Emotionele mishandeling
Hoi allemaal,
Ik vind het best spannend om dit te delen, maar ik merk dat ik behoefte heb aan ervaringen en advies van mensen die misschien iets soortgelijks hebben meegemaakt.
Bijna 11 maanden geleden ben ik weggegaan bij mijn moeder. Dat was één van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb genomen. Jarenlang heb ik in een thuissituatie geleefd waarin ik me niet veilig voelde. Ik werd regelmatig gekleineerd, gecontroleerd en emotioneel gemanipuleerd. Mijn gevoelens werden vaak weggewuifd of omgedraaid, waardoor ik uiteindelijk aan mezelf begon te twijfelen. Vaak kreeg ik het gevoel dat ik degene was die alles verkeerd deed, terwijl ik juist ontzettend mijn best deed om het goed te doen.
Ik heb daardoor nooit echt het gevoel gehad dat ik mezelf mocht zijn. Ik liep voortdurend op eieren, was altijd bang om iets verkeerd te zeggen of te doen en hield constant rekening met de stemming van mijn moeder. Mijn grenzen werden niet gerespecteerd en ik voelde me vaak verantwoordelijk voor haar gevoelens, terwijl ik nog jong was.
Nu ik bijna 11 maanden uit huis ben, merk ik pas hoeveel invloed die jaren op mij hebben gehad. Ik ben nog steeds bezig met herstellen en krijg daar professionele hulp voor. Toch heb ik dagelijks veel last van de gevolgen. Ik kamp met veel negatieve gedachten, twijfel vaak aan mezelf, ben snel bang dat ik iets fout doe en vind het moeilijk om anderen volledig te vertrouwen. Soms komen herinneringen ineens weer naar boven en merk ik hoeveel verdriet en spanning er nog zit.
Ondanks alles heb ik het contact met mijn moeder nog niet volledig verbroken. Dat maakt het ontzettend lastig. Aan de ene kant voel ik dat definitief afstand nemen misschien beter zou zijn voor mijn eigen herstel en rust. Aan de andere kant ben ik bang voor de gevolgen als ik die stap zet. Ik ben bang voor haar reactie, voor schuldgevoelens, voor eventuele familieproblemen en voor de onrust die het misschien met zich meebrengt.
Daarom wil ik graag jullie ervaringen vragen.
Zijn er mensen die ervoor hebben gekozen om het contact met een ouder te verbreken? Hoe hebben jullie die keuze gemaakt? Hebben jullie dat in een gesprek gedaan, via een brief of bericht, of hebben jullie ervoor gekozen om het contact langzaam te laten verwateren? En hoe gingen jullie om met de emoties en de reacties die daarna kwamen?
Ik ben niet op zoek naar mensen die voor mij bepalen wat ik moet doen. Uiteindelijk moet ik die keuze zelf maken. Ik hoop vooral ervaringen en tips te lezen van mensen die begrijpen hoe ingewikkeld zo’n situatie kan zijn.
Alvast heel erg bedankt voor het lezen van mijn verhaal en voor het delen van jullie ervaringen.
3 Reacties
Hallo Mirko,
Allereerst vind ik het knap dat je zo duidelijk kunt omschrijven in welke situatie je zat en de twijfels die je ervaart.
Ik wil je graag meegeven dat wélke keuzes je ook gaat maken, het altijd de juiste zullen zijn. Alleen al omdat jíj ze hebt gemaakt. En als je daarna toch liever een andere keuze maakt, is ook dat jouw keuze.
Zo hoeft een complete contactbreuk niet definitief te zijn, maar kun je wel een pauze inlassen om zelf tot rust te komen.
Ondanks dat dit niet je gevraagde ervaringsverhaal is, hoop ik toch dat je hier iets mee kunt.
Beste Mirko,
Ik herken veel van jouw verhaal in de relatie die ik met mijn vader heb. Toen ik uit huis ging, was het eerst rustiger omdat we elkaar minder zagen. Hij bleef hetzelfde, maar door de afstand kon ik het beter handelen. Wel had ik vaak te dealen met de onzekerheid die ik door hem had gekregen.
Enkele jaren geleden werd mijn moeder hulpbehoevend. Hier had hij veel moeite mee. Omdat zij niet meer voor hem kon functioneren zoals voorheen, werd hij steeds agressiever. Hij reageerde het op haar en mij af.
Ik was dichtbij ze gaan wonen en ik was er dagelijks voor ze om te helpen, maar hij was ontzettend hatelijk tegen mij — ook omdat ik wél de moed had om voor mijn moeder te zorgen. Omdat hij ook fysiek agressief tegen haar werd is ze op mijn advies ergens anders gaan wonen. Hierdoor werd hij nóg bozer op mij.
Toen mijn moeder weg ging wilde ik hem blijven zien en helpen. Dit vanwege mijn vermoeden dat hij handelde uit onmacht en zijn eigen moeilijke jeugd. Ik hoopte dat hij hulp zou zoeken.
