Aangifte doen.
Lieve allemaal,
Ik ben hier pas net, al is de gebeurtenis (verkrachting) al 7 jaar geleden. Lang heb ik mij geschaamd, heb ik mij schuldig gevoeld. Ik moest van mijzelf er maar overheen stappen, het vergeten en doorgaan met mijn leven. De gedachte "stel je niet zo aan, het is al 7 jaar geleden" komt helaas nog af en toe voor, al weet ik nu dat die gedachte niet klopt. Rouwen om wat er is gebeurd, je minder onzeker gaan voelen en je eigen grenzen weer gaan accepteren en waarderen kost tijd. Die tijd is bij iedereen anders. Ondanks dat ik dit weet, is het soms nog steeds lastig om mijzelf die tijd te gunnen.
Ik heb lang in behandeling gezeten voor veel psychische klachten en problemen. Het gaat nu goed, mijn therapie helpt en de EMDR sloeg aan. Ik voel me sterker, maar ook kwetsbaar.
Ik ben activist geworden, strijdend voor vrouwenrechten en voor een eerlijke wetgeving rondom seksueel geweld. Deze stappen hebben mij zo veel kracht gegeven dat ik heb besloten om aangifte te doen, of ieder geval een gesprek te voeren met de politie, dit is aanstaande vrijdag.
Nu voel ik de onzekerheid terugkeren, ik ben bang om niet serieus genomen, niet gelooft of niet gehoord te worden. Vooral omdat ik bang ben opnieuw aan mij zelf te gaan twijfelen. Daarnaast ben ik een ontzettende perfectionist en heb ik de drang om dit gesprek helemaal voor te bereiden.
Herkent iemand dit? Heeft iemand tips? Ik ben bang voor de oplopende spanning, ik ben bang omdat ik niet goed weet wat mij te wachten staat.
Ik hoor graag van jullie, jullie perspectief, jullie kennis.
Liefs,
mij
8 Reacties
Hi Plantje25
Ik ben nu net deelgenomen hieraan en heb je verhaal gelezen, je mag echt supertrots zijn op jezelf dat je deze stappen durft te zetten. Ik durf tot op de dag van vandaag eigenlijk nog steeds met niemand erover te praten. Ik durf niet eens meer uit te spreken wat ik heb meegemaakt door alle nare reacties die ik kreeg uit mijn omgeving toen ik erover vertelde, daarom besloot ik hier wat steun te zoeken en tips
Alle tips zijn welkom :)
de negatieve reacties maken het lastiger inderdaad. hier is het anoniem dus als je details eruit laat kan het iedereen zijn die het schrijft. al begin je maar met het onderwerp. iedere stap die je zet is er 1
Lieve mij,
Ik wilde je alleen even laten weten dat ik aan je denk op deze dag.
?
Wauw wat lief, dankjewel.
Het was erg spannend gister, maar nu de ochtend erna, voel ik me best rustig en opgelucht.
Sowieso is het heel fijn om alle lieve reacties te hebben gelezen en dit heeft me ook echt gesteund.
Het was enkel een inleidend gesprek, maar de volgende stap ga ik denk ik ook zetten.
Hi plantje25,
Ik vind het ontzettend sterk van je dat je dat gesprek aangaat met de politie!
Je onzekerheden en het willen voorbereiden (waarschijnlijk om zoveel mogelijk het gevoel van controle te behouden) zijn herkenbaar en begrijpelijk. Weet dat je zelf in de hand hebt wat je zegt, of je het wilt zeggen en of je het gesprek wilt voortzetten of niet. De politie doet zeker niet zomaar iets waar jij niet achter staat.
Heel veel sterkte vrijdag!
Hoi plantje,
Ik hoop dat je bij het gesprek het voor je gevoel verknalt en emotioneel wordt en in de herhaling valt en het op bepaalde momenten van hak op de tak voelt.
Want ik hoop dat je daar gewoon als mens mag voelen en alle emoties en gedragingen die daarbij horen.
Met alle onzekerheden die jou kwetsbaar maken opdat je weer verder mag groeien en er weer sterker uit mag komen.
Het perfectioneren van wat je doet zie ik veel bij slachtoffers (en ook bij mezelf dus). We hebben situaties gekend waarbij het juiste doen, toch verkeerd af liep en dus ook voelde. We zijn gaan proberen om telkens het juiste nog beter te doen om nog erger te voorkomen. Helaas vaak tevergeefs. Maar iedere keer dat het voelde als een succes zijn we gesterkt in ons perfectioneren. Zo worden we een perfectionist.
Het moet alleen niet zo zijn dat als je het niet perfect laat zijn dat je jezelf als slecht, verkeerd, fout, ontoereikend, etc gaat voelen. Je bent mens. Een heerlijk mens met gebreken. Ongeacht wat een ander daarvan vindt.
Dus ik hoop dat jij ervoor mag kiezen om als gebrekkig mens er te zitten. Zonder de invloed van je dader. Zonder dat je aan iemand anders zijn beeld moet voldoen.
Dus succes en het klinkt misschien raar, maar geniet ervan! Geniet dat je deze stap kan en mag nemen van jezelf. Geniet ervan dat je voor jezelf op komt en deze grens trekt. Ongeacht wat het resultaat zal zijn; jij hebt je grens straks teruggepakt. Ongeacht hoe je daar hebt gezeten. Jij hebt er gezeten!
Succes! ??
P.s. excuus voor het iets wat vreemde manier van schrijven. Ik hoop dat het je hart heeft mogen bereiken door deze wijze van schrijven
Yes!! You go girl? gaat je lukken. Onzekerheid, twijfel, angst hoort er allemaal bij, maar je zal later nooit kunnen zeggen “..had ik maar..”.
Ik begrijp je drang vh voorbereiden heel goed. Had ik ook. Tegen mij zeiden ze “dit gesprek kan je niet voorbereiden, daar zijn wij voor”.
Veel sterkte voor vrijdag!
Liefs,
Kate
Lieve mij,
Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Schaamte, schuldgevoel, ontkenning en nog veel meer. Ik heb uiteindelijk ruim twee en een half jaar na de eerste keer (ik ben meermaals verkracht door mijn man) aangifte gedaan. De enige tips / informatie vanuit mijn ervaring die ik je mee wil geven is:
- neem iemand mee die je vertrouwt en je op kan vangen na het gesprek;
- neem (als je hebt) de bewijsstukken mee;
- de politie luisterde bij mij heel actief en zakelijk (wat ik fijn vond, omdat bij mij daardoor de emoties niet overheersten) met als basis dat jij daar niet zit zonder reden. Als je een aangifte doet, dan doe je dit ook onder ede.
Weet dat het feit dat je een gesprek aangaat met de politie voor het doen van aangifte al super sterk van je is.
Geloof in jezelf aanstaande vrijdag ?