Vaak zo boos
Vaak zo boos
3 weken geleden was het 4 jaar geleden dat mijn man overleed (14-07). Ik merk dat het mij dit jaar meer raakt dan voorgaande jaren. Ik dacht dat het elk jaar beter zou worden, maar de realiteit is dat dit niet zo is. De hele week was ik vrij weinig waard. Ik zwem heel veel. Nou ben ik op maandag (de dag voor de sterfdag) na 35 minuten zwemmen huilend het zwembad uit gegaan. Iedereen kon het zien. Daarna ben ik met een van de beste vrienden van mijn man bij de McDonald's beland. Maar ook de dagen erna was ik niet echt mijzelf.
Het raakte mij enorm dat mijn schoonouders mijn zoontje en mij niet mee hebben gevraagd naar de gedenkplaats, maar dit wel met hun andere zonen hebben gedaan. Het maakte mij boos en verdrietig en ik voelde mij onwijs buitengesloten.
Maar ook fatbikes of andere motoren maken mij boos. Ik zie zo vaak van die idioten op de weg die met dit weer alleen een T-shirt dragen. Schreeuwen wil ik dan. Waarom zijn zij er wel? En mijn man, die met 40 graden in een motorpak op de motor zat, niet?
Of van die tieners die gewoon niet uitkijken op die fatbikes. Ik kan mijn mond dan weer niet houden. Maar als je zo iemand aanspreekt, krijg je een grote mond terug, waarvan ik oprecht hoop dat die ouders hun kinderen zo niet hebben opgevoed.
Daarnaast heeft mijn zoontje er dit jaar ook meer moeite mee gehad. Hij is nu 5 en langzaam komen er dingen bij hem naar boven. Hij is verdrietig, boos en stelt veel vragen. Hier is geen handleiding voor. Dus dat is soms knap lastig. We krijgen nu ondersteuning van school (althans, na de zomervakantie gaat dat weer verder).
Daarnaast heb ik ook een vriendinnetje van wie haar man te horen heeft gekregen dat hij kanker heeft en nog maar 1 jaar, maximaal 1,5 jaar, te leven heeft. Die ik uiteraard met alle 'ervaring' die ik heb ook probeer te helpen.
Kwam het daardoor dit jaar extra hard aan? Omdat ik haar verdriet ook voel en weet waar zij nog doorheen moet gaan?
Ik probeer positief in het leven te staan, maar man, wat is dit leven toch soms onwijs oneerlijk!
5 Reacties
Het leven is echt oneerlijk! En soms zijn mensen niet te begrijpen.
Ik vind t heel mooi dat je dit zo uitspreekt en je boosheid deelt. We zijn vaak zo sociaal wenselijk dat we daardoor niet eerlijk zijn naar ons eigen gevoel. Dankjewel voor je bericht en (ook al is het snel gezegd, dit is wel gemeend ) sterkte.
Wat onwijs lief! Dankjewel!!
Hi Shyla,
Wat herken ik me toch in veel in je gevoelens die je omschrijft.
Mijn boosheid en verdriet komt ook in vlagen.
Bij mij is het de laatste tijd ook heftiger. Komt waarschijnlijk omdat daar bij mij nu meer ruimte voor is. Misschien is dat ook bij jou het geval. Tot een half jaar terug was ik alleen maar bezig met de financiële en juridisch afhandeling van het overlijden van mijn man René. (Hij is aangereden op zijn motor en is daar direct bij overleden) Nu is er pas ruimte voor mijn eigen verdriet. Mensen om je heen staan daar niet altijd bij stil. Het is tenslotte bij mij al 3,5 jaar geleden. Zij zijn meteen gaan rouwen. Ik pas net.
En de wereld draait ondertussen gewoon door en dan zie je wat je zegt zo'n motorrijder in een T-shirt of zo'n idioot die veel te hard rijd. Je gunt niemand zijn dood maar dat je dan denkt waarom gebeurd het die idioot niet maar wel in jouw geval met jouw vriend en bij mij met mijn man, dat begrijp ik helemaal. Mijn man reed net 40 km/h en had ook zijn complete pak aan. Het is en blijft zo oneerlijk.
Ik ben bang dat de struggle met boosheid en verdriet wel voorlopig zal blijven en ik zou tegen jou willen zeggen blijf spuien. Opproppen is geen optie, maar weet Je bent niet alleen. Je kan altijd hier terecht.
Sterkte
Lieve Claudia,
Dankjewel voor je lieve woorden! Helaas is bij mij het juridische gedeelte nog steeds niet afgerond. En ik merk dat zo lang dat nog speelt je toch niet helemaal door kan. Veel mensen om mij heen hebben inderdaad een groot gedeelte van het rouwen gehad. En soms denk ik, stopt dat rouwen ooit? Ik denk het niet. Ik zie mijn man terug in ons zoontje. Je wordt er elke dag weer opnieuw mee geconfronteerd.
Van het weekend was ik met de oudste broer van mijn man en zijn gezin naar de Efteling. Was onwijs gezellig! Maar daarna komen de nachtmerries weer. Misschien omdat we erover gesproken hebben? Misschien omdat zijn broers op mijn man lijken. Geen idee. En daarna ben ik weer volledig van de kaart.
Maar we gaan door! Dat doen we al 4 jaar.
Liefs van mij!
Beste
Ik wilde je alleen maar, zeggen
Zolang je nog om mensen of dieren kan rouwen
Zijn ze nog steeds niet vervaagd
Hoe pijnlijk het ook is
Ik voel je gemis
Ik mis mensen na 7 jaar soms dagelijks soms maanden niet
Dan heb ik, zo intens verdriet en dsn ben ik toch dankbaar dat ik dit nog kan en mag voelen
Ik leef en voel wel voor jou denk ik dsn
Dank je voor de tijd die we wel samen hadden
Leef het leven
Sterkte elke dag maar weer dikke Knuf