Steun zoeken
Hoi allemaal,
Op Ik schrijf dit omdat ik me op dit moment erg alleen voel en hoop op herkenning of steun van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
Mijn jonge dochter heeft uitspraken gedaan over aanraking op een intieme plek die mij enorm hebben laten schrikken. Ik wil bewust geen details delen, maar het was ernstig genoeg dat ik direct hulp heb ingeschakeld.
Ik heb inmiddels contact gehad met de juiste instanties en medische/specialistische hulp wordt opgepakt. Haar veiligheid staat voorop en ik probeer haar niet verder te bevragen of te belasten.
Toch zit ik als moeder in enorme shock. Ik merk dat ik heen en weer ga tussen functioneren, praktische dingen regelen en momenten van verdriet, angst en ongeloof. Het moeilijkste is misschien nog wel dat er nog veel onzeker is en ik probeer bij de feiten te blijven terwijl mijn hoofd alle kanten op schiet. Ik ben vooral op zoek naar steun van ouders/verzorgers die dit herkennen:
hoe ging je om met de onzekerheid?
Hoe hield je jezelf overeind terwijl onderzoeken/hulptrajecten liepen?
En hoe zorgde je dat je je kind niet extra belastte?
Lieve reacties of ervaringen zijn welkom. Ik voel me op dit moment best alleen hierin.
2 Reacties
Wat heftig. Ik kan je alleen vertellen wat ik als kind heb gemist in mis vergelijkbare situatie. Het is voor iedereen anders.
Mijn ouders gingen na erkenning, in de ontdekking. Wat resulteerde dat ik overbezorgdheid voelde en tegelijk waren mijn ouders bang dat ik juist van de hulpverlening psychisch niet in orde zou worden. Dus dachten zij beter doen alsof er niks is. Als kind heb ik het nooit goed kunnen verwerken. Dit resulteerde in heel veel problemen onbegrepen gedrag,depressie rond puberteit en erna. Terwijl voor mij echt het belangrijkste geweest zou zijn dat mijn ouders emotioneel beschikbaar waren en zouden erkennen. Wel hulp toelieten zoals mbt of cgt(langdurig). Het uiten niet in doen, maar in voelen en begrijpen wat je voelt. Sterkte
Een wat late reactie maar van harte gemeend.
Natuurlijk voel je je hier alleen in. Dat is herkenbaar.
Het is balanceren tussen niet willen belasten en/of te bevragen en dat is complex zeker als er ook nog onderzoeken lopen omdat je wilt dat haar verhaal 'puur' zal overkomen.
Ik weet niet hoe oud je kind is, maar hou signalen in de gaten als gedragsveranderingen, niet aangeraakt willen worden, of anderen gedragsveranderingen.
Dat kan ook terugtrekken zijn of boosheid.
Het is goed dat ze daarin ruimte ervaart om die gevoelens te hebben en/of te uiten, zelfs al is ze zich dat zelf misschien niet altijd bewust.
Veiligheid, geborgenheid is ook wat in me opkomt. Zachtheid, knuffels en als ze het toelaat knuffelen met wel heel alert zijn hoe ze hierop reageert ook met anderen en niemand hierin ook maar iets afdwingt en/of uit gewoonte doet.
Vaak is het goed de regie bij het kind te houden in wat zij aangeeft.
Zonder direct te bevragen over wat er al dan niet precies gebeurd is kun je haar wel vragen wat ze voelt en kun je misschien gebruik maken van emoticons of zo.
Of een kleurenpalet.
Mij gebeurde het al heel lang geleden en sommige dingen zijn verandert maar veel dingen ook niet, omdat mensen nu eenmaal op heftige gebeurtenissen reageren zoals ze reageren en het moeilijk is de realiteit, werkelijkheid te laten doordringen.
Dus is steun in de omgeving niet altijd gemakkelijk, maar wel mogelijk als je jezelf kwetsbaar durft open te stellen, rekening houdend met dat niet iedereen er wat mee kan.
Ik weet niet of er ondersteuningsgroepen zijn voor ouders hier bij slachtofferhulp of elders, maar het kan geen kwaad daar op te googelen.
Misschien dat ook het CSG (Centrum Seksueel Geweld) hierin wat advies kan geven.
Ik wens je ongelooflijk veel kracht en sterkte want je hebt een moeilijke en zware tijd in het vooruitzicht en hoop vooral dat je hoe dan ook wat ondersteuning vind.