Nieuwe jaar
Allereerst op de valreep nog even de beste wensen voor jullie allemaal! Het mag nog net he, vandaag op Driekoningen.
Oud & nieuw was voor mij eigenlijk altijd best emotioneel. Ik stond met tranen te kijken naar de vuurpijlen die richting de hemel schoten en in m'n hoofd dan ook richting mijn broertje. Met de vraag of hij het zou zien en het besef dat er weer een nieuw jaar aanbrak zonder hem. Sinds twee jaar wordt het iets minder beladen en denk ik er minder op die manier aan. Maar toch, elk nieuw jaar voelt weer een jaar verder weg van hem..
Hoe zijn jullie de jaarwisseling doorgekomen?
Liefs!
Bezig met laden...
8 Reacties
Oud en Nieuw was een feest waar onze zoon enorm van genoot. Oliebollen eten, vuurwerk en samen met zijn vrienden lol maken. Na zijn overlijden zouden er deze dagen het liefst overslaan maar toch proberen we er wat van te maken. Toch oliebollen bakken, die we bijna allemaal uitdelen. Gelukkig hebben we lieve buren die ons ieder jaar uitnodigen en waarbij het niet uitmaakt hoe vroeg of laat we komen of gaan. Dat maakt het een beetje drageljjk.
Toch zijn we altijd weer blij als die dagen weer voorbij zijn.
Liefs Anja
Ook al is drie koningen geweest. Ook de beste wensen namens mij.
Dit was de derde keer dat ik en mijn gezin de feestdagen hebben gevierd zonder René, mijn man en de (schoon)vader van mijn 2 zonen en 2 schoondochters.
René is op 2 mei 2023 overleden bij een noodlottig ongeval.
Voor mij was het deze keer de eerste keer dat ik er echt met mijn gevoel er bij was. De andere 2 x was of had ik mijn gevoel uitgeschakeld. Ik wou mijn kinderen mijn verdriet besparen aangezien ze al genoeg aan zich zelf hadden en ik moest mijn verstand erbij houden vanwege alle juridische en financiële zaken die nog liepen. Gelukkig is aan het regelwerk eind oktober eindelijk een eind gekomen.
Tijdens de feestdagen hebben we als gezin veel meer bij René stil gestaan als de ander keren. Er waren de nodige tranen maar gelukkig was er ook ruimte voor een lach. We hebben het er ook over gehad wat de feestdagen nog voor ons betekenen en dat gevoel is helaas voor altijd veranderd. Het fijne, het onbezorgde en het echte feestelijke is er vanaf. Het gemis is zo groot. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn jongens en hun meiden. Voor mijn oudste zoon hoeft het eigenlijk niet eens meer. We doen allemaal ons best en ik hoop dat het beter wordt, maar het wordt nooit meer zoals we het liefste zouden willen....Er blijft voor altijd een stoel leeg.
Lieve Claudia,
Wat fijn om te lezen dat er na die jaren ook eindelijk ruimte is om samen stil te staan bij René. En het is zo herkenbaar dat de feestdagen voor altijd veranderd zijn. Dat gevoel deel ik heel erg. Het wordt nooit meer zoals het was. Er is altijd iemand die mist en het onbezorgde feestelijke gevoel is weg. Ik hoop dat jullie de dagen vooral aan blijven grijpen om samen tijd door te brengen. Voor mij helpt het heel erg om er niet teveel druk op te leggen. Dat het gezellig MOET zijn. Dat het leuk MOET zijn. Het MAG namelijk ook even verdrietig zijn. Kerst zie ik maar gewoon als 'gezellig een hapje eten met mijn familie', zoals we dat wel vaker doen. En oud&nieuw zie ik als gewoon een gezellige avond met vrienden. Het helpt mij heel erg om niet teveel druk te voelen.
Dikke knuffel!
Wat een liefde voel je. De podcast die je voor hem maakt is veelzeggend. Je helpt anderen vanuit die liefde. Toch nieuwe zingeving gevonden.
Ik ben blij dat de jaarwisseling is geweest, goede moed weer verder.
De aflevering van Joske is erg ook Inspirerend, Haar zoektocht en het vinden van nieuwe zingeving, vanuit liefde, vinden na het verlies. https://open.spotify.com/episode/4LvYeGazBclD9ExBbZ6N5t?si=-U_9xQysSseF…
Wat een lieve reactie, dankjewel! Er staat vandaag weer een nieuwe aflevering online. Daarin vertelt Martijn Leuwerink over het verlies van zijn broer Jeroen. Hij was aan het werk als politieagent toen hij werd doodgereden door een appende bestuurder:
https://open.spotify.com/episode/4E4tjMb6wvmHlHw7kFJ9Tv?si=6Fbs8HjCTzmh…
Na de Kerstdagen voor het eerst zonder onze zoon te hebben doorgemaakt ( vreselijk, 1e Kerstdag bij vrienden wat gaan eten, 2e Kerstdag thuis, en op oudejaarsavond allebei een slaappil ingenomen en op tijd naar bed gegaan.
We hebben weinig van al het vuurwerk meegekregen, wij vonden ze vreselijk deze dagen, ze maken het gemis & het verdriet nog veel beladener, ook omdat onze zoon deze maand 37 zou zijn geworden .
Verschrikkelijk moeilijk om uit het jaar te gaan waar we hem nog mee hebben mogen maken, nu in een jaar zonder hem.
Hoe nu verder...... waarom haal je de kracht vandaan, dat is vaak de vraag voor ons beiden omdat we het geen leven meer vinden.
Hoe gaan jullie het nieuwe jaar in.
Lieve groetjes, Johanna
Je doet t hartstikke goed, jouw verdriet is er en dat mag er vol zijn.
Het is elke dag een dag. De eerste periode is schrijven ivoor voor mij helpend geweest. Boekjes vol geschreven ik hoefde mij niet groot te houden, niet aardig te zijn, letterlijk alles aan het papier toevertrouwd. En huilen, veel huilen. Gewoon in m’n eentje ontladend huilen. Het is een zoektocht en soms helpt het ene en dan weer t andere. Het is mooi dat het hier al kan delen.
Lieve Johanna,
Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar de feestdagen moeten zijn geweest. Hoewel ik mijn broer al 8 jaar moet missen, kan ik me niet indenken hoe het is om je zoon te moeten missen aan de kersttafel. Als ik kijk naar mijn eigen ouders, dan hebben zij het ook extra zwaar tijdens de feestdagen. Kerst vieren we samen en de tweede kerstdag benaderen zij als een 'gewone' weekenddag. Oud & nieuw vinden zij ook vreselijk en dan met name al het vuurwerk. Zij hebben ook slaapmedicatie genomen op oudejaarsavond om de jaarwisseling te kunnen missen. De afgelopen jaren gingen ze ook wel eens naar de Waddeneilanden of andere natuurgebieden waar vuurwerk verboden is. Ik hoop dat je inmiddels een beetje bijgekomen bent. Liefs!