Waar is gerechtigheid
Toen werd de hoop stil
‘We stoppen het onderzoek ‘
De afgelopen tijd was het wachten. In het laatste contact dat ik had, werd er wat besproken over de nieuwe, over hem verhoren en evt strafrechtmediation. Kortom, het leek me duidelijk dat ze het gingen onderzoeken en er wat mee gingen doen. Het duurde lang, een jaar lang.
Vandaag aan de telefoon hoorde ik eindelijk de woorden, dat ze van de politie was. Wat was ik blij. Eindelijk.
Maar al snel sloeg het om, te weinig bewijs, te complex. Mijn geluidsopname bleek niet genoeg. Als ik het luister moet ik nogsteeds bijna kotsen, zo intiem vreselijk moment waar ik anderen in moest laten delen. Waar ik mijn leven voor op het spel zette, want als ik het bewijs zal ik wel geloofd worden.
Maar de opname bleek als stof. Dag maakt bijna alsof mijn ervaring er niet mag zijn, want hoe kan zoiets niet mee tellen? Ze hebben er vast redenen voor.
Ik hoor de mensen, ik hoor de fluisteringen. Afgeschilderd als de dorpsgek door hem. Instabiel, alles verzonnen.
Hij lacht, hij loopt weg.
Geen consequenties
Zal hij het nog iemand aan doen?
Hoezo ontbreekt gerechtigheid. Waarom kan iemand tekeer gaan zonder gevolg
Waarom het spreken van waarheid, uiteindelijk als straf voor degene die het overkwam?
Het voelt heel eenzaam, heel alleen
Ben bang, doodsbang voor de gevolgen
Bang dat instanties me nu nog minder geloven en enkel kijken naar het beeld van de charmante man
Dan de familierechter omtrent mijn dochter nu makkelijker kan kiezen, als er geen gegronde waarheid staat.
Het voelt alsof die paar worden, alles kapot maakt.
Was net wat opgebouwd, maar nu?
3 Reacties
Hoi Evyxx
Wat heftig dat dit is gebeurd. Bewijs is ook zo lastig en dan… niet genoeg bewijs
Ik hoop dat je iemand in je buurt heb die er voor je is! Weet dat wij er zijn je kan ook via ons hulp vragen of bellen.
Als je verder wil praten kan en mag je mij altijd privé mailen
Sterkte
Liefs Marina
Hallo Evyx
Wat moet het moeilijk voor jou zijn om dit te horen lijkt mij.
Ik kan me voorstellen dat je je niet gehoord voelt en je alleen voelt.
Sterkte
Hallo Evyxx
Zelfs als lotgenoten onder elkaar met alle herkenbaarheid is het soms moeilijk om te zeggen ik begrijp hoe je je voelt.
Voor mij is het lang geleden in een andere situatie en toch weet ik dat ik me toen ook zo voelde.
In een andere tijd, zonder ook maar iets af te doen aan dat het vandaag de dag nog te vaak gebeurd, was toen het taboe (jaren 80) groter dan nu.
De complexheid als het ouders zijn, als het een partner is dat is niet wezenlijk anders dan toen. Maar wel zo ingewikkeld en zoveel meer bewijs schijnbaar nodig is, of minder mee gedaan wordt, dan dat het gevaar van buitenaf komt.
Maar ik herinner me hoe intens het was, hoeveel moed het me gekost had aangifte te doen, hoe het veroordeeld werd, waar het ook nog eens omdat wanneer het op de rol van de officier was gekomen het laatste feit verjaard zou zijn. Dus werd het een melding en zelfs bij de politie kreeg ik in een nagesprek na mijn melding te horen of ik er rekening mee wilde houden dat mijn ouders beiden ook misbruikervaringen hadden.
Mijn vader en mijn moeder hebben het overgrote deel ontkend.
Maar net zoveel toegegeven dat ik alsnog degene was die loog, overdreef enzovoort.
Ik werd de 'gek' van de familie, een feit wat zich herhaalde omdat een tante, zus van mijn vader, ook het zwijgen steeds werd opgelegd.
Tot zover mijn verhaal.
Het gaat immers om jou en wil je iets tastbaars meegeven in dat ik begrijp en niet zomaar woorden zijn.
Het is slechts een kleine inzage dat het duidelijk is dat ik weet waar je doorheengaat.
De teleurstelling, de onmacht, de angst dat instanties je nu nog minder geloven en volgens mij een reëele angst ook.
Ik begrijp dat je bang bent, doodsbang zoals je zelf aangeeft.
Wellicht ook de totale onmacht?
Weet dat wat je gedaan hebt misschien lijkt het alsof hij ermee wegkomt het je niets heeft opgeleverd en alleen maar gekost heeft.
Voor nu is dat ook zo.
Wat voor mij hielp op de latere termijn is dat ik waarschijnlijk door op te staan voor, ik mogelijk toch ook voorkomen heb voor mijn kinderen, neefjes, nichtjes, en anderen waar ik twijfels had rond personen, zich nog wel een keer bedacht moeten hebben ook maar iets uit te richten, richting kinderen etc. Ook mijn ex die ook mijn trauma misbruikte in onze echtscheidingsprocedure.
Ik wil niet te ver uitwijden.
Ja de hoop in dit specifieke traject is nu weg en jij moet dealen met wat dit je gekost heeft wat dit voor een gevolgen heeft en/of zal hebben voor jou en je dochter.
Moet de rechter beslissen over waar ze geplaatst wordt?
Soms Evyxx is het gevecht tegen instanties en/of rechtspraak dus tegen muren aanlopen en kom je er niet doorheen.
Misschien is deze weg afgesneden nu, hoe oneerlijk ook, maar zoek naar een gevecht waarin je jezelf overeind houdt, mensen die naar je luisteren, mensen waar je je verhaal keer op keer mag vertellen.
Schrijf je verhaal op, bewaar alles zodat ook al loopt het met je dochter niet goed, zij dat later in handen kan krijgen.
Dat is wat je kan doen, voor haar en voor jezelf.
En vooral hou vast aan je eigen waarheid.
Wat ook de gevolgen voor me waren ik ben trouw gebleven aan mezelf, aan mijn waarheid, aan dat wat mij was aangedaan en ja ik weet ook dat dit nu voor jou geen enkele troost is of houvast en dat je een moeilijke tijd tegemoet gaat.
Toch is dat wat nog kan, trouw blijven aan jezelf, aan wat je is aangedaan ook al zul je door heel wat angsten heen moeten, twijfels en momenten dat je niet weet hoe verder.
Concreet kan ik het ook niet aangeven maar kan je alleen zeggen; wat ben je dapper geweest.
Als jij doorgaat, leeft, ook voor jezelf is dat hoe moeilijk je dat misschien ook nu tot je kan nemen, de rechtvaardiging naar die ander die je zoveel pijn heeft aangedaan en nog doet.
Wens je sterkte, moed, mensen, een enkele soms die er voor je is, een arm om je heen waneer dat nodig is, iemand die je jouw stappen laat maken of gewoon even niet als de situatie daarom vraagt. 💖🌟