In één oogwenk

Ongeveer een maand geleden, op donderdag 8 januari, kwam een jonge vrouw van 25 jaar om het leven bij een verkeersongeluk in Amsterdam. Ik kende haar niet persoonlijk, maar toch denk ik nog vaak aan wat er is gebeurd.

Zo jong, vol plannen en dromen, stond ze aan het begin van haar leven en waarschijnlijk ook van een mooie carrière. Onderweg naar een afspraak werd ze aangereden door een vrachtwagen. De wegen waren glad, het zicht was slecht, en in één moment veranderden meerdere levens voorgoed. Ouders die hun kind verliezen. Misschien een broer of zus, familieleden, vrienden… een leegte die niet te vullen is.

Een ongeluk gebeurt in een fractie van een seconde. Je knippert met je ogen en alles is anders. Dat besef raakt me ook persoonlijk. Ik ben zelf niet één, maar twee keer aangereden. Ik heb geluk gehad. Ik leef nog. Ik kan praten, ademen, lopen, mijn eigen keuzes maken. Dingen die vanzelfsprekend lijken, maar dat absoluut niet zijn.

We leven vaak gehaast. We willen meer: meer succes, meer geld, meer tijd, meer zekerheid. Maar staan we wel genoeg stil bij wat er al is? Onze gezondheid. Kleine momenten van geluk. De mensen om ons heen. De ogenschijnlijk gewone dingen die eigenlijk bijzonder zijn.

Het gras is niet altijd groener aan de overkant. Misschien ligt de echte rijkdom in het besef van wat we nu al hebben. Kijk om je heen. Sta even stil. En wees dankbaar.

Liefs, Lindsay