 jaar geleden is. het is nooit te laat om voor jezelf te zorgen

Login om te reageren