Ik heb mijn hele verhaal nog nooit gedeeld met iemand.
Het is lang geleden ik was16/17 jaar oud (nu 25) Ik had al het één en ander meegemaakt toen ik 15 jaar oud was er werd een foto van me borsten gelekt via twitter. Ik werd hierdoor op school veel gepest en deed aan zelf beschadeging. Ik werd onzeker naïef en kreeg daardoor een relatie met een verkeerde jongen.Hij kwam de eerste keer bij ons thuis en de keren daarna mocht ik met de trein naar hem toe me ouders reden mij naar het station en haalden me weer op. Beetje verder na veel afspraakjes mocht ik voor het eerst bij hem slapen dit ging helemaal mis.. we gingen naar een vriend en ik denk dat hij wel rond de 40 was. We keken wat tv en daarnaast stond het bed in de zelfde kamer. Mijn ex en ik gingen op dat bed liggen want dat wou hij.. hij wou seks met mij terwijl zijn vriend gewoon naast ons zat maar dan op de bank ik wou dit niet maar hij haalde ziin penis uit zijn broek en duwde em steeds tegen me aan ik zei steeds nee nee dit wil ik niet. Toen ging de bel hij liep naar de deur om open te doen en ik ging snel naar de wc wat ook de badkamer was en barste in tranen uit ik was in paniek ik wou zo graag weg ik bedacht me maar hoe .. ben niet in de buurt van huis ik was onbekend daar dus kon treinstation niet zo 123 vinden en ik durfde me ouders niet te bellen ik wou het zo graag maar ik durfde niet. Toen werd er geklopt op de deur me ex vriend vroeg of het met ging en of ik de deur los wou maken dus dat deed ik. Hij zag dat ik huilde en vroeg wat is er dus ik legde uit dat ik me niet prettig voelde met wat er zojuist gebeurd was. Zijn antwoord was er is toch niks gebeurd en lachte maar wat en liep naar de woonkamer met 2 vrienden die net waren gekomen. Ik had hier een naar gevoel bij. Ik denk dat ze tussen de 28/32 jaar oud waren. ik voelde me zo onprettig en ging rustig op het bed zitten. Het rare is vanaf dit moment kan ik bijna Niks meer herinneren Ik kan me alleen herinneren dat me ex seks met mij wou hebben waar de rest bij was ik wou dit niet en heb dit meerdere keren gezegd.Ik was in paniek en liet alles maar over me heen komen. Deed me kleren uit en vervolgens deden mijn ex zijn 3 vrienden allemaal hun broek en ondergoed uit. Ze misbruikten me en het werd gefilmd. Er werd met mijn rode lippenstift een lelijk woord op me been geschreven. Jaren lang gaf ik mezelf de schuld ik bleef, ik ging niet weg, dit was me eigen schuld. Sinds een dik jaar weet ik dat dat niet zo is ik ben seksueel misbruikt.
Mijn vraag is alleen na zoveel jaren ik heb nooit hulp gezocht want ik durfde niet.. ik ben nu gelukkig en heb er niet heel veel last van alleen denk ik er wel vaaK aan of ik heb heel af en toE momenten dat ik een dag of meerdere dagen super onzeker ben en stemmingswisselingen heb. Ik voel me dan heel erg naar.. ik kan dan alleen maar huilen om kleine dingetjes, niemand vertrouw. Dit verschilt echt hoelang het duurt soms eventjes soms paar dagen. Ik voel me dan verschrikkelijk en ben dan ook wel mensenschuw terwijl ik normaal wel sociaal ben. Hoe kan dit en wat kan ik hier aan doen als dit weer gebeurd dat ik een dag krijg dat ik me niet fijn voel.
Heeft me veel moeite gekost om dit met jullie te delen maar na lange twijfel de stap genomen. Bedankt voor het lezen
liefs
15 Reacties
Leafde, ik herken zo veel in je verhaal. Bij mij is het 10 jaar geleden, en ik ben ook gelukkig geworden. Maar ook ik heb het nooit volledig verwerkt en kom er nu achter dat ik al deze tijd alleen maar op de vlucht ben. Een jaren lange eetstoornis en een burn out verder komt het allemaal hierop terug. Als ik het toe laat verander ik weer in het 16 jarige meisje dat ik toen was, alsof er niets is veranderd. Heb deze week alsnog besloten om aangifte te doen en ben weer terug in therapie. Uiteindelijk moet het allemaal beter worden. We hebben het engste al mee gemaakt, dit hebben we overleefd, nu moeten we het alleen nog voor onszelf beter maken op onze eigen tijd en eigen manier.
Ik wens je alle kracht en geluk!
