Aansteller

Het heeft me een tijdje gekost om mijn verhaal te delen, maar ik zag gister de poster van deze community waarop stond "Ik vond hem aantrekkelijk, maar dit wilde ik niet." Ik heb heel lang met het gevoel rondgelopen dat het mijn eigen schuld was en dat ik me niet zo moest aanstellen. Ik heb mezelf in die situatie gebracht en waarschijnlijk was het mijn eigen schuld. Nu denk ik, nee, wat mij is overkomen is niet oké en hopelijk kan mijn verhaal andere mensen helpen dit ook in te zien.

Ik ging stappen met wat vriendinnen in Amsterdam en we zagen dat een groep mannen ons al de hele tijd in de gaten hield. Dit vonden we leuk en interessant en uiteindelijk was 1 van mijn vriendinnen met 1 van hen aan de praat geraakt. De meeste van ons gingen naar huis, maar mijn vriendin en ik bleven met zijn tweetjes over met de groep mannen. Zij wilde heel graag nog een drankje doen bij hem thuis, maar durfde niet alleen dus ik ging mee. We waren ondertussen heel erg dronken en we hadden waarschijnlijk niet in de auto moeten stappen met een man die we niet kenden. Hij had een tesla dus mijn vriendin was erg onder de indruk. Ik stapte achterin en wilde de deur dichttrekken, maar toen sprong 1 van zijn vrienden bij mij op de achterbank. Hij wilde ook nog niet naar huis en besloot met ons mee te gaan. Met ze vieren gingen we dus naar het huis van de man met de tesla om een drankje te doen. Eenmaal aangekomen gingen mijn vriendin en de man met de tesla meteen naar de slaapkamer en bleef ik over met de vriend.

Ik voelde me niet aangetrokken tot deze man en had hem in de bar ook niet gesproken. Nu moest ik ineens samen met hem op de bank zitten en wachten tot mijn vriendin klaar was om naar huis te gaan. We dronken wijn en kletsten. Het leek allemaal vrij normaal in mijn ogen, maar waar we het over gehad hebben weet ik niet meer want ik was zo ontzettend dronken dat ik nog net overeind kon zitten. Het moment dat ik wist dat ik mijzelf in een domme situatie gewerkt had was het moment dat de man dichter bij me kwam zitten en aan mijn shirt begon te trekken. Hij begon mijn nek te zoenen en probeerde mijn shirt uit te trekken. Met dichtvallende ogen en weinig motoriek over probeerde ik hem te vertellen dat ik dat niet wilde. Ik had weinig kracht in mijn armen maar ik probeerde hem weg te duwen. Hij negeerde dit en lachte terwijl hij zei dat ik niet hard to get hoefde te spelen. Hij begon me vol op mijn mond te zoenen en toen dacht ik eventjes waarom ook niet en ik zoende hem terug. De man begon direct zijn handen onder mijn shirt te doen en probeerde mijn bh uit te trekken. Direct had ik spijt en ik duwde hem weer weg en zei dat ik dat niet wilde. Hij stopte eventjes en begon weer tegen me te kletsen, maar heel snel begon hij alweer aan mijn shirt te trekken en mij te zoenen. Ik probeerde hem heel vaak te vertellen dat ik dat niet wilde, maar uiteindelijk had hij mijn shirt en bh uitgekregen. Ik heb tot twee keer aan toe mijn shirt weer aangetrokken, toch heeft hij deze weer uitgekregen. Het volgende moment lag ik ineens op mijn rug op de bank terwijl hij mijn broek uit aan het trekken was. Mijn ogen vielen steeds dicht en ik probeerde te zeggen dat ik niet wilde, maar er kwamen geen woorden uit mijn mond. Voor ik het wist voelde ik mijn onderbroek ook uitgaan en voelde ik hem in mij gaan. Dit was het moment dat ik eventjes helemaal los kwam te staan van mijn lichaam. Ik voelde me heen en weer gestoten worden en ik staarde naar de vloer naast de bank. Het deed pijn en ik voelde me vies, maar ik kon me niet bewegen. Ineens schrok ik wakker en begon ik met mijn armen op zijn borst te slaan. Ik riep 3x stop en dat ik niet wilde. De man antwoorde en zei " What the fuck net wilde je nog wel?!". Dit kon ik mij niet herinneren en ik antwoorde verward met tranen in mijn ogen: "Ik ben van gedachten veranderd, ik wil niet meer." De man stond boos op en begon te zeggen dat ik een zielig wijf was en dat ik niet goed in mijn hoofd was. Hij heeft zich aangekleed en is vertrokken en ik bleef naakt op de bank liggen. Het enige wat ik kon doen is huilen. Ik heb zo intens hard gehuild. Ik heb mijn kleren gezocht, mijn bh kon ik niet meer vinden, maar ik heb me met de rest aangekleed. Ik zakte in elkaar op de grond en heb gehuild tot mijn vriendin naar beneden kwam met de man met de tesla.

