Hoe vertel je het de mensen om je heen? 

Voor mij geldt dat openheid helpend en zalvend is. In (bijna) alle gevallen. Ik heb dus bewust en altijd gekozen voor de openheid. Mijn omgeving weet er van, uiteraard tot een bepaald niveau. Zeker niet alle details, die heb ik slechts met de behandelaar besproken.
Ik vind het persoonlijk heel helpend als intimi, familie, vrienden, weten wat er gebeurd is. Zeker om te snappen ook, waarom er bijvoorbeeld sprake was van een burn-out en diepe depressie. Die ook zij niet hadden zien aankomen, maar waar ze wel toeschouwer van waren. Achteraf uitleggen dat die zijn oorsprong vind in een trieste jeugd, maakt dat er begrip, genegenheid en delen mogelijk is.
Ik realiseer me dat er mensen zijn die zich overvoerd zouden kunnen voelen als ik vertelde dat ik als kind misbruikt ben. Maar ik denk dat als iemand oprechte interesse heeft in mij, hij of zij die informatie ook op waarde kan schatten en wil weten. Ik heb mogen ervaren dat mensen heel begripvol, luisterend en ondersteunend waren in de periode dat ik die liefde en steun hard nodig had.
Ik heb vrijwel overal géén taboe ervaren. Mensen om mij heen konden er ondersteunend mee omgaan. En we konden samen ook inzien waarom bepaalde zaken als een "blauwe plek" voelden. De onderliggende oorzaak werd duidelijk en bespreekbaar. Ook konden zij nog eens bevestigen dat er van "eigen schuld" (en die ervaren de meesten van ons lezen we hier ook op de community) volstrekt geen sprake is.
Ik heb het feit ook gedeeld met mijn kinderen. Die weten er dus ook van. Voor hen een manier om ook te snappen waarom pa onderuit ging enkele jaren terug. En ook om te snappen waarom bepaalde gebeurtenissen zo impactvol waren en waarom pa op een bepaalde manier kan reageren. Het heeft bijgedragen aan een open relatie waarin ook mijn kinderen persoonlijke informatie konden en wilden delen.
Ik handel vanuit het perspectief dat wat er gebeurd is mij niet bepaald, maar wel een bijdrage levert aan te snappen wie ik ben. In openheid en oprechtheid.
Ik geloof ook dat de openheid daarover mij hielp om te doorleven en gebeurtenissen een plek te geven.
En die openheid heeft er ook toe geleid dat mijn intimi zien en weten welke majeure stappen ik gezet heb in de verwerking. Zij kunnen met mij oprecht blij zijn over de ontwikkeling vanaf het moment van openbaren tot nu. En dat is ook telkens een mooie ruggesteun.
Mijn oproep zou dus zijn om er niet mee te blijven lopen en het bespreekbaar te maken. Aan de groep mensen die dicht om je heen staat. De waarheid werkt, in mijn optiek en vanuit mijn ervaringen, bevrijdend en verbindend met de anderen.

bespreken wat er gebeurd is dat is per persoon verschillend. het hangt af van waarom ik deze informatie wil delen. de meeste mensen heb ik niet mee besproken. waarom niet kun je vragen maar waarom wel kun je ook vragen. mijn vrienden hebben er niets aan als ik het hen zou vertellen en ik ook niet. 1 vriendin weet het, mijn vriendin, mijn moeder, mijn collega's en een aantal clienten van me.
ik heb een gastles verschaft deels tbv het onderwerp seksualiteit (social work opleiding)
en ik heb mijn verhaal hier open staan.
allen een verschillend niveau hierin met hoeveel details ik er vertel.

de vraag die ik me altijd stel is dus:
1. wat heb ik eraan als ik dit vertel?
2. wat heeft de ander eraan om het te horen?

ik heb geen enkel taboe qua bespreken maar ik ben me er zeer bewust van dat er iets bestaat als een secundair trauma. bij de één begint dat bij details van jouw trauma. bij de ander kan dit al zijn door te weten wat en door wie.

misbruikt zijn hoeft geen enkel taboe te zijn maar vaak is zeggen "ik ben seksueel misbruikt geweest" al genoeg. als je nog kampt met de gevolgen ervan kan dat een goede aanvulling zijn. eventueel de toevoeging hoezeer je er wel of niet over wilt praten.

voorbeelden:
ik ben seksueel misbruikt geweest. ik heb hier nog last van en krijg daar hulp bij. ik wilde je dit vertellen zodat je me misschien beter snapt. voor nu wil ik het daar verder nog niet over hebben.

of

ik ben seksueel misbruikt geweest. dit zeggen vind ik al lastig. hopelijk kun je mijn wens respecteren dat ik niet meer vertel dan dat.

of

ik ben seksueel misbruikt geweest. ik wil het hier voor nu bij laten omdat ik het belangrijk vind dat je deze informatie eerst laat landen en je nadenkt of je hierover vragen wilt stellen en ook wat dit bij je teweeg brengt. ik wil namelijk niet dat jij hier last van ondervindt. dus laten we het voor nu hierbij laten en op een later moment op terug komen als je dat wilt.

bij sommigen kan het ook volstaan om te zeggen dat je een traumatische gebeurtenis hebt meegemaakt in je verleden.

