Victim Blaming
Lieve lotgenoten,
Afgelopen zondag mocht ik met collega’s aandacht vragen voor victim blaming op Utrecht Centraal. Ik had mij met enige schroom aangemeld voor deze actie. Het voelt toch ongemakkelijk om mensen die onderweg zijn naar de trein of van de trein vandaan komen aan te spreken en in gesprek te gaan over het thema. De actie kreeg ook persaandacht. Ik had jaren geleden voor mezelf niet kunnen bedenken dat ik mij zou laten interviewen over dit onderwerp vanuit mijn eigen ervaring.
Opmerkingen als “je hebt toch wel gegild” zorgen ervoor dat ik daarna minder snel iemand in vertrouwen durfde te nemen, omdat ik bang was voor reacties. Het vergrootte mijn schuldgevoel wat ik als slachtoffer al had. Het was niet mijn schuld. Die man had gewoon met zijn handen van mij af moeten blijven.
Ik ben blij dat ik een bijdrage heb mogen leveren aan deze bewustwordingsactie. Ik kan alleen maar hopen dat de “toekomstige luisterende oren” hun oordeel thuislaten en hun aandacht aanzetten.
Wat zijn jullie ervaringen met victim blaming?
Liefs,
Henriek
6 Reacties
Wat dapper Henriek!
Zo te lezen heb je dus in de jaren al heel wat stappen gemaakt om te komen waar je nu bent en durft!
Ik ben van een andere generatie en destijds het taboe doorbreken leidde eigenlijk alleen maar tot victem blaming. Al werd het toen nog niet zo genoemd.
Kun je voorstellen dat ook als je als kind misbruikt was mensen dezelfde domme vragen stelden of vonden dat je loog, teveel fantasie had. Waarom ik geen nee had gezegd of niet eerder was weggelopen. Enzovoort. Hoe lang heeft dit me niet achtervolgd.
Gelukkig is dat nu wel duidelijker, maar is als je als volwassene wordt misbruikt dus nog steeds gaande.
Wel is er dus progressie , genoeg hoop ik dat generaties van nu ook blijven opstaan hiertegen.
Wel vind ik het soms verdrietig dat slachtoffers vaak nog steeds in een dergelijke positie zitten. Maar het is realiteit en daarom heeft elke generatie zijn/haar voorvechters nodig. Ik heb het helaas ook moeten ervaren met mijn (klein)kinderen.
Met alle gevolgen vandien en in sommige familiestructuren nog steeds heel hardnekkig is, welke oorzaken daar dan ook ten grondslag aan liggen.
Ik ben niet gedesillusioneerd, toch heb ik niet de illusie dat het ooit niet meer zal gebeuren. De menselijke geest kan heel bekrompen zijn, dus ook reacties en gedrag.
Reden temeer om te blijven vechten en dat doet me dan weer goed om te zien dat dit gebeurd. Dank daarvoor 💖🌟
Ik heb een ervaring die mijn al bestaande schuldgevoel nog groter heeft gemaakt en mijn schaamte en angst voor delen heeft versterkt, is de eerste persoon waarmee ik deelde over mijn ervaring. Ik was adolescent, begin twintig en hij ook. We waren in mijn huis en ik zei ‘nee’, maar hij deed het op een gegeven moment toch. Het was een combinatie van freeze en fawn, soort doen alsof het niet plaatsvond, tot hij tevreden zei dat hij wel had gevoeld dat ik het lekker vond aan mijn lichamelijke reacties.
15 jaar lang sprak ik hier met niemand over. Tot ik bij een psycholoog kwam. Ik vertelde haar in de intake in grote lijnen wat er gebeurd was. Ze vroeg mij daarna wat gemaakt heeft dat ik een grens aangaf maar daar niet naar gehandeld heb. Ik voelde me al onveilig, maar hierdoor werd het alleen maar erger. Ik ben ook niet verder gegaan met de intake voor hulp, heb inmiddels een andere therapeut en ik merk dat deze opmerking mij nog altijd belemmert in de EMDR sessies en in mijn gevoel van schuld en schaamte. Met mijn hoofd weten dat ze dit nooit had moeten zeggen, als hulpverlener notabene, dat het niet mijn schuld is, is heel anders dan het ook voelen.
Super moedig dat je mee hebt gedaan aan deze actie!
Hoi Anne-84,
Bedankt voor je compliment!
Ik vind het erg dat ook jij een ervaring hebt met victim blaming.
Van een hulpverlener zou je zo'n opmerking helemaal niet verwachten en dat deze opmerking je belemmert in je verwerking vind ik verdrietig om te lezen.
Heb jij bij je huidige therapeut ook aangegeven dat je eerdere ervaring met victim blaming een belemmering veroorzaakt bij de EMDR-sessies?
Liefs,
Henriek
Ik ben blij dat ik mijn grens heb aangegeven en er naar heb gehandeld bij die eerste psycholoog. Dat ik daar dus niet verder ben gegaan.
Dat haar opmerking mij belemmert bij de verwerking tijdens EMDR, kwam tijdens meerdere EMDR sessie naar boven. Daarvoor had ik dat nog niet door. Mijn huidige psycholoog heeft ook aangegeven zich plaatsvervangend te schamen dat een collega van haar dit heeft gezegd. Ik zag aan haar houding en blik, en ze zij het ook, dat ze boos was. Dit gaf mij erkenning, ook al zit die victim blaming opmerking me nog wel in de weg helaas.
Hoi Anne
Het is dubbel traumatiserend als hulpverleners de verkeerde vragen stellen.
Ik hoop voor je dat de tijd mag komen dat je je hier anders over gaat voelen. Dat zal zijn tijd nodig hebben. Het beste wat je kunt doen is toch de lef hebben om waar het nodig is hulp te vragen en hopelijk te ervaren dat er ook hulpverleners zijn die het goed aanpakken, je bijstaan en ondersteunen. Ze zijn er, al kan het soms even duren. Dat verdien je !🌟💖
Heel lief van je! Dank je wel.
Gelukkig doet mijn huidige psycholoog niet zulke dingen. Dus dat ze bestaan weet ik en ervaar ik. En dat is fijn!