Een stukje van mezelf partner narcist

Over mijn leven met een narcist waarvan ik twijfel(lang verhaal)
Iets in mij zegt van wel, maar tegelijkertijd zit er ook nog steeds een stukje hoop in mij. Ik wil voor het eerst graag mijn verhaal met je delen. Een verhaal dat ongeveer 12 jaar geleden begon, tijdens één van de mooiste momenten uit mijn leven.
Zelf kom ik uit een vervelend huwelijk. Mijn ex is vreemdgegaan en heeft mij uiteindelijk achtergelaten met twee jonge kinderen voor een andere vrouw. Ik raakte hierdoor in een ontzettend diepe depressie en ontwikkelde een enorme angst om opnieuw verlaten te worden. In de periode waarin ik zo diep zat, ben ik afleiding gaan zoeken. Ik dacht dat ik misschien wel klaar was voor een nieuwe relatie en ben gaan daten met mijn huidige partner.
Hij kwam eigenlijk uit een vergelijkbare situatie en had zelf ook twee jonge kinderen. Dat was iets wat ons met elkaar verbond. We begrepen elkaar daardoor ontzettend goed en zijn vrij snel een relatie begonnen. Achteraf gezien denk ik weleens dat het misschien beter was geweest als ik eerst wat meer tijd aan mezelf had besteed en mijn verdriet een plekje had kunnen geven.
Onze relatie begon in het begin heel goed. We gingen veel samen weg en zijn vaak op vakantie geweest. Dat was precies wat we op dat moment nodig hadden na zo’n heftige periode. Tegelijkertijd maakte ik in die jaren ook veel moeilijke dingen mee rondom mijn kinderen en mijn ex. Jeugdzorg kwam erbij kijken en er ontstonden steeds meer ruzies en spanningen. Er was veel onrecht in mijn ogen en dat zorgde voor ontzettend veel boosheid en verdriet richting mijn ex.
Mijn huidige partner is in die periode altijd wel een steun voor mij geweest. Hij hielp mij om te blijven vechten en uiteindelijk mijn jongens weer thuis te krijgen.
Op een gegeven moment kreeg ik steeds vaker het verwijt dat ik meer met de zaak en alles rondom mijn kinderen bezig was dan met hem. Volgens hem had ik geen tijd en aandacht meer voor hem en was ik veranderd. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik als moeder ontzettend veel verdriet had. Dat ik niet altijd vrolijk of gezellig kon zijn wanneer ik wist dat mijn kinderen niet bij mij waren en dat ik keihard aan het vechten was om ze weer thuis te krijgen.
Soms leek het alsof hij dat begreep, maar op andere momenten voelde het alsof hij er helemaal niets van begreep. Ook hierdoor ontstonden regelmatig ruzies die achteraf misschien helemaal niet nodig waren geweest.
Uiteindelijk kwamen, na heel veel vechten, geduld en doorzetten, mijn jongens weer thuis. We waren weer met z’n zessen, en mijn twee stiefkinderen kwamen in de weekenden en vakanties ook bij ons. Het was weer een compleet gezin.
Ondanks dat de kinderen nog jong waren en ik van mezelf niet iemand ben die snel klaagt en eigenlijk tevreden ben met weinig, begonnen mij soms wel bepaalde dingen op te vallen rondom de opvoeding. We komen allebei uit verschillende culturen en hebben daardoor ook verschillende normen en waarden meegekregen.
De weekenden waren vaak druk en chaotisch, maar tegelijkertijd ook gezellig. Er was altijd leven in huis. Zoals mensen altijd zeggen: “Hoe meer kinderen, hoe meer gezelligheid.”
Een samengesteld gezin is een moeilijk gezin, denk ik, juist omdat je te maken hebt met zoveel verschillen. Wij hadden vier kinderen die allemaal uit een gebroken gezin kwamen. Ieder kind droeg zijn eigen rugzakje en had te maken met hechtingsproblematiek, bij de één wat meer dan bij de ander.
Eén van de regels was bijvoorbeeld dat je tijdens het avondeten verplicht was om je bord leeg te eten. Eerder kwam je niet van tafel; je moest gewoon net zolang blijven zitten totdat je je eten op had. Als je opstandig gedrag vertoonde en na meerdere waarschuwingen gewoon niet luisterde, kon je zonder eten naar bed. Aan die regel moest ik echt wennen. Zonder eten naar bed? Dat stond niet in mijn woordenboek…
Ik liep toch altijd stiekem nog even naar boven om de kinderen wat fruit in een zakje te geven. Ik zal dat nooit vergeten. Ik vraag me vaak af: zou dat een narcistische trek zijn? Of wist hij gewoon niet beter, omdat hij zelf op die manier was opgevoed?
En dan waren er de verjaardagen en Sinterklaas. Dan werd er enorm uitgepakt met cadeautjes. Superleuk voor de kinderen, maar soms vond ik het ook wel too much. Hoewel ik wel moet zeggen dat mijn partner perfectionistisch van aard is en alles zo goed en perfect mogelijk wil doen.
Tot op een avond, toen alle kinderen in bed lagen. We kregen een enorme ruzie, midden in de hal, uitgerekend op de plek waar ook de kinderen lagen te slapen. Mijn nachtmerrie werd werkelijkheid: ik kreeg mijn eerste harde klap in mijn gezicht. Ik was compleet geshockeerd. Verdrietig, kapot.
Die dag heb ik mezelf vaak de vraag gesteld: waarom ben ik gebleven? Ik ben beneden gaan slapen, omdat ik me helemaal niet goed voelde. Ik was somber en verdrietig.
De volgende ochtend, toen de kinderen naar school moesten, is mijn huidige partner met hen opgestaan. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn kinderen die ochtend bij me kwamen en vroegen wat er met me was. Mijn huidige partner zei tegen hen dat ik me niet goed voelde. Mijn wang was wat dikker geworden, al was het niet heel erg zichtbaar.
Die middag, of eigenlijk de volgende dag, stond hij met een bos rozen voor me om zijn excuses aan te bieden. Hij zei dat hij het allemaal niet zo had bedoeld. Dat stukje erkenning, dat hij inzag dat hij fout had gezeten, gaf mij de bevestiging dat hij echt spijt had van wat hij had gedaan. Ik dacht dat het daarbij zou blijven. Ik heb hem vergeven en we zijn verdergegaan.
Niet wetende dat de ene klap de andere zou worden en dat het uiteindelijk allemaal veel erger zou worden.
Wat mij heel erg opviel, was dat zijn frustratie vooral hoog opliep wanneer het om zijn kinderen ging. Dan voelde hij zich zó aangevallen. Die gevoelens zetten zich vervolgens om in agressie, terwijl er naar mijn idee vaak niet eens zo heel veel aan de hand was. Je hoefde maar iets te zeggen wat hij verkeerd opvatte over zijn kinderen en je wist hoe laat het was.
Ik weet inmiddels, sinds de scheiding, dat hij het vreselijk vond om zijn kinderen zo weinig te zien. Hij is een erg betrokken vader en heeft altijd het gevoel gehad dat hij zijn kinderen tekort heeft gedaan: in aandacht, in tijd, eigenlijk in alles. Terwijl dat in werkelijkheid helemaal niet zo was. Maar dat gevoel van tekortschieten vrat zo ontzettend aan hem, geestelijk.
 
