Verwarring
In min adolescentie (15-25 jr) heb ik helaas een aantal incidenten meegemaakt van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Ik noem dit zo, maar twee ervaringen daarvan waren misbruik. Ik vind dat woord en dat andere woord moeilijk te zeggen en op te schrijven.
De jaren na die eerste keer merkte ik dat ik steeds meer dacht dat ik geen relatie wílde. Dat niemand aan mijn wensen voor een partner voldeed. Dat ik het niet waard was. Dat ik te kritisch was, te bang, te onervaren of te verlegen. Ik had simpelweg geen idee dat mijn weinige seksuele ervaringen daar niet door kwamen. Dat ze afkomstig waren van die nare ervaringen.
Bij gebrek aan relaties en de jaren die voorbij gingen, vorderde ook mijn leeftijd. Vriendinnen kregen kinderen, mijn zusjes kregen kinderen, collega’s kregen kinderen.
Als meisje dacht ik dat dit ook voor mij was weggelegd, maar niets is minder waar. Ik begon aan het idee te wennen dat ze er niet zouden komen en, inmiddels de 40 net gepasseerd, die kans ook klein wordt. Ik heb nog steeds geen vriend, maar ben ook oké met het idee dat ik zelf geen kinderen ga krijgen. Alleen wil ik het niet en al dat ‘gedoe’ en ‘geloer’ door verloskundige, verpleegkundige of gynaecoloog tijdens zwangerschap en bevalling staat me sowieso al tegen.
Dit is ook de reden, besef ik nu, dat ik vanaf mijn twintigste zei: als ik zwanger word, wil ik een keizersnee onder algehele narcose. Maar dat terzijde.
Hoewel ik dus weet dat er geen kinderen komen en intussen besef dat dit met mijn ervaringen te maken heeft, merk ik sinds een aantal maanden ook boosheid. Dat dit van mij afgenomen is door de jongens/mannen die gezorgd hebben voor de ervaringen. Tegelijkertijd vind ik dat ik hem niet de schuld moet geven, het is iets van mij. En ergens ben ik echt oké dat het is zoals het is. Maar er is tevens rouw. Om iets wat er niet is en zal komen.
Verwarring, schuld en rouw. Het gaat door elkaar heen.
Herkennen anderen hier dit? Al die lagen? Die tegenstrijdigheden? Hoe zijn jullie hiermee omgegaan?
14 Reacties
Dag Anne, nog niet vaak heb ik een verhaal gelezen waarin ik me zo herken. Zelf ben ik 23 maar ik herken de struggle. Vriendinnen en collega's om me heen krijgen relaties en gaan trouwen. En zelf verlang ik ook naar de liefde, maar de aspecten die erbij komen kijken (seksualiteit, kinderenbaren en de dingen die daarbij komen kijke) maken me bang en zorgen ervoor dat ik me op afstand hou.
Je boosheid en de rouw die je voelt over het feit dat iemand anders je dit aangedaan heeft is zo ontzettend herkenbaar!!
Ik ben pas 23, maar denk ook dat ik zonder kinderen ga eindigde. Niet omdat ik geen kinderen wil, maar door wat mij is aangedaan.
Ik kan je geen tips of adviezen geven over wat je kan doen of kan helpen. Maar ik wil je zo erg bedankten voor het delen van je verhaal! Het laat me beseffen dat ik niet de enige ben die hier moeite mee heeft! Dankjewel!!
Hoi Anne,
Ik had hier ook nog nooit iets over gelezen hier, daarom deelde ik het. Wat fijn dat je reageert, bedankt daarvoor!
Ik vind het naar voor je dat je deze gevoelens herkent. Maar tegelijkertijd is het fijn dat we dit bij elkaar herkennen, omdat we dan het gevoel hebben hier niet alleen in te staan.
Jouw bericht geeft mij, naast de andere reacties maar een beetje meer bij die van jou, het gevoel dat het niet raar is dit te voelen en te denken.
Ik was 35 toen ik me bepaalde dingen ging realiseren en 38 toen bepaalde herinneringen weer boven kwamen. En nu pas komt dit gevoel van het bericht naar boven.
Ik heb daar nu hulp voor.
Jij bent 23. Ik hoop voor je dat het nog kan veranderen. En dat als dat niet zo is, dat je ermee kunt omgaan.
Sterkte met alles gewenst!
Echt heel herkenbaar, ik ben zelf 24 maar heb precies dezelfde gedachten! Enerzijds wil ik wel een relatie maar alles wat erbij komt kijken weerhoud me zo erg om er überhaupt aan te beginnen, dat durf ik niet en ik houd ook iedereen van me af. Voor nu ben ik (denk ik) helemaal oke met het idee dat ik voor goed alleen blijf en geen kinderen, maar toch geeft dat ook weer verdriet, omdat mijn vader en mn ex dit wel van me hebben afgepakt door de nare ervaringen.