Liefs N
Ik wilde je even veel sterkte wensen en dapper dat je je verhaal nu durft op te schrijven en te delen. Ik hoop dat je de ondersteuning kan vinden die je verdient en ik wens je veel liefde en sterkte toe.
Hoi Mmizumao31
Je bitterheid is inderdaad nog te merken in je schrijven. Er komt een tijd dat je dit achter je kunt laten.
Fysieke pijn ken ik helemaal. Ik heb een lichaam dat alles gewaarwordt wat niet wil zeggen dat ik dan kleinzerig ben. Ik voel gewoon alles. Heb snel blauwe plekken en kan niets van gewicht op mijn lichaam lang verdragen.
Het feit dat mijn verleden niet verwerkt is, valt ook vooral op door ziek zijn. Ik heb met perioden last gehad van verstopte darmen tot in extremis toe waar enkel nog een spoeling hielp die je dient in te nemen als je een inwendig onderzoek dient te ondergaan, ik heb allerlei ziekten gehad de laatste 3 jaar en Vermoeidheid, geen eetlust, niet slapen, ... maar voor buitenstaanders was dit amper zichtbaar. Ik deelde mijn pijn niet en ik bleef vrolijk en huilde enkel als ik alleen was en toen was ik echt doodop.
Nu gaat het goed met me. Ik heb veel boeken gelezen over trauma die me geholpen hebben en hebben laten zien wat trauma is waaronder het boek traumasporen, De tijger ontwaakt, gebruik je innerlijke kracht van Louise hay, dwars door het donker. Vooral dat laatste boek was heel verhelderend en heeft me het verst gebracht. Je moet het ok vinden dat het klote is. Het mag pijn doen, je mag kwaad zijn. Weet dat je door die dingen heen moet. Maar weet ook dat als je blijft hangen in je boosheid en bitterheid je nooit gelukkig kan worden. Want dan blijf je vechten.
En een goede psychologe natuurlijk. Ik had echt iemand die gespecialiseerd is in trauma
Ik hoop dat je hier iets mee bent.
Vel sterkte
Emma
en uhm... ik wel eigenlijk wel weten hoe jij je geluk gevonden hebt en/of behouden hebt al die jaren? Als ik vragen mag Leafde...
Ik ben nog altijd bitter en over-voorzichtig... Vooral vanwege lichamelijke pijn eigenlijk.
Iemand anders nog fysieke schade en pijn aan overgehouden? Of is t vooral emotionele schade bij de meeste? ...
Dat heeft wel eventjes geduurd hoor kost gewoon tijd. Ik heb wel veel gehuild maar altijd wanneer ik in bed lag. Verder probeer ik zoveel mogelijk van alles te genieten en ik heb veel gemediteerd wat mij wel hielp. Ik heb ook wel beetje geluk met mijn leventje heb alles prima op orde en kan vaak leuke dingen doen wat ook helpt natuurlijk hierdoor was ik verder over alles in me leven gelukkig. Lichamelijke klachten heb ik ook gehad vooral tijdens de seks ik moest altijd hevig bloeden en ik heb daar ook hulp voor gehad ben toen naar de bekkenbodemfysiotherpaeut geweest en ik heb daarna alleen seks gehad wanneer ik er echt klaar voor was. Ik hoop dat je snel de hulp hebt gevonden die je wilt helpen! En blijft positief en geniet van alle andere dingen in je leven
Succes en liefsss
Hoi Leafde, knap dat je je verhaal hier doet. Het Is een heftig Misdrijf en je kan er inderdaad stappen voor ondernemen. Iemand minderjarig misbruiken is zwaar fout. Je bepaalt zelf welke stappen je onderneemt en of je er klaar voor bent.
In je bericht schrijf je dat je gelukkig bent. Dat lijkt me heel dubbel. Naar de buitenwereld toe misschien wel. Dat was ik ook, maar je bent aan het overleven op dit moment.
Dat was ik destijds ook. Ik had ook het gedacht dat ik gelukkig was maar ik vocht. Ik vocht hard tegen de pijn die ik niet wilde voelen. Ik was altijd druk en altijd maar lachen. Dat was mijn manier om niet te voelen. Maar je draagt veel mee en dar moet er eenmaal uit op echt gelukkig te maken.
Goed dat je hier je verhaal hebt gedaan. Dat is een eerste stap. Ik zou zeker professionele hulp zoeken en dan iemand die ervaring heeft met trauma
Daarnaast was voor mij de lotgenotenbijeenkomst een fijne eerste stap naar verdere hulpverlening.
Weten dat je niet de enige bent. Ervaringen delen. Dikke duim voor de vrijwilligers die dit begeleiden. Doe zo verder. Ooit wil ik hetzelfde willen betekenen voor anderen.
