Ik ben radeloos
Lieve allemaal,
Ik weet me geen raad meer. Na een eenvoudige (eenzijdige) mishandeling is mijn ex partner met man en macht uit mijn huis gehaald. Dit is inmiddels 2,5 jaar geleden. Sindsdien word ik gestalked en bedreigd. Er is vanaf het begin een contact en lokatie verbod opgelegd. Meneer heeft dit al zeker 40x overtreden! Hiervoor is hij 1x opgepakt en heeft hier 10 dagen voor gezeten. Toen hij voor de mishandeling en het opgebouwde dossier voor de rechter moest verschijnen, maakte de narcist er zo'n poppenkast van dat de rechter zei; oh meneer u bent best een grappige man! Hierbij werd de rechter op zijn vingers getikt maar ik voelde me zo verschrikkelijk klein....dit ging wel over mijn mishandeling. Mijn ex is tegen de uitspraak in hoger beroep gegaan en dit loopt nogsteeds. Ondertussen gaat de stalking door en toen hij enkele maanden geleden voor iets anders was aangehouden hersteld hij uitgesproken, tegen de officier van justitie, dat hij mij dood gaat maken! Waarop de officier heeft besloten hem toch per direct naar huis te laten gaan. Nu is 2 dagen geleden zelfs mijn auto opgeblazen met een molotov cocktail en ik voel me zo alleen omdat er vanuit justitie gewoon niets gedaan word! Dit is wachten tot het echt mis gaat en ik wil gewoon zo graag verder met mijn leven....
Bedankt dat ik mijn verhaal hier mag vertellen xx
2 Reacties
Hi, dat snap ik: zo voelde ik me heel lang en zo voel ik me soms nog wel. Het lijkt wel alsof het systeem in het voordeel van de stalker werkt. Een van de redenen is dat het lastig is met bewijs te komen. Uiteindelijk komt er steeds meer bewijs natuurlijk. Een lokatieverbod wordt door veel, zoniet bijna alle stalkers overtreden. Dat is de kwaal van het beest. Probeer een lokatieverbod zo te zien dat het er niet omgaat dat hij zich er aan houdt maar dat het een middel is om te constateren dat hij weer over een grens gaat. En hopelijk is dat met bewijs ook te staven. Tussen die 40x zit hopelijk ook wat momentenen dat dit te bewijzen was. Zo te lezen, is hij hard bezig te werken aan een mooi en lang strafblad. Ergens gaat dat parten spelen. En het mooie is: niemand hoeft hem daarbij te helpen. Hij doet het helemaal zelf. Probeer daar een lichtpuntje in te zien.
Over die rechtszaak: heb je overwogen nadien eens in gesprek te gaan met de OvJ? Overigens ging onze rechtszaak ook tussen het OM en de stalker. Wij hebben toen een advocaat in de arm genomen met de opdracht alle termijnen in de correspondentie van Rechtbank naar ons te bewaken zodat de kans op veroordeling het grootst was. Is dat bij jou een optie? Of misschien heb je zelfs wel een advocaat in de familie oid? Onze advocaat (hij was een OvJ in opleiding voor een jaar bij een advocatenkantoor) heeft toen, voor de zitting, een gesprek geregeld bij de toenmalige OvJ. En hoewel de stalker niet veroordeeld is op basis van het gesprek (natuurlijk) heb ik wel het idee dat de boodschap dat dit heel ernstig was, overkwam. Daarbij heeft onze advocaat tijdens de zitting een korte sanenvatting van ons hele verhaal/de achtergrond uitgedeeld aan de OvJ, de rechter en de griffier. Ook dat maakte indruk dat dit heel serieus is en al 13 jaar duurde.. Anders was de hele achtergrond van de zaak (belediging met discriminatoir aspect) verloren gegaan. Oh, en nog een tip: wij kregen een standaard schadeformulier opgestuurd van de rechtbank waar geen plek was iets zelf te schrijven. Op de delen waar ik niets had te vertellen (bij de vraag omschrijven schade) schreef ik: wanneer houdt dit nu eens op/laat het ophouden/het duurt nu al 13 jaar. De rechter leest dat formulier, meen ik, ook. Deze truuk heb ik van een bevriende advocaat van een vriendin.
❤️
Hoi Patries,
Wat heftig om te lezen wat je door moet maken. Ik vind het dapper dat jij je hier kwetsbaar op durft te stellen door je verhaal hier te delen.
Ik kan me voorstellen dat jij je erg alleen voelt. Weet dat je hier altijd je verhaal mag delen.
Ik wens je veel sterkte.
Groetjes,
Henriek