Het was een avond waarop alle kinderen thuis waren en ze gingen douchen. Mijn slaapkamer zat naast de badkamer. Ik zat op mijn tablet toen we een discussie kregen over zijn kinderen. Opeens pakte hij mijn tablet af en begon ermee op mijn gezicht in te slaan.
Ik raakte volledig in paniek en werd ontzettend emotioneel. Ik had een klein krasje tussen mijn wenkbrauwen. Ik wist op dat moment niet meer wat ik moest doen en belde meteen 112.
Het was klaar. Ik kon het niet meer aan.
Voor ik het wist, stond de politie voor de deur. Het was al laat in de avond. De kinderen zaten boven op zolder, in de kamer waar mijn stiefzoon sliep. Ze gingen daar televisie kijken, in de hoop dat ze zo min mogelijk van de hele situatie zouden meekrijgen.
Een van de agenten kwam naar me toe en zei:
“Mevrouw, u moet zich niet zo laten behandelen.”
Die woorden kwamen binnen. Ik was emotioneel kapot. Ik was moe, verdrietig en helemaal op.
Walter moest mee naar het bureau en zou een nacht in de cel blijven. Hij regelde nog snel via een app dat zijn ex de kinderen zou komen ophalen. Daarna vertrok Walter met de agenten.
Niet veel later stond zijn ex voor de deur. Ze was natuurlijk geïrriteerd. Ze had waarschijnlijk maar één kant van het verhaal gehoord. Ze haalde de kinderen op en vertrok weer.
En toen was ik alleen.
Ik was gebroken.
Toch moest ik de kinderen nog naar bed brengen. Ik kreeg vragen van Abderrahman en Ibrahim of het wel goed met me ging. Ik lachte maar wat en zei dat ik moe was. Ze wisten dat ze de volgende ochtend een paasontbijt zouden krijgen. Ik had alles al in huis gehaald voor de kinderen.
Nadat ik de kinderen in bed had gelegd, wist ik dat het een korte nacht zou worden. Een nacht met weinig slaap, veel pijn en vooral heel veel gedachten.
Ik wist ook dat ik de volgende dag naar mijn ouders zou moeten. Ik zou die kant op moeten, met mijn spullen.
Maar hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen?
Hoe vertel je dat degene met wie je samenleeft je heeft geslagen? Hoe leg je uit dat je op een punt bent gekomen waarop je niet meer weet hoe je verder moet?
Ik wist alleen dat ik niet langer kon blijven doen alsof alles goed ging.