Weet je Anne, hulpverleners kunnen heel goed omgaan met slachtoffers van wat jou ook is overkomen. Mij ook. Heel veel gaat onbewust , je reacties, je twijfels of je wel.. enz. Maar je bent niet de enige die ermee worstelt en dan zijn lotgenoten helend. Echt waar. Iemand die het iet heeft meegemaakt kan het niet begrijpen , wel luisteren. Lotgenoten contact is vlg mij het belangrijkste . En het komt zoveel meer voor dan je denkt... je bent niet de enige als je erover gaat praten ( en zoek echt goed uit met wie, want slachtoffers kunnen helaas ook niet altijd goed reageren ) liefst in een groep.. dan voel je je er niet meer zo alleen mee. Slachtofferehulp heeft vlg mij mogelijkheden . Ikzelf heb via een psychologe hulp gekregen. Later nog in groepen geweest . Ik denk dat je opnieuw kunt leren van je lichaam te gaan houden. Hulpverleners vertrouwen die goed met je om zullen gaan dan. Er bestaat ook een therapie waarbij je los komt van die ervaring. Alsof het een verhaaltje wordt buiten jezelf of zoiets. ( EMDR) Mij hielp het . Sommigen hoor ik weer van niet.. Ik zou beginnen bij de huisarts. Zeg dat je graag hulp wilt en vraag waar je die kunt krijgen. Probeer helder te krijgen waar je hulp voor wilt. Dat kan heel simpel zijn : hulp ivm je angst voor.. Zou je dat aankunnen? Die hulp is mijn ervaring heb je in de loop der jaren af en toe steeds nog nodig. En dan kun je weer bij je huisarts aankloppen.. Ik voel me er zoo veilig bij. Ik kreeg op mijn 40e pas een relatie die zoo lief voor mij was toen ik het vertelde.. Helaas koos hij voor iemand anders maar dat lag niet aan mij. Hij wilde kinderen graag en ik was al die leeftijd zo n beetje voorbij. Nu kan ik heel goed met zowel mannen als vrouwen overweg omdat je aanvoelt wie niet over grenzen gaat. Zoiets ..
Nu je hebt genoeg meegemaakt helaas.
Waarom zou je de verantwoording niet bij die jongens mogen leggen?
Het woord schuld is zo beladen.
Wat maakt het dat je zo streng bent voor jezelf?
Logisch is het ook rouw en dat je er oké mee bent neem ik aan van je en kunnen deze aspecten naast elkaar (be)staan.
Toch is het een van de gevolgen van seksueel misbruik al heb je een en ander aanvaard en keuzes gemaakt.
Zoiets heeft toch, al dan niet bewust door de tijd heen best veel invloed.
Het is heel herkenbaar voor mensen met seksueel misbruik ervaringen.
Je kunt het voor jezelf gaan onderzoeken, al die lagen, die verwarring, door te schrijven, misschien te praten met anderen al dan niet deskundig.
Wat wil je?
Zelf doen, hulp erbij?
Dat zijn de eerste vragen om mee te starten lijkt me.
Het is echt al heel dapper het hier te delen, ook dat je al over veel hebt nagedacht en juist vandaaruit keuzes hebt gemaakt.
Ga er maar aanstaan.
Het lijkt me dat je in ieder geval al goed op weg bent.
Zeker herken ik dit, Anne! Al die complexe lagen horen bij jou en bij de ervaringen die jou gevormd hebben. Hoe minder ik tegen die verwarring begon te vechten, hoe meer acceptatie ik voelde en hoe rustiger het ook werd. Door erover te praten en schrijven is er op de een of andere manier toch meer helderheid in gekomen. Heb je mensen met wie je over je gevoelens kan praten? Groetjes, Cindy
Dat is wel een goeie Cindy, ik vecht nog tegen van alles. Om te beginnen echt te accepteren dat het gebeurd is.
Ik praat er niet echt over, want ik geneer me eigenlijk om over deze situaties te praten en daarom loop ik tijdens de EMDR ook vast. Dus we zijn nu met wat andere dingen bezig.
Met mensen uit mijn omgeving heb ik het er niet over.
Ik zal het onthouden, dank voor je bericht!
Dat is wel een goeie Cindy, ik vecht nog tegen van alles. Om te beginnen echt te accepteren dat het gebeurd is.
Ik praat er niet echt over, want ik geneer me eigenlijk om over deze situaties te praten en daarom loop ik tijdens de EMDR ook vast. Dus we zijn nu met wat andere dingen bezig.
Met mensen uit mijn omgeving heb ik het er niet over.
Ik zal het onthouden, dank voor je bericht!
Het misbruik is ook niet eenvoudig te accepteren, het gevecht hoort er ook gewoon bij. Ik vecht er soms ook nog tegen. Maar hoe rot ook: het is al gebeurd en kan helaas niet meer veranderen....
