Contact verbroken

Hallo allemaal,

Ik merk dat ik het stiekem best spannend vind om hier een berichtje te plaatsen. Ik hoop dat ik mijn verhaal goed weet te verwoorden.

Twee jaar geleden heb ik het contact met mijn vader verbroken. Het heeft mij twaalf jaar van emotionele verwaarlozing en mishandeling gekost om uiteindelijk tot dat besluit te komen.

Mijn vader was vroeger mijn beste vriend, maar toen hij een nieuwe vrouw kreeg, had ik het gevoel dat hij mij niet meer zag staan. Als het tijd was om naar mijn vader te gaan, voelde ik me vaak ontzettend alleen en had ik veel last van heimwee. Ook vond ik het moeilijk om mijn plek te vinden binnen het nieuwe gezin met mijn stiefbroertjes en -zusjes. Ik wilde graag een band met hen opbouwen, maar zij hielden liever afstand en trokken vooral met elkaar op. Ik werd regelmatig vergeten bij uitjes en vakanties. Daarna moest ik uitgebreid aanhoren hoe leuk het allemaal was geweest.

Langzamerhand werd mijn vader ook steeds negatiever over mij. Hij begon mij steeds vaker te vergelijken met mijn stiefbroer, vooral als het ging om schoolresultaten. Ik merkte dat ik steeds vaker smoesjes verzon om bij mijn moeder te kunnen blijven, omdat ik liever niet meer naar mijn vader wilde.

Na verloop van tijd werden de negatieve opmerkingen alleen maar erger. Op een gegeven moment kon ik niets meer goed doen. Het maakte niet uit wat ik deed; het was altijd fout. Zowel mijn uiterlijk als mijn persoonlijkheid werden bekritiseerd. Uitspraken als: "Zou je dat wel eten?", "Je bent niet sociaal genoeg", "Je doet niet hard genoeg je best" en "... zit tenminste wel de hele dag aan zijn studie" hoorde ik regelmatig. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ook werd mijn moeder vaak zwartgemaakt. Ik had dan het gevoel dat ik als enige voor haar moest opkomen tegenover vijf anderen.

Tijdens de coronaperiode werd de situatie nog moeilijker. Mijn ex-partner en ik waren niet welkom bij mijn vader thuis vanwege de coronaregels en het maximale aantal mensen. Tegelijkertijd waren de partners van mijn stiefbroertjes en -zusjes altijd welkom. Er werd tegen ons gezegd dat het te druk was en dat we aan de veiligheid van iedereen moesten denken. Dat voelde ontzettend pijnlijk en oneerlijk.

In diezelfde periode ging het ook slecht met mijn moeder. Zij zat in een burn-out en ik was mantelzorger voor haar. Door alle stress en onrust liepen de spanningen thuis hoog op. Er zijn toen dingen tegen mij gezegd als dat ze had gewild dat ik nooit geboren was en dat ik maar een nieuw huis moest zoeken.

Op dat moment voelde ik me eigenlijk nergens meer veilig. Ik sloot me vaak op in mijn kamer, waar ik vooral huilde of probeerde aan de werkelijkheid te ontsnappen door films en series te kijken.

Op een gegeven moment heb ik op school aangegeven dat ik me ontzettend alleen voelde en dat ik me thuis niet veilig voelde. Helaas werd er alleen gevraagd of ik vrienden had op school, en daarna is er niets meer mee gedaan.

Door alles wat er gebeurde ben ik uiteindelijk relatief jong op mezelf gaan wonen. Ik wilde het liefst zo ver mogelijk weg zijn van mijn ouders. Toch bleef ik mijn vader regelmatig bezoeken, omdat ik ergens nog steeds hoopte erbij te horen. Ik verlangde naar een familie die om mij gaf en dacht dat wat afstand misschien zou helpen.

Helaas gebeurde het tegenovergestelde. Er was nog steeds geen waardering als ik mijn hele planning omgooide om toch naar een familieactiviteit te komen waarvoor ik pas een dag van tevoren werd uitgenodigd. In plaats daarvan kreeg ik opnieuw te horen dat ik niet sociaal genoeg was.

Toen ik eenmaal op mezelf woonde, viel me ook op dat ik altijd degene was die het contact met mijn vader zocht. Op een gegeven moment besloot ik om niet als eerste een bericht te sturen. Vervolgens hoorde ik vijf maanden helemaal niets van hem.

Dat was voor mij het moment waarop alles begon binnen te komen. Ik zag ineens hoeveel pijn ik al die jaren had gehad en hoe ongelukkig ik eigenlijk was geweest. Uiteindelijk ben ik er voorzichtig over gaan vertellen aan mensen om mij heen. De meeste mensen reageren geschokt als ze mijn verhaal horen. Toch heb ik vaak het gevoel dat niemand echt begrijpt wat het met mij heeft gedaan en hoeveel pijn ik nog steeds voel.

Daarnaast twijfel ik ook vaak aan mezelf. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik me aanstel, dat ik gefaald heb door het contact te verbreken of dat anderen mij daarom veroordelen.

Ik vroeg me af of er meer mensen zijn die dit herkennen of zich ook zo hebben gevoeld.