De volgende dag…
Ik heb mijn moeder gebeld en ik moest op dat moment sterk blijven. Ik kon geen emotie tonen aan de vrouw die mij heeft opgevoed, die mij heeft laten zien wat de waarde van een echte vrouw is en die er altijd voor mij is geweest.
Ze wist dat er iets met mij aan de hand was, maar ze kon niet goed peilen wat. Gelukkig kwam mijn broertje er al snel aan om ons op te halen. Het voelde als een opluchting om even weg te zijn uit een omgeving waarin zoveel negativiteit en verdriet aanwezig was.
Daar zat ik dan bij mijn ouders. Mijn kleine jongens gingen samen met mijn zusje op pad en ik bleef achter met mijn gedachten. Ik bleef maar malen over hoe alles gisteren was gegaan en hoe het zover had kunnen komen.
De dag waarop ik eigenlijk had moeten genieten van een paasontbijt of brunch, zat ik bij mijn moeder terwijl jij in de cel zat terecht ook.
Later die middag nam je telefonisch contact met mij op. Veel van dat gesprek herinner ik mij nog maar vaag. Wat ik wel weet, is dat ik duidelijk heb aangegeven dat ik dit niet meer wilde. Het fysieke mishandelen moest stoppen. Als jij ons huwelijk nog wilde redden, moest je hulp zoeken. Als dat niet zou gebeuren, hield het voor mij op.
De emoties liepen tijdens dat gesprek hoog op. Uiteindelijk ben je hulp gaan zoeken. Je besefte dat het zo niet verder kon als je verder wilde met ons huwelijk.
En ik wil ook eerlijk zijn: na het traject dat je hebt gevolgd voor agressie en mishandeling heeft het fysieke geweld nooit meer plaatsgevonden. Daar ben ik dankbaar voor.
Maar het heeft wel plaatsgemaakt voor iets anders.
Ik wilde opnieuw beginnen. Ik had in Tilburg te veel meegemaakt en wilde een nieuwe start maken in Breda. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de kinderen. Zij hebben in die periodes ook veel meegemaakt en dragen daar ieder op hun eigen manier iets van mee.
Het is niet makkelijk om kinderen door moeilijke periodes heen te zien gaan, zeker niet wanneer ze ouder worden. Ze komen in verschillende fases waarin je soms denkt: ik hoop dat deze fase snel voorbijgaat. Tegelijkertijd leer je er ontzettend veel van en bouw je juist daardoor ook een sterke band met ze op. Iedereen is onderdeel van dit geheel en dat maakt ons gezin compleet.
Toen we naar Breda verhuisden, kwam er opnieuw veel stress bij kijken. Jij werkte veel overuren en ondertussen gingen we ook trouwen. Verhuisstress is geen fijne stress.
Ik wilde heel graag een nieuw begin maken. Ik had al zoveel meegemaakt. Voor jou hoefde het verleden misschien niet op dezelfde manier mee te verhuizen, maar ik heb vaak het gevoel gehad dat je niet altijd hebt beseft hoeveel impact alles wat er gebeurd is op mij heeft gehad.
Het duurde niet lang voordat we in Breda opnieuw ruzie kregen. Alleen veranderde er iets. Ik kreeg steeds vaker de meest pijnlijke woorden naar mijn hoofd.
Dat ik een waardeloze moeder was. Dat je blij was dat je geen kinderen met mij had. Dat je hoopte dat ik zou stikken in mijn slijm tijdens een epileptische aanval. Dat ik een kk-hoer was. Dat ik een waardeloze partner was.
Die woorden doen pijn. Niet alleen op het moment zelf, maar juist omdat ze komen van iemand van wie je houdt.
Je gooit soms met zulke diepe woorden zonder stil te staan bij wat ze met iemand kunnen doen. Maar iemand van wie je houdt, hoort diegene te koesteren en niet bewust te beschadigen.
Er is nog iets wat ik moeilijk vind om los te laten.
Ik had destijds een sterke kinderwens. Ik vond jou daarin heel wisselend. Er waren momenten waarop je heel stellig zei dat je geen kinderen wilde. Maar er waren ook momenten waarop je zei dat je het misschien wel wilde en dat we geduld moesten hebben. Eerst verhuizen, eerst de stress achter ons laten en daarna zouden we verder kijken.
Dat gaf mij hoop.
Maar tegelijkertijd heeft juist die hoop mij ontzettend veel pijn gedaan.
Weken werden maanden. Maanden werden jaren.
Ik heb hier lange tijd hulp voor gezocht bij een therapeut in Tilburg. Uiteindelijk kwam er in Breda een moment waarop de knoop werd doorgehakt. Mede door de gesprekken via Kempenhaeghe en de aanpassing van mijn medicatie kwamen we uiteindelijk tot duidelijkheid.
Maar het verdriet en de hoop die ik in die jaren heb gevoeld, verdwijnen daarmee niet zomaar.
Soms vraag ik mij nog steeds af: waarom?
Misschien zul je nooit helemaal begrijpen hoe diep een kinderwens bij een vrouw kan zitten. Hoeveel gevoelens, hoop, verdriet en onzekerheid daarmee verbonden kunnen zijn.
Gelukkig ben ik inmiddels op een punt gekomen waarop ik erover kan praten. Ik heb geen kinderwens meer en ik heb daar vrede mee.

