Narcist geestelijke mishandeling
Hallo,
Ik wil hier graag een stuk delen uit mijn dagboek. Nog nooit heb ik dit openlijk met iemand gedeeld. Ik draag dit "geheim" al 17 jaar bij me en dit is mijn eerste stap om het te delen. Ook al is het met onbekende. Ik kan het niet meer alleen.
Toch had ik weer hoop deze dag. Dat hij mij ziet, mijn verdriet, mijn pijn, een arm om mij heen. Een sorrie voor wat ik allemaal tegen je gezegd heb, ik was boos, ik meende het niet zo. Elke keer heb ik weer die hoop. Dat er eens tegen mij gezegd word dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik het goed doe, dat ik mijn best doe. Als ik mijn gevoel wil uiten word dat teniet gedaan, er word tegen me geschreeuwd dat ik weg moet gaan, hem met rust moet laten en als hij dan weer rustig is en beneden kom er niet meer over mag beginnen. Dat ik moet stoppen met zielig doen, want ik doe altijd zielig en ik moet altijd alle aandacht hebben. Als hij iets heeft lichamelijk of geestelijk dan geef ik daar niks om en dan trek ik de aandacht naar mezelf toe volgens hem. En in elke ruzie moet ik horen dat hij al 17 jaar naar mijn gezeik moet luisteren en dat hij al 17 jaar ongelukkig is en dat dat allemaal aan mij ligt. Er word tegen mij geschreeuwd, maar ik mag niks terug zeggen, dan word er tegen mij gezegd dat het mijn schuld is dat hij gaat schreeuwen omdat ik niet weg ga of iets terug zeg. Ik mag niks zeggen en moet altijd maar mijn mond houden. Ik mag niet huilen want dan doe ik zielig. De uren dat ik alleen gehuild heb kan ik niet meer tellen, terwijl hij mij ziet..... Dan word ik genegeerd. Op dit moment word ik weer genegeerd en moet maar wachten tot hij weer komt. En dan gaat die gezellig doen. Koffie? Of wil je wat anders drinken? Zullen we dit of dat gaan doen? Als ik dan over mijn gevoel begin dan word er weer geschreeuwd. Op het ene moment word ik mee uit lunchen genomen en doen we gezellige dingen en is hij oke met dat ik vrijwilligerswerk doe en dat hij hoopt dat ik nu bij Merie de juiste hulp kan krijgen en daarna staat hij te schreeuwen dat ik al 5 jaar thuis zit en op zijn zak teer. Dat ik maar moet gaan werken ondanks mijn psychische en lichamelijke klachten. Dat ik dus een aansteller ben. Ik weet al heel lang dat ik in een narcistische relatie zit. 17 jaar. En laat het mij allemaal maar overkomen. We zijn niet getrouwd, geen samenlevingscontract, ja zo dom ben ik geweest. Ik heb helemaal niets als ik weg ga en dat is denk ik wat mij tegen houd. Ook mijn 2 honden zijn mijn alles en wil ik niet kwijt. Er is ook niemand waar ik terecht kan met 2 honden en ik heb geen geld. Als het dan zogenaamd weer even goed gaat hier thuis probeer ik al het bovenstaande hier te vergeten, weg te stoppen en weer door te gaan. En dan heb ik weer hoop......
3 Reacties
Beste Boos,
Allereerst goed en knap dat je dit van je afschrijft. Het helpt om dit te blijven doen en praten met vertrouwde mensen om je heen en lotgenoten.
Ook ik ben 13 jaar slachtoffer geweest tot afgelopen juli van een verborgen narcistische relatie waarbij zij op een hele subtiele wijze me heeft afgebroken tot op de schoenveters, ook financieel.
Enige wat telt is, weggaan resoluut, nooit meer contact met hem/haar, alles is voer om je weer te lokken met mooie woordjes.
We zitten nu in rouw en met een schuldgevoel.
Dat moet verwerkt worden en weten dat we slachtoffer zijn en een narcist niet te helpen is.
Ik schrijf alles van me af iedere week in een blog. Dat kan je helpen door dat ook te doen.
Erkenning
Professionele hulp
Therapie
Zelfzorg
https://focusz-coaching.blogspot.com/2025/12/toen-de-relatie-veranderde…
Dag Boos Fossiel, 17 jaar gevangen in een relatie van ups en downs. Met iemand waar je niet van op aan kan, die niet bij machte is om stabiel te zijn, jou te ondersteunen en verder te helpen. Het is voor buitenstaanders onmogelijk te begrijpen dat je erin blijft zitten, want je kan toch....en dan komen de goedbedoelde adviezen. En hoe lief en goed die ook zijn, het raakt je niet en helpt je nauwelijks verder, want je hebt hoop en blijft dit -tegen beter weten in- houden. Ik wil je daarom alleen maar mee laten delen in mijn ervaring. Want ook ik zat in een uitzichtloze achtbaan-relatie: veel ups and downs, flinke (geestelijke en lichamelijke) impact en een chronische ziekte die tegen mij gebruikt werd (onthouden van medische zorg, medicatie of gewoon bewust verergeren). En toch wilde ik niets liever dan de hoop houden dat het allemaal straks weer goed komt, want als ik.....en daar gaat het mis. Want als ik......stil ben, mij aanpas, lief doe, niets zeg tegen anderen, geen hulp vraag? Dan verandert er namelijk niets.
Hoe verbreek je dit denken? Mijn reddende engel was een hulpverlener, die mij de spiegel voorhield en vroeg of ik iemand was die vraagt om geweld te ondergaan en hoop te houden dat ik iemand kan veranderen. Want dit wil en kan niemand bij een ander voor elkaar krijgen. Het zijn mensen die geen gevoel hebben voor anderen en daarom zichzelf het belangrijkst vinden. En zodra jij, als partner weer even hoop hebt, dan trappen ze dat er wel weer uit.
Kies dus voor jezelf en een leven zonder angsten of schuldgevoel, kijk even niet naar alles wat erbij komt kijken, alles kan opgelost worden. Als je niets hebt, dan is alles wat je krijgt veel. En ja: ook honden kunnen toegewezen worden...
Ik wens je heel veel kracht en hoop voor jouzelf dat je een besluit kunt nemen, blijf vooral je verhaal delen, het is nog lang niet af!
Hi, dankjewel voor het delen. Alleen dit is na 17jr al heel moedig. Dit komt heel vaak voor, mensen die “gevangen” zitten in een relatie en de dagelijkse gang daarvan.
En omdat te doorbreken heb je veel moed voor nodig. Weet dat een mens tot veel instaat is en heb vertrouwen in je eigen kracht. Ga hierover te praten met een naaste of vriend die je kunt vertrouwen en probeer dit te doorbreken, vanuit daar kun je kleine stapjes maken en je komt hier dan altijd beter uit, maar de eerste stap is de grootste, die heb je al gezet door hem hier te delen. Sterkte.