Ik wil er iets mee maar ik weet niet wat

Hallo Egel,

Vervelend om te horen dat je na veel therapie en schrijven blijft worstelen met je verleden. Bij mij is het hetzelfde gegaan. Als kind ben ik misbruikt door een dader die ik nog steeds af en toe tegen kom, hoewel ik de contacten probeer te beperken. Ik dacht ook dat ik het verwerkt had maar met de jaren werd het toch weer intenser en verdrietiger.
Ik heb heel lang gezocht naar een goede behandeling. Dat is echt een moeizaam proces. Wat mij geholpen heeft is een traject bij Psytrec. Je gaat heel diep in op de gebeurtenissen waardoor je ze beter kunt verwerken. Niet iedereen is hier enthousiast over maar mij heeft het goed op weg geholpen. Later merkte ik dat ik iets wilde doen aan mijn boosheid en verdriet die pas ontstaan zijn na de traumatherapie. Voor het eerst in mijn leven was ik me ervan bewust dat ik nergens schuld aan had, dat dit me aangedaan is. Toen ben ik uitgekomen op NET-therapie. Dat helpt traumatische gebeurtenissen maar ook mooie gebeurtenissen uit je leven te laten integreren in je ‘levensverhaal’. Ik heb hier veel aan, het geeft me ruimte in mijn hoofd, ik ben niet meer zo boos en verdrietig en heb het idee dat ik eindelijk verder kan met mijn leven. Misschien heb je er iets aan. Heel veel sterkte.

Dag Egel,

Misschien is dit niet iets voor jou, maar ik wilde het toch even als mogelijkheid noemen.

Je schrijft dat schrijven je vroeger goed deed. Bij mij is dat ook zo geweest, al heeft ieder natuurlijk zijn eigen manier. Wat mij helpt, is niet zozeer een verhaal schrijven, maar soms een gedicht. Juist omdat je daarin niet alles hoeft uit te leggen. Een beeld, een herinnering of een gevoel kan soms al genoeg zijn.

Misschien is dat helemaal niets voor jou, en dat is natuurlijk ook prima. Maar als je merkt dat er nog iets in je leeft waarvoor je geen gewone woorden kunt vinden, dan zou zo'n vrije vorm misschien iets kunnen betekenen.

In ieder geval wens ik je toe dat je een manier vindt die bij jou past.
Alle sterkte.