Zoon van 16 verloren
In maart 2026 hebben wij onze lieve zoon Zeno van 16 jaar verloren door zelfdoding. Sindsdien is ons leven voorgoed veranderd. We zagen het totaal niet aankomen. Het was een sportieve, vrolijke en lieve jongen. Achteraf liep al een tijdje met depressieve gedachten en toen er iets gebeurde binnen zijn relatie zag hij het helemaal niet meer zitten. Ik loop met een groot schuldgevoel maar ook een beetje boos omdat we niet gewaarschuwd zijn door mensen die wel wisten hoe erg maar niks zeiden uit angst dat hij dan juist iets zou doen.
Ik woon in Rotterdam (Nesselande) en zou heel graag in contact komen met moeders uit de omgeving die ook een zoon of dochter in de tienerleeftijd door zelfdoding heeft verloren.
Ik neem al deel aan een lotgenotengroep, maar zou het fijn vinden om daarnaast persoonlijk contact te hebben met iemand die dit intense verdriet en gemis herkent.
Misschien kunnen we eens samen wandelen, koffie drinken, over onze kinderen praten of gewoon naar elkaar luisteren.
Zijn er ouders uit Rotterdam of omgeving die hier ook behoefte aan hebben? ❤️🕊️
2 Reacties
Beste moeder van Zeno,
Mijn zoon was ook net 16, alweer 6 jaar geleden. Voor ons ook een ongelooflijk verhaal, want zoveel zat hem mee. Jurre was al wel 5weken wat nukkig en hij had aangegeven dat hij niet zo gelukkig was. Voor ons een klap in het gezicht en we hebben toen hem ook aangemeld bij de GGZ. Ik dacht dat pakken we met elkaar goed aan. Plots was hij er niet meer. En ook ik hoorde later van een vriend dat hii zich wat zorgen had gemaakt, maar ook niets tegen ons had gezegd.
Ik woon in Haarlem, dus niet vlakbij, maar ben altijd bereid jouw kant op te komen voor kopje koffie oid.. Bij organisatie " Ouders overleden kind" (OOK) kan je misschien deze vraag ook stellen. Zij kunnen je misschien in contact brengen met ouders uit jouw regio.
Lotgenotencontact is voor mij de redding geweest. Er zijn veel lieve mensen om mij heen, maar de impact die dit heeft op alles in je leven kan niemand bedenken.
Een ware tsunami heeft mij omvergeblazen.Inmddels kan ik zeggen dat ik het leven weer aan kan, maar het verdriet, gemis blijft uiteraard. En iedereen rouwt anders. Mijn verhaal delen, dus dagelijks weer vertellen wat er was gebeurd, omdat het meest ongeloofwaardige opeens waarheid was geworden.
Sterkte
Beste Sjaan,
Bedankt voor je reactie en je openheid. Jouw verhaal lijkt erg op mijn verhaal. Ik zou graag in contact komen met je. Zal ik je mijn emailadres geven zodat we via de mail elkaar ons telefoonnummer kunnen geven en niet hier?! Het is vrijblijvend hoor want we moeten er allebei een goed gevoel bij hebben.
Groetjes
Machteld