Ik heb hem gesmeekt om anders tegen mij te doen, hulp te zoeken en ik heb pauzes ingelast.
Ik heb hem ook uitgelegd dat hij bezig was mij mentaal stuk te maken en en hoe dat effect had op mijn dochter, zijn oogappeltje zoals hij haar altijd noemde. Ik heb gesmeekt of hij anders tegen mij wilde doen voor haar.
Toen hij daarna alsnog steeds verder ging, heb ik hem een brief geschreven. Daarin legde ik uit dat ik er aan onderdoor ging, dat het mijn moederschap beïnvloedde, en dat ik dat laatste niet kon toestaan en het contact daarom moest verbreken. Toch ging hij door en stalkte hij mij.
De wijkagent, die al langere tijd in beeld was, gaf aan dat mijn brief te lief was; zo'n boodschap komt niet aan. Zij bood aan om hem, namens mij, te vertellen dat hij ermee moest ophouden omdat er anders andere stappen zouden volgen. Dat aanbod heb ik aangenomen en het heeft geholpen. Ik heb tot nu toe nooit meer iets van hem gehoord.
Ik denk nog vaak aan hem en aan hoe jammer ik het allemaal vind. En aan hoe intens gemeen een ouder tegen een kind kan zijn. Ik weet inmiddels dat hij niet het vermogen heeft om te kunnen veranderen. Ik vind dat voor hemzelf ook zielig.
Toch ben ik blij dat ik de stap heb gezet. Ik ervaar nu meer rust en kan er mentaal weer echt zijn voor mijn dochter. Achteraf gezien was het voor mij gezonder geweest om het contact al veel eerder te verbreken. Maar aan de ander kant; een proces loopt zoals het loopt.
Enkele mensen die mij goed kennen, zeggen dat zij het nooit zo lang hadden volgehouden. Maar zij zijn mij niet. Iedereen steekt anders in elkaar en iedereen heeft andere dingen meegemaakt.
Wat betreft mijn familie:
Mijn opa en oma en mijn omes en tantes van mijn moeders kant staan achter mij omdat ze uit eigen ervaring weten hoe mijn vader in elkaar steekt. De familie van mijn vaders kant is niet in beeld.
Ik vind het fijn dat mijn familie achter mij staat maar als dat niet zo was geweest had ik ook voor mijn dochter gekozen.
Zij is allerbelangrijkste voor mij.
Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt.
Ik wil je als tip graag meegeven:
Je bent het waard om van gehouden te worden.
Zorg goed voor jezelf en omring je met mensen die het beste met je voor hebben en die lief voor je zijn.
Heel veel sterkte en heel veel (zelf)liefde gewenst op jouw levenspad,
Supi
Hallo Mirko,
Ik herkende mijzelf erg in jouw verhaal en heb een soort gelijke situatie gehad met mijn vader.
Bij mijzelf merkte ik dat ik na ik uit huis was steeds meer stress en paniek voelde als ik naar mijn vader zou gaan, dit was uiteindelijk zo ernstig dat ik paniekaanvallen kreeg.
Hierdoor heb ik toen besloten om het contact tijdelijk te verbreken. Ik had hier ontzettend veel moeite mee en omdat ik de confrontatie niet goed aan durfde heb ik dit uiteindelijk via een berichtje gedaan. Ook heb ik dit bericht samen met mensen om mij heen geschreven, zodat ik zeker wist dat ik goed had verwoord wat ik wilde overbrengen.
In de tijd daarna merkt ik dat ik steeds meer rust ervaarden en dat ik eindelijk het gevoel had dat ik kon gaan ontdekken wie ik echt was en wat ik echt leuk vond om te doen, zonder de negatieve geluiden van buitenaf. Het werd een apparte periode waarin in ik aan het rauwe was om wat er was gebeurd en weer heugend naar het leven uitkeek. In deze periode ben ik ook heel open geweest naar de mensen om mij heen over wat er is gebeurd. Eerste ging dit met heel veel tranen, pijn en bang voor de reacties van andere mensen , maar langzamerhand begon het op te luchten, alles op een rijtje te zetten en in te zien dat wat er is gebeurd nooit had mogen gebeuren.
Nu 2 jaar later heb ik nog steeds geen contact met mijn vader. Bij de gedachten om hem weer te zien en te spreken, krijg ik het Spaans benauwend. Een leven zonder hem geeft mij een stuk meer rust en ruimte voor mijzelf. Ik weet niet of ik het contact ooit weer zal aangaan en ik hou die optie ook open, maar voor nu zie ik contact nog niet zitten.
Ik wilde graag mijn verhaal met je delen om mijn ervaring met je te delen en te laten zien dat je zeker niet alleen bent. Wat je ook besluit het is een goede keuze en niks hoeft vast te staan.