Aangereden en uitgescholden. Herkennen jullie dit?

Afgelopen woensdag heb ik iets meegemaakt waar ik, inmiddels bijna een week later, nog steeds boos en vol ongeloof op terugkijk.

Woensdagochtend had ik mijn dochtertje net afgezet bij de opvang en fietste ik met mijn bakfiets naar mijn werk. Ik reed op een voorrangsweg toen een automobilist rechtsaf wilde slaan. Hij verleende mij geen voorrang, waardoor mijn voorwiel tegen zijn auto botste.

In eerste instantie schrok ik natuurlijk, maar daarna werd ik vooral boos. Je verleent mij geen voorrang, waardoor ik tegen jouw auto aanrijd. En dan te bedenken dat ik als fietser een stuk kwetsbaarder ben dan jij in je auto.

De reactie van de man maakte het alleen maar erger. Hij gebaarde dat ik rustig moest doen en zei letterlijk: "Doe rustig." Ik dacht alleen maar: doe rustig? Jij rijdt mij net aan! Het minste wat je op zo'n moment kunt doen, is vragen of het gaat en of je iets voor iemand kunt betekenen.

Maar in plaats daarvan reageerde hij agressief. Ik wilde wegfietsen, maar omdat hij bleef schreeuwen, stopte ik met mijn fiets voor zijn auto. Opnieuw schreeuwde hij dat ik moest oprotten en op moest zouten, zodat hij ruimte had om verder te rijden en zijn weg te vervolgen. Ik zei dat hij eens normaal moest doen en zijn gedrag moest bijstellen, omdat hij degene was die mij geen voorrang had verleend en waardoor ik tegen zijn auto was gebotst.

Vervolgens werd ik uitgescholden voor allerlei nare ziektes, waaronder kanker en kankerhoer. De man werd steeds agressiever en begon ook om zich heen te slaan naar zijn auto. Ik schrok hiervan en ben uiteindelijk snel weggefietst.

Een paar meter verderop kwam het pas echt binnen. Ik begon te trillen, kreeg tranen in mijn ogen en werd verdrietig. Mijn been deed behoorlijk pijn, dus ik heb mijn fiets even aan de kant gezet om rustig te worden. Ik probeerde iemand te bellen, maar die nam niet op.

Uiteindelijk ben ik met tranen in mijn ogen verder gefietst naar mijn werk. Zelfs op dat moment was ik in mijn hoofd bezig met op tijd komen. Eenmaal op mijn werk werd ik wat rustiger. Toen mijn moeder terugbelde, vertelde ik haar wat er was gebeurd. Zij vond het ontzettend vervelend en vroeg of ik het kenteken had genoteerd.

En toen realiseerde ik me dat ik helemaal geen foto van de auto had gemaakt.

Ik had mezelf juist voorgenomen om dat te doen als mij ooit nog eens iets zou overkomen. Maar in alle consternatie heb ik daar niet aan gedacht. Ik was geschrokken, boos en verdrietig en schrok bovendien van de agressieve reactie van de man.

Ik neem mezelf dat nog steeds kwalijk. Ik had graag het kenteken gehad, want ik zou willen dat er iets met deze situatie gedaan kon worden. Ik wil gerechtigheid. Tegelijkertijd besef ik dat ik op dat moment met heel andere dingen bezig was. Je kunt jezelf vooraf van alles voornemen, maar in de praktijk lukt dat niet altijd wanneer je midden in zo'n situatie zit.

Later ontdekte ik een enorme bloeduitstorting aan de binnenkant van mijn been. In de dagen erna werd deze steeds donkerder en paarser. De blauwe plek is naar schatting 20 bij 20 centimeter en doet behoorlijk pijn. Ook op andere plekken van mijn been heb ik last.

Wat me vooral bezighoudt, is hoe iemand zo kan reageren. Je verleent iemand geen voorrang, diegene botst tegen je auto en in plaats van te vragen of alles goed gaat, begin je die persoon uit te schelden en agressief te behandelen. En ondertussen moet diegene vooral rustig doen.

Ik kan er nog steeds moeilijk bij dat iemand zo reageert. De aanrijding zelf is al vervelend genoeg, maar door zijn gedrag werd de situatie alleen maar erger.

Wat ik anderen vooral wil meegeven: neem het jezelf niet kwalijk als je tijdens of na een ongeval vergeet foto's te maken of gegevens te noteren. Je bent op dat moment bezig met wat er gebeurt, hoe je je voelt en wat je nodig hebt. Dat je achteraf bedenkt wat je anders had willen doen, betekent niet dat je op dat moment iets verkeerd hebt gedaan.

Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen. Hebben jullie jezelf achteraf ook weleens kwalijk genomen dat je geen foto's hebt gemaakt of geen gegevens hebt genoteerd? En zijn er anderen die na een aanrijding te maken hebben gehad met agressie of scheldpartijen van de tegenpartij?

Ik merk dat ik er behoefte aan heb om mijn verhaal te delen. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.