Ik noem jouw naam

In de eerste jaren na het overlijden van mijn broertje Michiel vond ik het heel moeilijk om zijn naam te noemen. Het voelde extra confronterend, heel echt. Ik bleef hem ''mijn broertje'' noemen. Zo kon ik iets meer afstand houden van het verdriet en de traumatische gebeurtenissen. Pas als anderen naar zijn naam vroegen, zei ik zijn naam hardop. Maar dat deed pijn en ik werd er bijna misselijk van.

Aan de andere kant voelde ik mij ook schuldig. Het voelde bijna als verraad als ik hem niet bij zijn naam durfde te noemen. Nu noem ik hem wel bij zijn naam. En nog steeds doet dat soms pijn, maar ik wil hem op die manier eren. Want zolang we onze geliefden bij hun namen blijven noemen, worden ze niet vergeten. Ik ben trots dat Michiel mijn broertje was. 

Precies hierover kwam ik een mooi gedicht tegen, die ik graag met jullie wil delen:

Als ik denk
Dan hoor ik jouw naam
Als ik slaap
Droom ik jouw naam
In hoe ik nu leef
Beleef ik jouw naam
In mijn verdriet
Betraan ik jouw naam
Uit machteloosheid
Schreeuw ik jouw naam

Soms, heel alleen
Verwerk ik jouw naam
Met al mijn liefde
Koester ik jouw naam
Hier dichtbij me
Voel ik jouw naam
In deze saamhorigheid
Vertel ik jouw naam
Opdat je zult weten
Dat ik je niet zal vergeten

Zacht noem ik jouw naam…

Leonita Gerssen