11 mnd na ons afscheid op het vliegveld.

Vandaag is het exact 11 mnd. geleden dat wij afscheid namen van onze 36 jarige zoon op het vliegveld in Malaga na 5 dagen samen te zijn geweest aldaar, we zien elkaar weer snel waren zijn laatste woorden, en niet wetende dat ons leven al heel snel in een hel zou veranderen. 

Omdat wij dagelijks contact hadden met elkaar wisten wij die dag meteen dat er iets mis was en schakelde we de politie in,de zaak werd serieus opgepakt en achteraf bleek dat hij op 2 april om het leven gekomen is gekomen na een laffe overval, en is door de onmenselijke daders gedumpt in de bergen , na 21 dgn is hij pas gevonden en onze wereld storte compleet in. 

Wij hebben nooit afscheid kunnen nemen,we konden het niet geloven.

Nu 9 mnd later volgen we beiden nog intensieve emdr therapie, ieder berichtje van de politie/advocaat brengt je weer terug naar die eerste vreselijke dagen. 

Met zijn verjaardag zijn we naar zijn vindplaats  geweest, hebben we weer een gesprek met de teamleider van de politie gehad, de daders zijn gepakt , een gedeelte ervan is voorlopig ook weer vrijgelaten in afwachting van het proces wat ooit komt.

Dit rijtte alle wonden weer open, we kwamen als 2 wrakken thuis, weer daar te zijn...waar alle gruwelijkheden plaats hebben gevonden. Waar ons kind koelbloedig is overvallen en omgebracht.

Geen afscheid kunnen nemen, plots was ons enige kind, ons alles verdwenen. Mijn man is sinds 2 weken stapje voor stapje weer therapeutisch aan het werk,hij zoekt afleiding , ik wil niets ..ik kan en wil het vaak niet accepteren,  wat het rouwproces verstoort volgens de betrokken psycholoog. Mijn man wilt dat ik ook langs ga op mijn werk, vandaaruit ga je steeds verder is zijn gedachte en hij bedoelt het goed maar ik wil het niet, ik wil de draad van het leven niet oppakken simpelweg omdat dit geen leven meer is, het is een nachtmerrie waar ik dagelijks mee worstel. Niets interesseert mij nog, het liefst blijf ik hele dagen thuis met mijn verdriet. Volgende maand is het  1 jr na ons laatste afscheiddeonze knuffels,  de tijd gaat zo snel, alleen de pijn,het gemis, het intense verdriet blijft en ik weet niet hoe verder.

Soms denk ik zal ik alle medicatie innemen, dan ben ik overal van af, hoef ik het iedere seconde aanwezige gemis niet meer te voelen, maar ik wil mijn man niet alleen achter laten, hij is 63 en ik 60.

Maar hoe moeten wij überhaupt verder met dit gruwelijke gemis, dat nooit weg zal zijn, wij waren zo'n 3 eenheid, nu nog want hij is altijd in onze gedachten.  Maar al die jaren verder "leven" zonder onze jongen maakt mij angstig, alles is zo anders, zo oppervlakkig, dan de angst dat er met mijn man iets gebeurd, hij is het laatste wat ik heb, al onze familie is overleden, pijn, op pijn, op pijn.

Wat een ellendig leven en wat een slechte wereld !!!

Hoe gaan anderen hiermee om, hoe kom je hier ooit doorheen en leef je verder met alle pijn 24/7 in je lijf. Lieve groetjes,  Johanna