Emotioneel onvolwassen ouders

Hallo Allemaal, 

Graag deel ik mijn verhaal met jullie een verhaal wat ik liever niet had hoeven te delen maar ik merk dat veel mensen mij niet begrijpen of het bagatelliseren. 

Hierbij mijn verhaal, ik probeer het zo kort en bondig te houden. 

Ik ben geboren met een zwangerschap van 27 weken veel te vroeg en kwetsbaar, mijn ouders mochten amper lichamelijk contact met mij totdat ik 6 maanden oud was en eigenlijk naar huis mocht met sondevoeding. 

Mijn moeder was altijd gestrest en bang dat ze wat verkeerd deed mijn vader zette zich steeds meer van mij af want met mij kon hij niks.

Ik groeide op als een zorgenkindje, was vaak ziek en had ondergewicht, veel ziekenhuis opnames.

Intussen was mijn moeder de enige die zich om mij bekommerde ze deed mij gehele verzorging en mijn vader leide zijn eigen leven binnen het gezin.  Mijn ouders hadden geen goed huwelijk mijn vader was agressief, opvliegend en je moest hem vooral niet tot last zijn.ik liep altijd op mijn tenen probeerde onzichtbaar te zijn tot het even niet lukte en dan werd ik uitgescholden of moest ik oprotten want ik liep mijn vader letterlijk in de weg ik durfde hem nog geen glas ranja te vragen als ik alleen met hem was dan had ik twee opties niks drinken of het zelf proberen te doen waar ik heel zenuwachtig van werd want wat als ik knoeien dan was het huis te klein. Ik stop op met buikpijn en ging naar bed met buikpijn en was inmiddels ook ondervoed omdat ik door de stress niet kon eten maar als ik niks at werden ze daar weer boos om.

Vanaf mijn 7e kon ik mij herinneren dat mijn moeder vaak van mijn vader wilde scheiden. Elke keer pakte ze in een waas van frustratie de koffers ik moest mijne inpakken zei de hare en dan zouden we weggaan. Ik was zo blij eindelijk weg uit deze gevangenis dacht ik maar elke keer legde,ze het weer bij met m'n vader en kon ik m'n koffer weer uitpakken, weg hoop.Na een keer of drie was ik niet meer zo snel met mijn koffer inpakken tot frustratie van mijn moeder maar ik wist inmiddels wel dat we toch niet weg gingen. 

Mijn ouders hadden altijd ruzie met iedereen familie, vrienden. Het was altijd afwachten wie wel op een verjaardag kwamen en als mensen niet meer mochten komen werden ze compleet de grond ingetrapt, mijn mening moest daarover hetzelfde zijn ,een andere mening werd bij mij thuis niet getolereerd mijn ouders waren heel autoritair, ze praten altijd in het negatieve een compliment is er nooit bij.

Op mijn twaalfde begon ik bij de ggz ik had een angststoornis, dwangstoornis en had ondergewicht, bij mijn therapeut mochten mijn ouders nooit aanwezig zijn nu kon ik eindelijk mijn verhaal doen, mijn ouders probeerden mij altijd uit te horen na die tijd en waren altijd boos als ik genoeg vertelde .

In mijn puberteit werd ik ziek ik werd bedlegerig nu konden mijn ouders mij helemaal isoleren mensen die niet genoeg aandacht aan mij schonken moest ik dumpen mijn ouders waren de enige goede mensen on mij heen dit heeft jaren geduurd totdat ik op mijn 19e uit huis ging. Mijn post werd thuis geopend,aan de telefoon met een vriendin zei mij moeder die naast mij zat wat ik moest zeggen en met chatten met vrienden zat,ze naast mij wat ik moest typen en als ik dat niet deed werd ze boos,ook moest ik continue voor haar liegen en als ik dat niet goed deed schopte ze onder de tafel door of nam mij apart om mij nog even eraan te herinneren wat ik ookal weer moest zeggen. 

Ik had geen leven, geen eigen identiteit, geen vrienden maar inmiddels had ik de liefde van mijn leven gevonden dacht ik,ik trouwde jong en kreeg twee kinderen, Helaas bleek mijn ex een narcist en na 10 jaar huwelijk was ik uitgeput en kon niet meer ik ben inmiddels gescheiden en probeer inmiddels los te komen van mijn ouders maar als je nooit voor jezelf mocht denken, grenzen mocht stellen of iets mocht weigeren is dag ontzettend moeilijk, en voel ik mij ook vaak schuldig. 

Mijn ouders proberen nog vaak mijn leven te beheersen, als ze op het huis passen checken ze mijn post en rekeningen etc, ze verplaatsen alles in huis en in de tuin want dat was volgens hun beter ook doen ze mijn tuin want deze was niet netjes genoeg. Mijn vader denkt altijd dat ik nog 7 ben en hulpeloos ben en niks zelf kan laats was er iemand bij mij om een klusje te doen de man Was nog niet klaar of hij zei zou je deze man niet eens vragen wat je hem verschuldigd bent?als mijn auto naar de garage moet gaat hij daar ook heen om te controleren wat er precies gebeurd en wat het kost en dan belt hij mij doodleuk op dit is kapot aan je auto en dit kost het ik hem maar even gezegd dat ze het moeten repareren. 

Maar het ergste van alles is nog wel dat mijn vader mijn vriendengroep heeft afgepakt. 

In mijn jeugd mocht ik amper opstap omdat mijn vader al ging en ik moest thuis blijven omdat mij moeder dan alleen was. Maar 2 jaar geleden had ik wat mensen leren kennen in het dorp en sommige hiervan hadden een eigen band waar weleens heen ging.ik vertelde mijn ouders hierover en dat was mijn grootste fout,mijn vader kwam ook bij optredens en probeerde contact te leggen. Op een gegeven moment had hij een loodgieter nodig één van de zangers is loodgieter hij vroeg mij om zijn nr voor een offerte dus ik heb deze zonder verdere gedachte gegeven toen kreeg ik de opmerking zo nu kan ik ook met ze appen.bij mij gingen er nog geen alarmbellen rinkelen. Maar op een gegeven moment had mijn vader steeds contact met ze zijn badkamer was klaar. Hij werd uitgenodigd voor feestjes waar ik normaal een uitnodiging van kreeg. Hij vroeg mij heb jij nog geen uitnodiging ik wel. Inmiddels is het zo ver dat hij nu in de band zit er meerdere keren per week te vinden is en ik aan de kant gezet ben.

Door mijn ouders heb,ik geen familie en vrienden meer ze maken overal ruzie mee of pakken mensen van mij af, met mijn opa en oma de ouders van mijn vader mocht ik nooit omgaan want deze mensen hadden mij nooit gewild werd mij altijd wijs gemaakt jij bent te min voor hun, ze houden niet van etc.

Mijn nieuwe partner denkt dat het allemaal wel mee valt met mijn ouders,en zegt elke keer ach ze bedoelen het vast goed,dus ik houdt mij maar stil vaak geprobeerd om het erover te hebben maar het levert niks op.

Ik voel mij zo eenzaam heb niemand meer behalve mijn partner en kinderen. 

Meer mensen die zoiets hetzelfde hebben meegemaakt?