Boosheid gaat niet over
Hi mijn man is een paar jaar geleden verkracht door een vrouwelijke collega. Dit durfde hij niet meteen te vertellen. Sinds ik het weet kan ik mij zo boos voelen. Wie heeft dit ook meegemaakt? Ik hoop natuurlijk niemand maar zou zo graag met iemand willen praten.
Bezig met laden...
4 Reacties
Hallo Annabel
Natuurlijk begrijp ik je boosheid.
Je 'moet' begrijpen dat het feit dat hij je niets verteld heeft niets met jou te maken heeft.
Maar met schaamte, overlevingsgedrag en verkrachting vaak plaats vindt binnen bepaalde (macht) sferen. Ze hebben bepaalde gedragingen waarmee ze iemand inpakken, verwarren, intimideren of onder druk zetten.
Slachtoffers reageren vaak met de vier F`s.
Fight, (vechten) Flight (vluchten, wat dissociatie kan zijn) Freeze, bevriezen waardoor je niet kunt reageren of Fawn en dat is dat je niet anders kunt dan pleasen.
Kijk maar eens op de site van Centrum Seksueel Geweld rond.
Daar vind je genoeg informatie.
Daarbij komt dat wanneer er bij vrouwen al vaak ongeloof is, ontkenning dit bij mannen nog veel erger is, waardoor ze er heel vaak niet mee naar buiten komen.
De wat gangbare gedachte bij mensen is vaak dit overkomt een man toch niet.
Dus wel!
Je geeft ook aan dat je zelf je afvraagt waarom hij haar geen duw heeft gegeven.
Nu het bovenstaande verklaart dat.
Het is niet zo goed, al begrijp ik je reactie, om het bij het slachtoffer neer te leggen. Dus bij je man.
Heb geduld met hem en hoe hoog het ook bij jou zit het is heel belangrijk dat je hem volgt in wat hij wil of juist niet.
Dat kan helend zijn en misschien dat hij erover durft te praten ook met anderen.
Er is een site LSG waar ook mannen komen die misbruikt zijn en/of verkracht, als kind, of op latere leeftijd. Je kunt daar van je af schrijven, maar ook chatten.
Heb je zelf wat ondersteuning nodig zoek dan contact met Slachtofferhulp zelf, en/of Centrum Seksueel geweld.
Want ja ook partners raakt dit vaak enorm en moeten zij ook hun gevoelens kunnen ventileren of kennis opdoen, informatie hoe hier mee om te gaan.
Heel veel sterkte voor jou en vooral ook je man.
Ga er samen voor staan!
Hallo Annabel, wat vreselijk dat uw man en jij dit hebben meegemaakt. Ik kan me uw boosheid begrijpen en dat dit lang kan blijven.
Weet je voor jezelf welk stukje het meeste boosheid geeft op het moment?
Dat de collega dit gedaan heeft? Dan uw man dit heeft laten gebeuren? Of dat hij het niet meteen durfde/kon vertellen?
Veel sterkte
Ja boos op dat het is gebeurt dan denk ik je had er toch een duw kunnen geven. Boos op dat hij het niet meteen heeft gedeeld. Boos dat toen hij het deelde eerst de schuld op zich nam en het vertelde of het een eenmalig pleziertje was. Boos op dat deze collega ook mij collega is geworden (kwam paar weken dat het was gebeurt in dienst wist toen nog van niks) en zij zichzelf naar mij toe trok wandelen in de lunch pauze enz. Toen mij man het uiteindelijk vertelde stond ze op non actief en durfde niet meer naar kantoor waardoor ik nooit de kan heb gekregen om mij zegje tegen haar te doen. Mij man wil geen aangifte doen en hoopt haar nooit meer te zien. Ik daarin tegen zou willen dat ik haar op de achterste pagina van de krant lees.
Hallo Annabel,
Wat zal dit moeilijk zijn om mee om te gaan. Ik kan me voorstelen dat u liefst wel aangifte doet en de collega terecht wil roepen.
Ik hoop dat u en uw man erover kunnen praten waarom wel of niet aangifte. Misschien schaamt uw man zich vreselijk om dit te moeten aangeven? Voor een vrouw is het vaak al groot taboe en "zal het zelf wel uitgelokt hebben" of "heeft niks gedaan om het te voorkomen" dus het bij henzelf leggen. Misschien dat uw man soortgelijke gevoelens/gedachten heeft en er daarom verder nu niks mee wil doen.
Hoe jullie ook verder gaan en of aangifte wel of niet.
Hopelijk komen jullie er samen doorheen.
Jullie kunnen idd ook hulpverlening overwegen. Genoemde hulpverlening zoals van slachtofferhulp of misschien wat gesprekken met een psycholoog. Samen of individueel voor jezelf.
Veel sterkte