Mijn vriendin schrok zich rot en heeft me geprobeerd te vragen wat er is gebeurd, maar ik kon het haar niet vertellen. Ik voelde me zo dom, het was mijn eigen schuld dacht ik. Ik heb de man het verkeerde idee gegeven. De man met de tesla snapte er ook niks van, maar heeft een taxi voor ons gebeld en we zijn naar huis gegaan. In de taxi heb ik alleen maar gehuild, terwijl mijn vriendin bleef vragen wat er gebeurd was. Thuis kon ik ook nog steeds alleen maar huilen en in de woonkamer van mijn vriendin ben ik op de grond gaan liggen met mijn jas en kleren nog aan. Mijn vriendin heeft me nog geprobeerd naar bed te krijgen, maar ik wilde alleen maar op de grond liggen en daar heb ik de nacht geslapen terwijl mijn vriendin op de bank naast me bleef liggen.

De volgende ochtend voelde ik intens veel schaamte en heb ik het verhaal heel lacherig aan mijn vriendin verteld alsof het een grap was en een dom ' foutje'. Mijn vriendin vond het een vervelende ervaring voor me maar lachte met me mee, omdat ik het zo luchtig bracht. Later op de dag stortte ik weer in en heb ik het echte verhaal aan haar verteld. Hier schrok ze ontzettend van en vroeg of ik aangifte wilde doen. Ik liet haar weten van niet, omdat ik niet meer wist hoe de man heette en hoe hij eruit zag en eigenlijk wilde ik hem nooit meer zien en de hele ervaring vergeten. Ik vond het ook mijn eigen schuld en voelde me te schuldig naar de man toe om er aangifte van te doen. Dat vond ik een beetje overdreven. Nu is het ondertussen bijna twee maanden verder en zie ik in dat het gedrag van de man absoluut niet oke was en het niet mijn eigen schuld was. Ik had betere keuzes kunnen maken, maar aan het einde van de dag is nee gewoon nee en hier heeft deze man niet naar geluisterd.

Ik hoop dat andere mensen iets aan mijn verhaal hebben en weten dat ze niet alleen zijn! Ik heb twee maanden met schuldgevoel rondgelopen en gedacht dat ikzelf gewoon een dom meisje ben geweest die het zelf allemaal heeft veroorzaakt. DIT IS NIET ZO! Deze man heeft mij verkracht na meerdere malen gehoord te hebben dat ik niet wilde! Hij heeft mij dit aangedaan! Hij heeft mijn vertrouwen in mannen verschrikkelijk aangetast en ik heb nog steeds af en toe nachtmerries van de ervaring.. Ik heb het gevoel dat hij iets van me heeft afgepakt wat ik nooit meer terugkrijg en soms voel ik me nog steeds vies..

Ik ben blij dat ik mijn verhaal uit heb kunnen typen en hoop het ooit een plekje te kunnen geven. Hopelijk hebben anderen er wat aan..