Wel of geen strafproces
Na 4,5 jaar krijgen we hopelijk deze maand te horen of er een strafproces gaat komen. Het besluit zou al meerdere keren komen, maar is steeds weer uitgesteld.
Soms kan ik het even wat meer naar de achtergrond zetten, maar nu juli is aangebroken en het besluit genomen gaar worden merk ik dat het me weer veel meer bezighoudt. Het slapen gaat weer slechter en ik hou mijn mailbox weer extra in de gaten.
Ik ben bang om teleurgesteld te worden als het weer wordt uitgesteld, maar tegelijk zie ik er ook tegenop als er wél een proces gaat komen. Dan komen er weer moeilijke keuzes. Willen we naar het proces toe? Kunnen en willen we gebruik maken van het spreekrecht? Waar doen we goed aan voor onszelf, maar tegelijkertijd ook onze zoon recht doen?
Ik ben benieuwd hoe jullie deze onzekere tijd en het lange wachten hebben ervaren. Hoe zijn jullie daarmee omgegaan? En hebben jullie gebruik gemaakt van het spreekrecht.
Liefs Anja
3 Reacties
lieve Anja,
Het is heel dubbel waar je nu voor staat, wel of geen strafproces en alle vragen die daarbij komen.
In mijn geval was er aansluitend al het strafproces (begon een paar maanden na de vondst van mijn dochter) maar dat heeft in totaal 5 jaar geduurd voor dat eindelijk afgelopen was. Als je eerst al zolang moet wachten voordat er evt een strafproces gestart wordt, zoals in jouw geval, Pffff dan zit je al zolang in onzekerheid en moet je nog starten. Aan de andere kant wil je gerechtigheid voor je kind, dus wil je toch dat strafproces hebben. over spreekrecht, als je het aankunt zou ik zeker gebruik maken daarvan. Dat is de enigste manier voor ons nabestaanden om te vechten voor dat beetje gerechtigheid. Aanwezig zijn bij een strafzaak is zwaar, maar ik was bij alle 17 aanwezig, ook omdat dat het enigste is wat ik nog voor mijn kind kon doen. Ik hoop met je mee dat er snel duidelijkheid komt en dat je dan de keuzes kunt gaan maken wat je wel of niet wil...veel kracht en liefde lieve Anja❤️ liefs Miranda
Lieve Anja,
Wat kan ik me voorstellen hoe spannend het deze maand voor jullie is.
Het is allemaal zo dubbel hé?
Hoop dat er snel een antwoord op de vraag komt over het strafproces.
Lieve groet, Nel
Hallo Anja,
Al dat wachten en die onzekerheid is verschrikkelijk. Het brak mij echt op. Al die vragen die jij stelt gingen ook door mijn hoofd. Er zat ook nog zoveel woede.
Ik wou alles in mijn macht doen om recht te doen aan mijn man.
De getuigenverklaringen van mijn kinderen en mij lagen daarom ook al klaar.
Op een gegeven moment vroeg onze begeleidster bij het OM of we behoefte hadden aan mediation. Na overleg met mijn gezin hebben we daar gebruik van gemaakt. We wilden de tegenpartij in de ogen kunnen kijken en vertellen wat ze ons aangedaan had. Daarnaast hadden we ook nog zoveel vragen.
Die mediation heeft ons heel veel gebracht. Zo veel zelfs dat we uiteindelijk bij de officier van justitie aangegeven hebben dat wij geen rechtszaak wilden.
We hebben zelfs een regeling kunnen treffen met de tegenpartij waarbij wij als gezin helemaal achter stonden. Een regeling waarvan we wisten dat mijn man trots op zou zijn geweest.
De officier van Justitie heeft daarna onze wens gerespecteerd. De rechtszaak was daarmee van de baan. We staan nog steeds achter deze beslissing.
De rechtszaak zou ons niets hebben gebracht behalve nog meer pijn, verdriet en onzekerheid. Daarnaast zou geen enkele straf het verlies van mijn man, de vader van mijn kinderen, goed kunnen maken. Daarnaast was het voor ons als gezin erg belangrijk om eindelijk te gaan rouwen want daar was nog nauwelijks ruimte voor geweest.
Natuurlijk is elke situatie anders en daardoor ook niet te vergelijken.
Hierdoor kan een ander niet oordelen wat goed of fout is.
Volg daarom vooral je/jullie gevoel en spreek je gevoel uit.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
mvg
Claudia