Victim Blaming
Lieve lotgenoten,
Afgelopen zondag mocht ik met collega’s aandacht vragen voor victim blaming op Utrecht Centraal. Ik had mij met enige schroom aangemeld voor deze actie. Het voelt toch ongemakkelijk om mensen die onderweg zijn naar de trein of van de trein vandaan komen aan te spreken en in gesprek te gaan over het thema. De actie kreeg ook persaandacht. Ik had jaren geleden voor mezelf niet kunnen bedenken dat ik mij zou laten interviewen over dit onderwerp vanuit mijn eigen ervaring.
Opmerkingen als “je hebt toch wel gegild” zorgen ervoor dat ik daarna minder snel iemand in vertrouwen durfde te nemen, omdat ik bang was voor reacties. Het vergrootte mijn schuldgevoel wat ik als slachtoffer al had. Het was niet mijn schuld. Die man had gewoon met zijn handen van mij af moeten blijven.
Ik ben blij dat ik een bijdrage heb mogen leveren aan deze bewustwordingsactie. Ik kan alleen maar hopen dat de “toekomstige luisterende oren” hun oordeel thuislaten en hun aandacht aanzetten.
Wat zijn jullie ervaringen met victim blaming?
Liefs,
Henriek
1 Reactie
Ik heb een ervaring die mijn al bestaande schuldgevoel nog groter heeft gemaakt en mijn schaamte en angst voor delen heeft versterkt, is de eerste persoon waarmee ik deelde over mijn ervaring. Ik was adolescent, begin twintig en hij ook. We waren in mijn huis en ik zei ‘nee’, maar hij deed het op een gegeven moment toch. Het was een combinatie van freeze en fawn, soort doen alsof het niet plaatsvond, tot hij tevreden zei dat hij wel had gevoeld dat ik het lekker vond aan mijn lichamelijke reacties.
15 jaar lang sprak ik hier met niemand over. Tot ik bij een psycholoog kwam. Ik vertelde haar in de intake in grote lijnen wat er gebeurd was. Ze vroeg mij daarna wat gemaakt heeft dat ik een grens aangaf maar daar niet naar gehandeld heb. Ik voelde me al onveilig, maar hierdoor werd het alleen maar erger. Ik ben ook niet verder gegaan met de intake voor hulp, heb inmiddels een andere therapeut en ik merk dat deze opmerking mij nog altijd belemmert in de EMDR sessies en in mijn gevoel van schuld en schaamte. Met mijn hoofd weten dat ze dit nooit had moeten zeggen, als hulpverlener notabene, dat het niet mijn schuld is, is heel anders dan het ook voelen.
Super moedig dat je mee hebt gedaan aan deze actie!