Vijf jaar later!
Aanstaande maandag, 15 december is het 5 jaar geleden dat mijn dochter van de aardbodem verdween. Onze regionale media heeft ons gevraagd of we open stonden voor een interview omdat ze daar graag aandacht aan wilden schenken. Daar hebben we aan meegewerkt. Niet makkelijk en heel lastig, maar aan de andere kant wel dankbaar dat ook de media ook onze dochter niet vergeet
Al vijf jaar geleden, zeggen veel mensen, nog maar vijf jaar geleden, alsof het gister was, want in onze wereld van "lotgenoten" is vijf jaar nog heel kort als je je dierbare door moord verliest.
Net als bij jullie allemaal is voor ons de maand december een maand die nooit meer zal worden zoals het was en zijn de feestdagen nooit meer compleet, want er blijft voor altijd een lege stoel. Die stoel heeft de journalist symbolisch bij ons gezet, wat ik erg mooi vond.
De journalist stelde ons de vraag, "wat zou je nog tegen je dochter willen zeggen als dat nog kon"
Ik zou graag willen zeggen hoeveel ik van haar houd en dat haar missen ondraaglijk is, maar ik zou haar ook willen vragen, of ze gelukkig is, blij is en geen zorgen heeft.
Wat zouden jullie je dierbare nog willen zeggen, vertellen of vragen?
Liefs Miranda
4 Reacties
Lieve Miranda,
Wat een mooie vraag! Ik zou nog zoveel willen zeggen en vragen. Ik weet 100% zeker dat mijn man weet dat ik van hem houd. Ik zou eerder willen weten of hij vind dat ik het oke doe met ons zoontje. Of ik de juiste keuzes maak. Of ik niet te streng ben en of het klopt dat hij nog steeds met ons mee kijkt. Maar ook zou ik wil weten of hij oke is met waar hij nu is.
Zoveel vragen!
Liefs!
Ha Miranda,
En de maandag is bijna voorbij en dacht, voor jou, aan t gedicht van Toon Hermans
Als de Stilte Komt.
Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ’n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
– Toon Hermans
Wij zouden onze zoon nogmaals, zoals we iedere dag deden zeggen dat hij alles voor ons is, was & altijd zal blijven.
En dat de wereld zonder hem zo koud & leeg is , dat wij het onmenselijk vinden wat hem.is overkomen, dat ik mijn leven voor hem had gegeven, en mijn man ook.
Ons leven zal nooit meer waarde hebben zonder onze enige zoon, nu is het slechts overleven....dag voor dag.
En de Decembermaand, vreselijk, zijn verjaardag volgende week , vorig jaar gelukkig samen tijdens de feestdagen, en nu....
Pijn, gemis en verlies kleuren onze dagen.
Wat mooi Miranda en knap dat jullie je verhaal hebben gedaan en dat er dus nog volop aan haar gedacht wordt.
Die vraag is ook de laatste vraag die ik mijn gasten stel in mijn podcastserie Ode Aan Mijn Broer. En eigenlijk is de grote overeenkomst dat iedereen graag zou willen zeggen hoeveel ze van iemand houden en hoe erg diegene gemist wordt. Ik probeer nu te zorgen dat ik het wat vaker zeg tegen de mensen van wie ik houd. Ik ben me er veel meer bewust van geworden hoe belangrijk het is om het ook vaak te zeggen bij leven.
Ik zou mijn broertje hetzelfde willen zeggen. En dat ik het zo verdrietig vind dat hij nu alles moet missen. En dat ik hem ooit moet missen als ik misschien ga trouwen of kinderen ga krijgen. Dat vind ik misschien wel het moeilijkste nu: de grote life events waar hij niet meer bij is. De herinneringen die ik niet meer met hem kan delen. Met de vraag of hij er stiekem toch bij is, waar hij dan ook is.
Ik zal extra aan je denken maandag, veel sterkte.
Veel liefs!