Want weet dat je na dit proces een nog mooier mens wordt dan je nu al bent.
Veel sterkte
Liefs Emma
Ja Leafde, je helpt mij ook hier mee, inderdaad!
Dag Leafde, heel goed dat je dit hier gedeeld hebt. Het is een stap op weg naar je totale verwerking, want dit heeft gewoon nog niet plaatsgevonden. Soms denken we allemaal dat het achter de rug is, maar dan duikt het toch weer op. Neem de volgende stap en bevrijd jezelf van deze rot-ervaring, kom er nog sterker uit, want dat is uiteindelijk de bedoeling. Ik lees in alle reacties dat er genoeg hulplijnen aangeboden worden, maak een keuze en volg je pad. Ook jouw delen helpt anderen om te helen....blijf sterk!
Ik heb geen advies. Wil alleen zeggen dat ik meeleef. Die hel! Nu heb je een begin gemaakt met genezen van dit trauma, want je gooit het er uit. Dus je komt eruit, ik weet het zeker en dan kun je van je zelf gaan houden en gelukkig zijn, lieve meid. Je bent goed, anders leed je hier niet onder, Ik denk, ook ivm die plaatjes, dat jij wilt ervaren dat je de moete waard bent en dat jij dat niet zo mocht meemaken, dat gevoel, toen jij klein was. Die jongens/mannen wisten intuitief dat daar je zwakke plek zit/zat en dat gebruikten ze voor hun eigen lust, Zij hielden niet van jou, en ook niet van zich zelf. De stakkers. Volhouden met gevoel voor je zelf he, compassie!
Hoi Leafde, wat knap dat je hier je verhaal hebt durven te vertellen. Realiseer dat dit al een mooie stap is. Wat je overkomen is, is vreselijk en NIET jouw schuld. Het is jouw lichaam en helaas zijn er vreselijke mensen die de baas over jouw lichaam zijn gaan spelen.
Zoals je aangeeft heb je nog veel last van deze nare gebeurtenis. Misschien kun je naar je huisarts gaan of een vertrouwenspersoon in een huisartsenpraktijk en daar je verhaal in grote lijnen vertellen. Ook zij kunnen je doorverwijzen naar professionele hulp en je bijstaan hierin.
Ik wil je heel veel succes en wijsheid wensen, je bent sterker dan je denkt! Xx
Hoi Leafde,
je hebt je ervaring ergens begraven maar vanuit dat lunt lijkt het nog steeds effect op je te hebben.
voor mij was dit ook zo. ik wilde geen hulp zoeken want ik voelde me vooral dom en medeplichtig aan het verhaal. dus dan ga je verder voorbij de situatie maar ook voorbij je rol als slachtoffer.
na een dergelijke situatie heb je veelal 3 rollen die je kunt aannemen waarvan er vaak 1 dominant is (of alle 3). aanstichter medeplichtige en slachtoffer.
vaak zie je dat er maar naar 1 rol de aandacht gaat bij een persoon en vaak is dit een medeplichtige aan de situatie.
want als ik nou dit of dit of dat gedaan had dan.....
hiermee wordt de schuld vaak bij 2 partijen gelegd. de dader en het slachtoffer. waardoor deze rollen van dader en slachtoffer vervaagden.
want zelfs de rode lippenstift kan medeplichtig gemaakt worden (die was tenslotte wel zo uitdagend) terwijl lippenstift gewoon lippenstift is. als dat de boodschap zou uitstralen van je mag me verkrachten dan zou niemand doe meer dragen. maar toch kunnen dat soort gedachten het in je hoofd over nemen.
terug naar jouw verhaal. je schrijft dat de onzekerheid enzo terug komt. je schrijft ook bepaalde momenten in je verhaal waarin je niet wilde maar ook dat je dingen wel gedaan had en sommige niet.
je verhaal zou ook teruggebracht kunnen worden naar "ik ben door mijn ex en 2 pedofielen verkracht" maar voelt het dan alsof je wat essentieels weg laat?
de basisonzekerheid die je ervaart en de kwetsbaarheid komt mogelijk van deze slachtoffer rol af. die zit er maar mag er niet zijn waardoor deze ook mogelijk minder goed verwerkt is.
aangezien je nooit hulp hebt gezocht maar wel nog met deze zaken zit. misschien een optie om voor de resterende emoties en beelden alsnog Emdr te gaan volgen ofzo. og misschien eerst cgt om stil te staan bij "wat is hetgeen dat me telkens zo kwetsbaar maakt?"
ik ben na lange tijd ook naar een psycholoog gegaan. daar emdr gevolgd voor die beelden die ik wat weggestopt had maar waar nog voldoende emotie aan hing.
heeft voor mij in ieder geval verschil gemaakt.