Dit is een heel recentelijk bewustwording. Pas deze week begin ik te zien hoe ik beschadigd ben door misbruik. Binnen de familie is lastig omdat het gaat om 2 dichtbij leden, en doordat ze vrouwen zijn en ik man, toen niet natuurlijk, twijfel ik als echt misbruikt was, was ik een meisje dat weet ik zeker dat alarmbellen waren, maar het is nog aanvaarden dat mijn jongen toen machteloos stond tegenover 2 volwassen vrouw die hem hoorde te beschermen. Dat is al een mooi stap...ooit wil ik wel een brief hierover schrijven en mij los maken van die daders.

Dat is een heel mooie vraag, Katja. Jazeker, ik heb het mijn familie verteld. Mijn vrienden ook, maar dat vond ik wel een lastiger verhaal, omdat ik ergens toch het gevoel had en nog steeds heb dat ik hen ermee belast. Want hoe ik het ook wend of keer, het is een vreselijk verhaal. Mijn familie heb ik het verteld omdat zij direct betrokkenen waren en nog steeds zijn. Ik heb de dader, die onderdeel was van ons gezin, ook geconfronteerd. Ik ben blij dat ik het heb verteld, omdat het mij ruimte heeft gegeven. Al hebben veel van mijn relaties er objectief wel stevig onder geleden.

Het begon ongeveer drie jaar geleden. Het inzicht dat er sprake was van seksueel misbruik kwam maar heel geleidelijk. Mijn toenmalige psychotherapeut en ook mijn vorige hulpverleners (we hebben het over 14 jaar continu in therapie zijn) gingen uit van het adagium dat de kennis uit mijzelf moest komen. Achteraf weet ik niet zo goed of ik het met die aanpak eens ben. Had het niet beter geweest als één van mijn hulpverleners er direct naar had gevraagd? En mij dan had verteld dat dat een naam heeft, seksueel misbruik heet, en dat dat strafbaar is? Ik heb zolang geleefd met een schuldgevoel dat uit het niets gekomen leek te zijn en dat mijn leven op alle fronten tegenhield. Nooit een relatie gehad. Altijd maar pleasen in alle relaties die ik had. Overgewicht om maar niet aantrekkelijk te zijn. Bizarre overtuigingen en fantasieën als het om seksualiteit gaat. Ik heb zolang gedacht: 'Ik ben echt heel raar, en ik kan maar beter niemand vertellen wat er echt in mij omgaat.' Toen ik ooit mijn twijfels over wat mij was overkomen ter sprake bracht, werd er meteen wel heel open gereageerd. Zowel door hulpverleners als door vrienden. En dat was heel fijn. Langzaam zijn mijn twijfels verdwenen en toen ik eenmaal helder zag wat mij was overkomen, verdween mijn schuldgevoel en dat maakte plaats voor boosheid, verdriet en, misschien wel het belangrijkste, empathie voor het kind dat ik ooit was.

Ik heb lang geweten dat ik beter niet kon praten. Later begreep ik dat ik al van kindsaf aan het gevoel heb gehad dat ik de sleutel tot het voortbestaan van mijn gezin van herkomst in handen had. Dat voelde als een loodzware verantwoordelijkheid. Toen ik echter volwassener werd, viel het gezin evengoed uit elkaar. Mijn ouders scheidden en mijn broer emigreerde. En toch praatte ik nog niet. Ik durfde mijzelf niet te geloven, denk ik. Tot drie jaar geleden. Ik vond het belangrijk dat ik als eerste de dader confronteerde, omdat ik niet wilde dat hij via-via van mijn beschuldigingen zou horen. Ik had hem destijds al zo'n 15 jaar niet meer gezien. Ik organiseerde een confrontatie en had een voice-recorder in mijn tas. We spraken ongeveer drie uur, waarin hij mij vertelde dat ik grenzeloos was in de manier waarop ik zijn aandacht zocht. En dat hij zich kon voorstellen dat ik de herinnering had dat die aandacht seksueel getint was, maar dat dat alleen maar vanuit mij was gekomen. Ik was vijf of zes! Na dat gesprek voelde ik me verward en lichamelijk ziek.

Vervolgens heb ik mijn andere familieleden ingelicht. Hoewel de eerste reacties wezen op schok en ook betrokkenheid, niet veel later ging dit toch over in: 'zou je er nu niet eens over ophouden?' en, nog erger, 'maar hij hield wel echt van je, hoor'. Laatst heb ik gehoord dat victim-blaming minstens even schadelijk kan zijn als het misbruik zelf. Dat onderschrijf ik wel. Ik heb om deze reden sinds twee jaar geen contact meer met mijn gezin van herkomst.

Het contact met vrienden vind ik aan de ene kant heel fijn, maar ik heb wel altijd in mijn achterhoofd dat ik er rekening mee moet houden hoeveel zij aankunnen. Dat moet ik niet doen door hen te vragen, daar ben ik allang achter. Ik denk soms dat: 'Nee hoor, je kunt mij alles vertellen' toch vooral een sociaal wenselijke reactie is. Openheid vraagt volgens mij dat ik erg gevoelig moet zijn voor wat de ander aankan. Ik vind het vaak jammer dat veel gespreksonderwerpen zo gevoelig liggen. Het trauma ligt vaak dicht aan de oppervlakte.

En toch blijf ik erbij, de waarheid heeft mij vrijgemaakt en openheid heeft de ruimte voor mij geopend. Dus ik heb geen enkele spijt. En op basis van mijn geluidsopname en de verklaringen van mijn hulpverleners heb ik een tegemoetkoming in de geleden schade gekregen van het Schadefonds Geweldsmisdrijven. Dat zijn toch dingen waarvoor ik dankbaar ben.