Slechte film

Het voelt alsof we opnieuw in dezelfde slechte film zijn beland als 4,5 jaar geleden. Weer is er een vliegtuig neergestort boven de Nazca-lijnen.
Net als toen verschijnen er weer afschuwelijke beelden van het wrak. En ook de berichten, foto's en linkjes naar 4,5 jaar geleden, toen onze zoon bij de vliegramp om het leven kwam, duiken overal weer op.
We proberen er zo min mogelijk naar te kijken, maar het raakt ons diep. Niet alleen ons, maar ook onze familie en vrienden. Alles komt weer heel dichtbij.
Hoe is het toch mogelijk dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen? Dat er opnieuw niet van eerdere fouten is geleerd?
We realiseren ons opnieuw dat het ongeluk van onze zoon op elk moment weer opgerakeld kan worden. Dat is een besef dat veel pijn doet.
Je wordt er moedeloos van.