owja: bij mij was ook beeld materiaal gemaakt. dat is iets wat ook lang is blijven plakken qua angst en onzekerheid. dus ook daar heb ik later nog de nodige aandacht aan besteed.
heb je mensen verteld over of aangifte gedaan of overwogen?
owja beschadig je jezelf nog? (nu houd ik op met aanpassen)
Bedankt voor uw reactie. Ik kan hier veel mee en ga ook hulp zoeken anders blijft het maar doorgaan en ben nog jong wil verder met me leven. Ik heb het wel eens aan vriendinnen vertelt maar niet in details en ook niet echt duidelijk gezegd dat ik verkracht ben omdat ik het niet eens durfde te zeggen. Mijn ouders weten het ook niet.. vroeger durfde ik het niet te zeggen en nu wil ik het ze niet vertellen omdat ik niet wil dat ze zich ergens schuldig om gaan voelen dat ze denken dat ze iets verkeerd hebben gedaan. Ik heb nooit aangifte gedaan omdat ik pas sinds 1/2 jaar echt besef ik ben verkracht en ik heb geen bewijs dus ik weet niet zo goed wat ik daar nu nog mee bereik en of dat mij een beter gevoel gaat geven. Ik beschadig mezelf gelukkig niet meer daar ben ik nu sterk genoeg voor.
[~2128] aangifte doen kan in jouw geval een aantal zaken opleveren.
1. je trekt een grens naar deze personen dat wat hier gebeurd niet kan
2. je pakt hiermee je eigen grens dus weer terug (zet jezelf weer in je eigen kracht)
3. zij moeten letterlijk op het matje komen en het kan soms zijn dat ze dan wel praten en soms ook bekennen. het zou bijvoorbeeld zomaar kunnen dat dit vriendje van je toen ook alleen maar onder druk werd gezet en ook hulp nodig heeft
4. er werd beeldmateriaal gebruikt. mogelijk dat je daar dan nog iets over te weten kunt komen. (als ze een huiszoeking zouden doen zouden ze dit beeldmateriaal nog aan kunne treffen als bewijs)
5. je kunt bij aangifte ook aanspraak maken op een schadefonds. hiermee kun je de kosten die vanuit je ziektekosten misschien niet gedekt worden wel gaan betalen. zodat de financiële last er in ieder geval niet is.
6. er komt hoe dan ook een notitie in het dossier dat er ooit een aanklacht is geweest en mogelijk ben jij niet het enige slachtoffer en mogelijk zelfs niet het laatste. het kan zijn dat er al een zaak tegen hen ligt ook.
maar de kans op veroordeling is natuurlijk niet heel groot. maar met bijvoorbeeld beeldmateriaal zou dat anders kunnen zijn. het kan een lang en slopend proces zijn. maar het geeft je de gelegenheid om de andere partij te confronteren.
hopelijk heb je hier iets aan. bij vragen stel ze gerust! (mag ook in een berichtje als je dat prettiger vindt)
groet,
steven
Hi Leafde, Wat een horror! Ik ben t met Steven eens wat betreft melding maken bij politie en wel vanwege alle punten maar ik dacht gelijk aan punt 6. Zodra zij de mist in gaan weer dan uiteindelijk hopelijk worden daders gestraft. Mits men eigenlijk altijd aangifte doet, maar goed, Zo werkt t wets systeem in theorie. Daders in kaart brengen sowieso...
Sterkte en veel goeds voor t nieuwe jaar! grtjes, mmizu
Jeetje wat een heftig verhaal zeg! Wat goed dat je er nu op deze manier over hebt gepraat. Ik kan geen antwoord geven op je vragen, aangeZien ik ze zelf ook heb. Mijn eerste stap is dat ik zelf hulp heb gezocht. Het enige wat ik heb gedaan is gezegd dat ik met de psycholoog wilde praten en zo is het balletje gaan rollen.
Ik heb het heel lang weggedrukt en was ook gelukkig. Toen heb ik er niet over gepraat en er niks mee gedaan. Totdat een keer de bom barst... dat kan op diverse manieren, groot en klein. Het is niet niets wat je hebt meegemaakt. Ga op zoek naar professionele hulp en stel daar ook deze vragen. Er zijn mensen die je kunnen helpen, die antwoord kunnen geven op je vragen, die het met je gaan verwerken (wellicht door EMDR).
Hoe dan ook, wat je keuze ook is, het is jouw keuze! Laat niemand vertellen dat het een slechte of goede keuze is. Het is jouw leven, jouw lijf, jouw gedachten en jouw keuze. Heel veel sterkte! Ik hoop dat je ondanks alles een sterke vrouw mag worden. Zoals mijn man tegen me zegt, de Lola 2.0 liefs xx