"Wie is er bij jou vermoord?"

In december wordt het 6 jaar dat mijn dochter verdween en na ruim twee maanden werd ze gevonden en dan is de nachtmerrie compleet. 

Omschreven door één zin, "mijn dochter is vermoord", maar dat zeggen maakte het alleen maar erger en doet je als moeder beseffen, dat het verlies van je kind op deze manier onder de hoogste categorie verlies valt en als je het noemt, het dan waarheid is. 
Je probeert koste wat koste te vermijden om dat woord "vermoord" te gebruiken en ga je het proberen te "verzachten", omdat het dan minder erg lijkt en je er dan beter mee kunt omgaan. 

Niets is minder waar en dat besef kwam bij mij toen ik voor het eerst bij een lotgenotengroep kwam, allemaal mensen die ook iemand door moord hadden verloren....de eerste vraag die ze aan me stelden, "wie is er bij jou vermoord?" Je deinst terug en denkt ehhhhh oké.....
Deze lotgenoten legden mij uit waarom deze vraag gesteld werd, want ook zij kampten allemaal met hetzelfde, "als je maar niet vertelt dat je kind/dierbare vermoord is, dan denk je dat het niet zoveel pijn doet en lijkt het minder erg, maar je bereikt juist het tegendeel".

Dan besef je dat je dus wegloopt voor het echte gevoel van jouw verlies en pijn, omdat je denkt door dat ene woord "vermoord/moord" te vermijden, het er dan niet is,  maar het is wel wat er werkelijk is gebeurd en dat onder ogen zien betekent dan ook, dat de nachtmerrie werkelijkheid wordt en er geen weg meer terug is. 
Om het in je hoofd nog erger te maken, degene die jouw dierbare uit het leven heeft gerukt, wordt dan automatisch "de moordenaar" en dat gebeurt alleen maar in films toch?

Het verlies van je dierbare heeft dan ineens een heel andere lading!

Je dierbare is niet alleen maar overleden, plotseling gestorven of hoe je het ook brengt, nee je dierbare is vermoord......

Herken jij dit? Hoe ga jij ermee om?

Liefs Miranda