Persoonlijkheid
Sinds het overlijden van mijn zoon merk ik dat ik als persoon veranderd ben.
Ik was altijd iemand die heel meegaand was en graag de ander vooropstelde, vaak ook ten koste van mezelf. Andere eigenschappen lijken juist sterker te zijn geworden.
Ik maak bijvoorbeeld graag afspraken en vind het belangrijk dat mensen zich daar ook aan houden. Tegenwoordig spreek ik iemand er ook op aan als die zich niet aan een afspraak houdt, terwijl ik dat vroeger waarschijnlijk nooit zou hebben gedaan.
Soms schrik ik zelfs van mijn eigen reactie. Ik kan heftiger reageren dan ik eigenlijk zou willen en achteraf denk ik dan: was dit nou echt nodig?
Het voelt alsof ik harder ben geworden, minder geduldig en minder geneigd om dingen maar te accepteren. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Soms denk ik dat ik mezelf niet hoef weg te cijferen maar soms mis ik de persoon die ik voor mijn gevoel was.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen.
Zijn jullie door het verlies van jullie dierbare ook veranderd als persoon? Zijn er eigenschappen sterker geworden of juist verdwenen?
En hoe gaan jullie daarmee om, probeer je te veranderen of moeten de mensen je maar accepteren zoals je nu bent. (geworden)
Ik zou het fijn vinden om te lezen hoe dit bij anderen is. Is dit herkenbaar of juist helemaal niet.
Liefs Anja
2 Reacties
Hallo Anja en Johanna,
Na zo'n traumatisch ervaring kan het niet anders dat je veranderd.
Alle dingen die je omschrijft Anja, die herken ik. Het minder meegaand zijn, het strak naleven van gemaakte afspraken zowel door anderen als mijzelf, het heftiger reageren naar mensen om je heen. Ook herken ik de twijfel van wat je van al die veranderde eigenschappen moet vinden. En wat jij zegt Johanna, voor mij heeft het leven ook zijn glans verloren.
Mijn ervaring is ondertussen dat je emoties en eigenschappen keer op keer veranderen en soms zelfs door elkaar lopen en dat kan zelfs per maand, dag of uur zijn.
Zo was ik in het begin na het verlies van mijn man erg vlak, zelfs onverschillig.
Dit was gewoon een copingmechanisme. Ik moest zo veel belangrijke juridische en financiële beslissingen nemen en die moest ik met mijn verstand maken en niet met mijn gevoel. Dat was niet mijn keuze, dat ging automatisch.
Er was ook een periode met veel woede en zelfs haat naar de tegenpartij.
Al deze emotionele veranderingen hebben natuurlijk de nodige uitwerkingen gehad, zo heb ik onbedoeld de nodige mensen pijn gedaan omdat ik soms dingen er gewoon maar uitfloepte. Ik snapte soms echt niet waar mensen zich druk om maakten. Hun problemen waren in mijn ogen zo klein.
Gelukkig begrepen de mensen om mij heen waar mijn gedrag vandaan kwam en hebben ze het me niet kwalijk genomen. Door al deze mentale beproevingen kreeg ik ook de nodige lichamelijke klachten wat de situatie in zijn geheel niet hielp. Ik heb daar uiteindelijk hulp voor gezocht en gekregen maar zolang de zaak liep hielp dat niet echt.
Mijn verdriet komt er eigenlijk pas sinds een half jaar echt uit omdat na 3 jaar alles afgerond was. En dan blijkt dat rouw zich niet weg laat drukken. Dus op dit moment gaan mijn emoties nog alle kanten op. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn gezin, familie en profesionele hulp. Het gaat beter, maar ik weet dat het nooit meer wordt zoals het was en hoe ik was. Het is een kwestie van de scherven van je leven bijelkaar rapen, zo goed mogelijk aan elkaar plakken maar uiteindelijk zie je dat er voor altijd stukken ontbreken.
Dames, ik wens jullie veel kracht toe en wees vooral niet te streng voor je zelf.
Het is niet niets wat we hebben meegemaakt
Liefs
Claudia
Hoi lieve Anja,
Hoe kan het ook anders dan dat je hele persoonlijkheid veranderd door het verlies van je zoon.
Ook wij hebben onze zoon verloren die de hele wereld voor ons betekent, hij is ons bruut afgenomen door laffe gewetenloze onmensen noem ik ze, dat soort volk heeft geen enkel gevoel.
En mijn gevoelens zijn ook verdoofd, ik ben zeker anders dan voorheen , ik irriteer mij ook eerder, en houd mensen op afstand op enkele waardevolle echte vrienden na.
Het leven heeft zijn glans, zijn waarde verloren voor ons, de toekomst is niet iets waar wij ons op verheugen, we zijn immers onze toekomst kwijt ,we hadden plannen met onze zoon en die zijn ons ontnomen.
Het enige waar wij nu nog voor leven is tesamen met onze particuliere advocaat ervoor te zorgen dat de daders hun toekomst in de gevangenis zullen slijten , dat walgelijke volk🤬.
Lieve groetjes en een knuffel , Johanna.