Narcistische vader, getuige zelfmoordpoging

Hoi lotgenootjes
Ik ben opgegroeid in een gezin waarin ik me vaak niet veilig voelde. Mijn vader kon heel onvoorspelbaar zijn. Ik wist vaak niet in wat voor stemming hij thuis zou komen of hoe een gesprek zou eindigen. Vroeger was ik echt “zijn meisje”, totdat ik gepest werd en in de puberteit kwam en mijn eigen mening begon te vormen. Als ik ergens iets van zei of voor mezelf opkwam, werd het vaak omgedraaid of kreeg ik het gevoel dat het mijn schuld was. Daardoor ben ik veel aan mezelf gaan twijfelen of ik gewoon het probleem was. Hij noemde me vaak ook egoïstisch, egocentrisch, probleemkind en teringwijf. Toen was ik jonger dan 14.

Mijn vader is in het verleden vaker agressief geweest. Niet alleen thuis richting ons, maar ook richting andere mensen. Ik heb meerdere situaties meegemaakt waarin hij heel boos werd, intimiderend gedrag liet zien of de controle verloor. daarna kon hij vaak zo overtuigend praten dat anderen hem geloofden of begrip voor hem kregen. Hij had inmiddels een heftige jeugd gehad, want zijn eigen vader was een pedofiel, die zijn dochter had zwanger gemaakt (mijn tante dus). Hij gebruikte zijn heftige jeugd als excuus voor zijn gedrag. 

Daarnaast praat hij al jaren slecht over mijn moeder, zusje en over mij. Allemaal achter onze rug om. Volgens hem is mijn moeder lesbisch omdat ze een keer acupunctuur heeft gedaan bij een vrouw thuis. Mijn zusje heeft volgens hem een verstandelijke beperking omdat ze wat praktijkgerichter is ingesteld en blijkbaar heb ik autisme omdat ik een angststoornis heb. 

Twee jaar geleden kreeg mijn vader kanker. Natuurlijk was ik daar kapot van, en begon ik mijn vader anders te zien. Hij had geen energie om te praten of om überhaupt te lopen waardoor ik hem erg zielig vond en dus ook bedacht dat hij helemaal geen slecht persoon was. Helaas was dit na zijn remissie compleet verdwenen. Hij was constant boos dat niemand hem kon begrijpen wat hij had meegemaakt, en dat hij elke dag bang is om dood te gaan. Wij hebben in zijn hele ziekteperiode voor hem gezorgd, en ik heb mijn zusje (met mentale problemen) compleet opgevangen als 21-jarige zodat mijn moeder geen extra zorgen aan haar hoofd had. 

Een paar dagen geleden is de situatie volledig geëscaleerd. Mijn ouders zijn inmiddels gescheiden en er ontstond een discussie over de verkoop van het huis. Uiteindelijk begon mijn vader allemaal oude dingen erbij te halen. Ik ben de hele tijd rustig gebleven, maar hij werd steeds bozer. Hij sloeg meerdere borden kapot op tafel, gooide zijn schoenen naar mij en mijn zusje en zei vervolgens dat hij zelfmoord ging plegen en dat wij daar getuige van mochten zijn.

Hij liep naar boven, en kwam daarna terug met bebloede armen en een pillendoosje in zijn handen. Mijn zusje raakte volledig in paniek. Ze begon te schreeuwen en wilde naar buiten rennen. Ik heb haar naar boven gebracht, bij mij op de kamer gehouden en 112 gebeld. Terwijl ik haar vasthield, kwamen de politie en ambulance eraan.

Later bleek dat hij geen gevaarlijke pillen had ingenomen, maar melatonine. Tegen de politie zei hij uiteindelijk dat hij niet suïcidaal was, maar alleen overprikkeld was. Zijn bebloede armen kwamen door de kapotte borden die hij had gegooid. Toen hij wat was gekalmeerd overhoorde ik hem ineens tegen de politie zeggen dat hij gelooft dat er reuzen op aarde hebben geleefd en dat hij de bijbel deels wilt ontkrachten.(dit klinkt alsof hij een psychose heeft, maar hij is altijd al heel erg intens geweest mijn zijn meningen en politieke standpunten etc, dus niks verbazingwekkends) Hij moest in een hotel slapen en nam zijn dartpijlen mee om waarschijnlijk gewoon een gezellige avond te hebben in een kroeg. De dag daarna kwam hij weer thuis. Hij heeft mij, mijn zusje en mijn moeder nooit gevraagd hoe het met ons ging. Hij heeft ook geen excuses aangeboden. Het enige wat hij zei, was dat de huisarts begreep waarom hij was geflipt. 

Ik merk dat ik nu helemaal op ben. Ik voel me thuis niet veilig, ben continu gespannen en heb bijna geen eetlust meer. Mijn zusje verblijft nu bij een vriendin omdat zij zich ook niet veilig voelt.

Het moeilijkste vind ik misschien nog wel dat ik nog steeds soms medelijden met hem heb. Dat maakt alles zo verwarrend. Ik gun hem hulp, maar ik merk ook dat ik mezelf moet beschermen. Op dit moment wil ik nooit meer contact met hem, omdat ik me niet meer veilig voel. 

Dit stukje is ook nog het tipje van de ijsberg, en ik zou zelfs een heel boek kunnen schrijven over mijn jeugd en wat hij heeft gedaan.