Verhaal/vraag
Hoi allemaal,
Al een tijdje zit ik in deze community en ik haal er veel steun uit. Ik vond het een goed moment om iets te delen.
Momenteel ben ik 18 jaar. Toen ik een meisje was van 5 jaar heeft mijn vader mij misbruikt. Dit heb ik heel ver weg gedrukt, ook nooit aan iemand laten blijken. Toch begon het mij als klein meisje ‘op te eten’ en begon ik op mijn 12de aan zelfbeschadiging en wilde ik niet meer leven. Mijn ouders gingen scheiden en vervolgens kwam mijn moeder achter mijn zelfbeschadiging, dit was toen ik 14 jaar was. Toen ben ik een therapie proces ingegaan. Ik ging weinig naar school, kon niet slapen, ik was erg bang en alleen.
Toen ik 16,5 was, was ik ‘klaar’. Mijn eigenwaarde was nog niet zo hoog en voor mij begon de verwerking van mijn trauma pas na mijn therapie. Ik verdronk in de alcohol en wiet, gelukkig was die periode niet zo lang, maar dit heeft wel wat schade aangericht met een hele nare ervaring met een jongen, en een aantal verkeerde keuzes. Uiteindelijk heb ik veel gehad aan de therapie die ik al gekregen had en ben ik dankbaar voor de hulp die ik gekregen heb van mijn mentor en moeder. Toch merk ik dat ik het soms moeilijk vind het mijzelf niet kwalijk te nemen met alles wat erna gebeurt is.
Maar op dit moment, en dit zegt de 18-jarige ik nu, is het oké. Ondanks dat mijn PTSS mij soms ontzettend in de weg zit, weet ik nu dat ik een heel erg sterk ben en dat ik kan (en wil) vechten. Nu vind ik dat mijn verhaal mij tot een mooier, sterker persoon maakt en daar ben ik trots op.
Ondanks al deze goede en mooie ontwikkelingen, merk ik dat ik nog veel moeite heb met aanrakingen en met mannen/jongens. Desondanks heb ik een hele leuke jongen ontmoet. Hij is enorm respectvol en lief, hij weet denk ik wel dat er iets zit bij mij. Op dit moment ben ik helemaal niet klaar voor een relatie, maar wanneer wel?
Hebben jullie hier ervaring mee? Hoe wisten jullie dat je klaar was voor een relatie?
4 Reacties
ik stap nu pas in deze community en zag je titel en dacht dat ga ik lezen, wat heftig joh wat jij hebt moeten doormaken, en wat ben je nu sterk. gelukkig ben je nu al zover dat je dit al zo ver en goed verwerkt hebt. mijn ervaring is dat als je je vriend vertrouwd je beter open kunt zijn over wat je hebt meegemaakt. Misschien hoef je niet je hele verhaal tot in detail te delen, dit maakt het voor jezelf alleen nog zwaarder, maar ik zou wel zeggen ik ben nog niet toe aan een (seksuele) relatie maar ik wil wel graag vriendschap opbouwen met je.
Moeilijk he om te weten wat je moet doen, moet vertellen. ik wens je wijsheid toe en een heel fijn gelukkig gezond leven met een partner die je waard is! want je bent kostbaar en waardevol! Als een vriend niet op je wil wachten tijdens vriendschap wil hij later ook niet op je wachten als je ergens niet aan toe bent!
Relatie...? Nee joh! Egeltje je bent pas 18, maak je niet druk om later joh, focus lekker op je studies. Je diploma's halen, je bachelor, je master. Geniet van je studie tijd. Samen wellicht kan, maar zet iig postivebouwstenen voor je eigen toekomst vast. Of hij daar bij is zie je dan wel weer. Nu platonische relatie opbouwen, netwerken. vrienden, vriendinnen, klasgenoten, collegas van je bijbaantje.
Daarna kan je nog altijd zien wie er nog sterk staat met je, wie er nog voor je is, voor elkaar natuurlijk. Een veilige basis op bouwen, mensen bij wie je je zelf kan zijn, zo belangrijk, vanuit daar kan je best een beetje onderzoeken of iemand potentie heeft voor een romantische relatie wanneer je klaar bent voor de consequenties die daar mee gepaard gaan. Eerst lekker aan jezelf werken. Jezelf vestigen.
Lekker te vriend houden die jongen, of denk je dat je al verliefd bent gelijk?