Probeer het niet weg te stoppen, hoe erg je je ook schaamt, je hebt niks verkeerd gedaan.
Bedankt voor de erkenning dat het moeilijk is en vechten een onderdeel is dat erbij hoort.
En voor je bemoedigende woorden, dat raakt me.
Hallo Anne,
Wat naar van de grensoverschrijdende ervaringen die je hebt meegemaakt.
Voor mij ligt het allemaal wat anders maar ik heb denk ik wel de herkenning over de gelaagdheid die je noemt. De tegenstrijdigheden. Misschien het idee dat als bepaalde dingen anders waren gegaan in je jeugd/ adolecentie dat dan je leven anders had kunnen zijn.. zoiets..
De vraag hoe ermee om te gaan of hoe ik ermee omga.. die vind ik moeilijk te beantwoorden eigenlijk..
🌼
Om nog terug te komen op je bericht. Je schrijft; "ik vind dat ik de schuld niet bij hem moet leggen, het is iets van mij."
Daar is denk ik precies die gelaagdheid van de dingen. Ik worstel er ook mee. In het nu ben ik degene die moet leven met gebeurtenissen uit het verleden en is het min of meer aan mezelf hoe er dan nu mee om te moeten gaan. Maar dat neemt niet weg dat er ingrijpende gebeurtenissen zijn geweest waar je dan maar mooi mee hebt 'te dealen'..
Er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn, die anderen je hebben aangedaan, en die levensbepalend kunnen zijn en ik vind dat je daar zeker boosheid over mag voelen.
Waar de schuld te leggen vind ik zo'n lastige vraag. En misschien, persoonlijk vind ik zelf, de vraag waar de schuld neer te leggen is een onmogelijke vraag..
Om dan in te gaan op mijn situatie; waren/ zijn het ouders? Omdat er binnen het gezin al vanalles aan de hand was in m'n vroegere jeugd.. Is het omgeving die daar onvoldoende op inging of misschien wel wegkeek ervan? Zijn het vooral de jongens/mannen die het grensoverschrijdend gedrag hebben gepleegd in m'n pubertijd? Of is het dan ook, in mijn geval, politie die de aangifte niet serieus heeft genomen en ontmoedigd?
Of ben ik het uiteindelijk zelf, omdat ik ondanks meerdere therapie-trajecten nog steeds moeite heb m'n verleden te dragen en de therapie m'n 'GGZ-labeltjes' eigenlijk nog weinig heeft opgelost en doe ik dan niet goed m'n best om ermee te dealen?
Voor mezelf leg ik het nu vaak naast elkaar; ik kan nog steeds heel boos en verdrietig zijn om wat er is gebeurd en wat dader(s) hebben gedaan. Mede door die nare dingen heb ik moeite in het leven nu. Ik rouw soms om een leven dat misschien anders had kunnen zijn en tegelijkertijd kan ik voor mezelf met een aantal dingen wel oké zijn. Eén daarvan is dat ik het helemaal prima vind om zelf geen kids te krijgen/hebben.
Met andere dingen ben ik dan weer minder oké, zoals bv. niet behalen van m'n diploma, het telkens niet lukt om te werken dat het teveel is of dat een partnerrelatie moeizaam gaat met bv. intimiteit maar het wel mooi zou vinden om ooit te trouwen.
Voor mezelf kan ik niet zeggen dat één bepaald iemand of één bepaalde gebeurtenis m'n halve leven heeft verkl××t, om het zo te zeggen, en daar dan alle schuld op kunnen leggen..
Maar het blijft wel dat anderen je dingen hebben aangedaan, groot of klein. Die de rest van je leven blijvend ingrijpend kunnen zijn..
Ja, dubbel..
In jouw verhaal dat ik lees, vind ik het zeker normaal boos te zijn dat de nare ervaringen in je adolecentie ertoe hebben bijgedragen dat je daarom nu moeite hebt met b.v. relaties.
Maar je kan wel staptje voor stapje blijven proberen om dan wel nog iets van verandering daarin te brengen.
Of niet, want het kan ook zijn dat je uiteindelijk ook oké bent zonder relatie.
Maar hopelijk is het uiteindelijk voor jezelf oké
🌼
Bedankt voor jouw berichten. Het roept van alles op hè. Jij hebt nogal wat meegemaakt zo te lezen, wat naar voor je… Je bent in ieder geval heel hard aan het werk geweest en vast nog steeds mee aan het werk. Erg moedig van je!
Herkenbaar al die lagen lees ik. Ik ben hiermee aan de slag gegaan hoor, maar sta voor mijn gevoel pas aan het begin. Door jouw bericht en die van de anderen die gereageerd hebben, realiseer ik mij weer dat ik niet van 0 naar 10 kan, zonder de stappen daartussen (1, 2, etc) te zetten. Hoewel ik dat wel graag zou willen. Dank daarvoor!