Al onze levenslust is verdwenen, geen leven meer zo.
15 mnd geleden is onze enigste zoon van 36 jr. vermoord bij een beroving door een laffe bende .De hoofdverdachten zitten vast en er komt -over jaren) een rechtzaak. Dankzij onze advocaat is een van de hoofdverdachten niet vrij gekomen en in hoger beroep is beslist dat hij vast blijft zitten tot de zaak voorkomt.
Vanmiddag zijn mijn man en ik aangesproken voor onze woning door een verslaggever die meer wilde weten over de moord.
Het woord alleen al maakt mij misselijk , de gedachte wat onze zoon heeft mee moeten maken , ons enige kknd, ons alles.
Wij hadden een zeer speciale band , een 3-eenheid.
Wij hebben al zovelen verloren, beide ouders na een vreselijkziektebed, mijn neef die mij altijd terzijde stond, en nu ons kind.
Niets heeft nog zin, of enige waarde. Niets geeft je energie...ons leven is tesamen met ons kind vernietigd. Ja , wij hebben hulp, al vanaf het begin, emdr voor de ptss, therapie voor de complexe rouw, een psychiater voor medicaties , nu wilt de psychiater mij aanmelden voor dagbesteding bij de GGZ omdat ik niet verder kom, niets doe, niets wil , niets kan.
Ook mijn gevoel is dood....
Dit is geen leven meer , al houden zijn vader en ik al bijna 40 jr zielsveel van elkaar, alles is veranderd, en ik haat dit leven zonder ons kind.
Ik haat alles !!!!!
4 Reacties
Beste Johanna,
Ik heb geen woorden voor je, om je beter te laten voelen. Wat je doormaakt valt niet in woorden te vatten. Ik kan alleen maar zeggen: ik heb je gehoord.
Heel veel sterkte.
Dankjewel Saar78
Lieve groetjes, Johanna65 XX
Beste Johanna65,
Wat afschuwelijk wat jij en je man hebben meegemaakt en doorheen gaan, met geen pen te beschrijven.....
Ik begrijp volledig je gevoel: zinloosheid, machteloosheid van het leven nadat je in deze nachtmerrie terecht bent gekomen.
Dit is complexe rouw, en valt mijnsinziens niet weg te praten met therapieën.
Geef en gun jezelf rust en laat de ( verdwenen emoties, je staat in overleveingsstand er zijn , het heeft geen zin om hier tegen te "vechten" )
Wat betreft dat je psychiater je wil aanmelden voor dagbesteding: accepteer dit niet: verplichte afleiding werkt vaak averechts, verplicht focussen op bv een activiteit terwijl je in een emotionele achtbaan zit, waar zich steeds andere gedachten en gevoelens zich opdringen.
Hoe wrang en bitter je situatie nu is het belangrijkste is dat je het contact met je man niet kwijtgeraakt, blijf met elkaar in contact niemand anders weten beide welk "gat" dit in jullie heeft geslagen.
Je zit nu middenin een afschuwelijke situatie: je bent je enige zoon op een afgrijselijke manier kwijtgeraakt, wat heeft gezorgd dat er enkel licht meer in je ( jullie) leven is.
Neem de tijd en ruimte hiervoor om.dit tot je door te laten dringen: steeds zullen er andere gedachten en verdoofde gevoelens
boven komen, laat dit er zijn je zit in een holocaust van emoties die nu waarschijnlijk door schok "bevroren" zijn door de heftige situatie.
Het laatste wat jij en je man nog kunnen doen voor je zoon (samen met de advocaat) om gerechtigheid te krijgen wat jullie zoon is aangedaan : ik besef dat dit mogelijk gevoelloos over kan komen, zo bedoel ik het niet.
Ik bedoel dat in het strafproces van de dader jullie via de advocaat onderzoekswensen aan kunnen geven zodat je 1. komt te weten wat er is gebeurd, hopelijk krijg je antwoorden hierin.
Dit kan helpen bij het rouwproces: je krijgt je zoon hier niet mee terug maar totaal tasten in het duister wat er gebeurd is maakt het des te moeilijker om te kunnen rouwen.
Echt rouwen zal waarschijnlijk pas kunnen na het strafproces, je hebt nog een lange weg hiernaar.
Ik kan je alleen maar het advies geven om jezelf niets op te leggen, de afschuwelijke gedachten en gevoelens er te laten zijn hoe moeilijk dit ook is, " wegstoppen" met dagbesteding is zinloos.
Misschien kun je samen met je man iets bedenken om te doen, bv samen naar het graf te gaan, of wandelen met elkaar, zodat jullie elkaar niet mentaal kwijtraken ieder rouwt op zijn/ haar manier.
Een laatste tip: misschien - als je daar behoefte aan hebt kun je eens contact leggen met een rouwdeskundige, alleen doen als dit goed voelt.
Ik wil je alle kracht en sterkte wensen, er komt nog veel op je af.
STERKTE!
Molletje ,
Niets van wat jij zegt klinkt gevoelloos maar het is juist onze beleving in alles.
Mijn vraag aan de psychiater was ook; het is toch niet meer dan normaal dat wij ons zo voelen , wat is 1 jaar, het betreft ons kind , onze dierbare zoon , onze hele toekomst is weggevaagd....
Nooit gaan wij dit verwerken......nooit.
Ons gezin is volledig verwoest, en idd....de enige reden om door te moeten gaan is om ervoor te zorgen dat die gevoelloze onmenselijke bende walgelijke "beesten" hun straffen niet ontlopen en daar vechten wij als ouders voor.
Dankjewel voor je begripvolle woorden, lieve groetjes , Johanna.