Maar ik had gewild dat het anders was gegaan.
Ik ben inmiddels bijna dertien jaar verder en er zijn zoveel dingen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze heb moeten missen. Wat ik vooral mis, is respect. Respect voor mijn positie als jouw partner.
Ik doe mijn best als partner. Ik ben er altijd voor je geweest.
Daarom kwam het ook zo hard binnen toen je vorig jaar uit boosheid alle kaarten verscheurde die ik je had gegeven. Kaarten waarin ik uit liefde en met oprechte woorden naar jou had geschreven.

Je verscheurde ze voor mijn ogen en zei dat ik je nooit meer een kaart moest schrijven met woorden die ik niet meende.
Die woorden en die actie kwamen ontzettend hard bij mij binnen, juist omdat ze voor mijn gevoel zo onterecht waren.
Ik heb toen besloten om jouw brieven ook weg te doen. Dat deed mij ontzettend veel pijn, want ik had ze jarenlang bewaard. Zelfs je allereerste brief had ik nog.
We zijn inmiddels zoveel jaren verder. De oudste is bijna 19, je dochter is 15, mijn zoon is 15 en de jongste is 13.
De kinderen hebben door de jaren heen veel meegekregen van wat er tussen ons is gebeurd. Dat vind ik misschien wel één van de moeilijkste dingen.
Er zijn momenten geweest waarop jij hebt aangegeven dat het niet door je werkdruk kwam, maar dat je gewoon niet gelukkig was en eigenlijk nooit gelukkig bent geweest.
En vervolgens verander je opeens 180 graden. Dan lijkt het ineens wel aan je werkdruk te liggen en wil je op vakantie.
Daarna verandert het weer en wil je een makelaar laten komen om uit elkaar te gaan, omdat je ongelukkig bent.

En nu staat er een afspraak gepland bij de makelaar volgens hem. 1 deze dagen. Ik denk dat hij er klaar mee is.

Ik heb ook een deel ook direct geschreven waardoor het misschien wat persoonlijker leest.