Pas je alsjeblieft op? Heeft hij strafblad? Wie is zn vader? Wie is zn moeder? Hoe is zn relatie met zn broers/zussen? Wie is zn ex? Waarom zijn ze niet meer samen? Waar ken je hem van? Hoe was zn jeugd? Wat zijn zijn lange termijn doelen? 5 jaren plan? 10 jaren plan? Pas jij daar bij? Ben jij dan uberhaubt nog in beeld voor hem? Werken jullie eventueel samen naar iets moois toe? Wat gaat hij studeren? Of veranderd zn standpunt over deze dingen volgende maand, of volgend weekend, of als hij jou gehad heeft? Nou ja je snapt mn punt wel toch?
Beter hebben jullie nog andere interesses gemeen behalve fysieke aantrekking?
Bouw aan een vriendschappelijke relatie, je bent iets goeds waard, als hij dat inderdaad ook wel ziet zitten, wederzijds respect en hem kunnen vertrouwen op de lange termijn, is uberhaubt wel de basis voor een potentiele romantische upgrade van "je vriendschap", of kennismaking sinds je hem pas kent.
https://www.youtube.com/watch?v=N6hPy78u38U&feature=emb_logo
Opletten of hij wel oprecht met je is in jullie vriendschap en verder.
Liefde kan men niet overhaasten, neem vooral je tijd. Doe niets tegen je zin in iig of om hem te imponeren en laat hem jou vooral niet "lovebomben."
Mja, is jou leven, jou lichaam, jou geest. Ik wou gewoon dat ik beter geluisterd had naar de mensen die mij deze dingen vertelde toen ik jou leeftijd was. Je hebt al zoveel bs meegemaakt in je nog zo korte leventje... "There is no undo button on life" ;)
mja gwn mn onpopulaire mening denk ik... takecare iig, liefs mmizu
Hoi egeltje, knap dat je hier je verhaal doet.
Wat een heftig verhaal ook weer trouwens.
Wanneer ben je klaar voor een relatie. Dat is een goede vraag. Ik denk dat je echt klaar bent voor een relatie als je eerst echt helemaal van jezelf houdt en dat je ook zonder iemand perfect gelukkig bent.
Ik begrijp dat je ook erna in foute relaties bent gestapt. Helaas als je misbruik hebt ervaren is het heel lastig om erna grenzen aan te geven en lijkt het ook dat sommigen weten dat je kwetsbaar bent.
Zelf heb ik gelukkig allemaal toch wel fijne relaties gehad en mannen met veel respect. Mogelijks ligt dit ook aan het feit dat ik sterk in mijn schoenen sta en een redelijk onafhankelijk type ben.
Ik heb al wat therapie, lichaamswerk en ook trauma sensitive yoga achter de rug. Dit laatste is fijn om te weten dat je zelf mag bepalen wat je wil.
Ik had voorheen nooit vaak rust als ik alleen was. Nu geniet ik ervan. Nu accepteer ik mezelf ook en laat zijn wat is geweest. Het zal altijd een stuk van me blijven en ik weet ook geheel niet hoe ik terug in een relatie op bepaalde dingen zou reageren maar laat komen wat komt en geef vooral je grenzen tijdig aan.
Het is ook belangrijk dat je partner weet wat er is gebeurd al is het maar een klein stukje. Hij hoeft niet per sé je hele verhaal te kennen. Dit kies je zelf wat goed bij jou voelt. En mogelijks wordt deze relatie wel fijn. Wordt ze toch beëindigt dan is dit weer een les voor je.
Uit alles word je sterker en leer je iets.
En zoals je zegt je wordt steeds een mooier persoon. Dat heb ik doorheen mijn
Proces ook al echt mogen ervaren.
Geniet van je verliefdheid en laat het op je afkomen.
Vergeet vooral niet je grenzen aan te geven.
Liefs Emma
ik denk dat het klaar zijn voor de relatie er pas was toen ik open in een relatie stapte. verteld had waar ik last van had. tegenaan liep en wat ik wel en niet wilde. ik ging ervaren dat mijn grenzen en verzoeken werden gerespecteerd en kreeg toen beetje bij beetje meer vertrouwen.
voor mijn gevoel was iedere stap een risico die ik nam, maar de beloning was gelukkig goed. ik kreeg dus vertrouwen in mijzelf en het stellen van dergelijke grenzen in een relatie en daarnaast ook vertrouwen in de ander.
dit waren helaas in eerste instantie allemaal veilige partners (waarvan ik de inschatting maakte dat zij minder snel grenzen aan gaven dan ik zelfs) en dus niet relaties waar ik daadwerkelijk verder mee wilde.
dus wanneer ben je klaar voor een relatie? als jij klaar bent met het gemis en je niet bang bent om dergelijke risico's te lopen?