Misbruik door leraar paar jaar terug
Een paar jaar geleden, ik geloof 4-5 jaar geleden, toen ik voor het eerst in de eindexamenklas zat, een jaar of 16/17 was ik toen, zat ik in een zeer kwetsbare periode met mezelf. Toendertijd was mijn relatie met mijn partner niet stabiel. We waren erg verliefd, maar nog van zoveel dingen niet bewust zoals we nu zijn. In het eerste jaar van onze relatie hebben we behoorlijke ups en downs gehad, waarvan een korte zwangerschap die uitliep op een miskraam. Een paar maanden later toch uit elkaar gegaan. Nu had ik lief gezin, maar een gezonde omgeving was het niet om in op te groeien. Daarom was ik op school vaak langer en meer bezig met de kunstvakken. Het was een vrij intieme middelbare school, leraren en leerlingen gingen goed op een professionele manier informeel met elkaar om. Omdat ik me dus graag bezig hield met de kunstvakken en daarbij horende naschoolse projecten, was ik ook vaak tot na schooltijd op school wat niet veel andere leerlingen ook deden. Nu ik eraan terug denk is dit misschien waar het is begonnen. Na mijn gevulde 'rugtas' en de zoveelste break-up stortte ik me volledig op het project. Op een dag was ik alleen nog in de school, met ik gok 1 of 2 andere leraren die ergens in de school zaten. Een charismatische leraar waar ik 3 jaar (onderbouw) bij in de klas gezeten heb, maakte vaak een praatje en we konden het altijd goed vinden. Hij was bij veel leerlingen en ook zijn collega's zeer geliefd en betrokken, en ook erg informeel. Deze dag kwam van dat praatje een aanbod met een wijntje in de lerarenkamer. Natuurlijk wilde ik dat toen, gezellig, leuk en even doei met de regels. Hier vertelde ik hem ook wat meer over mijn prive leven, omdat ik nou eenmaal in de put zat. Het was gezellig en er was niks aan de hand dacht ik toen. Die dag vroeg hij nog of hij mij even thuis moest brengen (anders 30 min. fietsen), maar ik bedankte vriendelijk met een nee. Gelukkig.
Toen, zo'n 2-3 maanden later, nog steeds emotioneel in de put, brak de meivakantie aan. Ik weet hierin niet meer precies wanneer en hoe het allemaal gebeurd is. Maar voor de meivakantie kregen de charismatische leraar en ik whatsapp gesprekken. Niks raars dacht ik in het begin want dat leek hij ook met andere leerlingen te doen. Naarmate deze gesprekken vorderde, leek ik wel eindelijk me gehoord te voelen en begrepen wat ik nog nergens eerder mee ervaarde. Daarnaast hebben we ook geluncht, toen was ik nog niet bewust dat hij seksuele/romantische (?) intenties of bedoelingen met mij had. Later werd me duidelijk hoe hij dat toch zo ervaarde. De gesprekken op whatsapp gingen door, en eerlijk gezegd liet het me toen speciaal voelen en liet ik het ook toe en dacht het eerlijk gezegd zelf ook leuk te vinden. Later zijn we gaan wandelen in een park vlakbij huis en aan het einde van de wandeling gaf hij me 2 kussen op mijn mond. Dit heb ik op me af laten komen en eerlijk gezegd wist ik toen niet goed wat ik er mee moest. Hij wilde misschien nog iets doen met de auto, maar dit deel is me niet meer helder. Ik ben na de kussen meteen naar huis gegaan en eigenlijk waker geworden voor wat er aan de hand was en dat ik dit eigenlijk helemaal niet prettig vond en eigenlijk zelf hartstikke vies. De man was tenslotte van middelbare leeftijd en ik een puber. Vanaf dat moment heb ik het laten 'doodbloeden' voor zover het kon, maar ik ging er toch mee zitten dat het gespeeld heeft en het liet een diepe indruk achter. Ik wist toen nog niet goed met dit soort indrukken en gevoelens om te gaan, dus drukte ik weg wat er gebeurd was. Mijn partner en ik kregen weer een relatie en ik had de hele periode maar diep achterin mijn hoofd gegooid waar niemand en ikzelf bijna niet eens kon kijken.
Ik heb toen vervolgens mijn eindexamen niet gehaald. Natuurlijk heeft dat hele schooljaar er invloed op gehad. Op school had ik een aantal vertrouwenspersonen voor wanneer ik het moeilijk had, dit waren toevallig precies de 3 dichtsbijstaande collega's van de betreffende leraar. Na groot verdriet van het zakken en het afscheid moeten nemen van mijn al mijn vrienden die wel geslaagd waren en die vervolgens over het land verspreid gingen wonen, bleef ik alleen achter voor mijn gevoel. Nóg een jaar op die school. De leraar bleef zijn romantische gevoelens naar mij nog enkele weken of maanden via app uiten en ook dat hij het erg jammer vond. In het nieuwe schooljaar, durfde ik er met niemand over te praten want de situatie met mijn vertrouwenspersonen en de leraar was nog steeds hetzelfde. Daarnaast schaamde ik me en ik had ik ook het gevoel dat ik er in mee ging dus dat het ook mijn schuld was. Ik had een laag zelfbeeld, en een gewoonte om mezelf nog wel eens weg te cijferen. En heel naïef dacht ik toen, iedereen is een mens en mensen maken fouten. Hij liet me zien dat ik speciaal kon zijn en dan met de gedachte dat hij hiervan geleerd heeft kunnen hebben is de kans dat hij dit bij nog iemand doet, dan klein. Maar het bleef niet bij mij.
Net voor de zomer, nu een paar maanden geleden, kwam ik hem tegen. Ik was erg geschrokken. Op advies van een vriendin en na dat moment begon het langzaam binnen te dringen dat ik dit met mijn psycholoog moest gaan bespreken. Na de zomer, hoorde ik dat deze leraar ontslagen is vanwege een verhouding met een leerling. Nu ik een paar jaar ouder ben en in behandeling bij een psycholoog komt dit dus naar boven en word ik wakker gemaakt voor het misbruik wat heeft plaatsgevonden. Ik werk aan mijn zelfbeeld, maar merk dat ik er onbewust mentaal een stuk meer last van heb gehad en nog steeds heb soms.
Ik volg nu ook een onderwijs gerichte opleiding op het HBO en hoe ik vroeger gehandeld heb gaat compleet in tegen wie ik nu ben. Nu ik me realiseer wat er gebeurd is, vraag ik me af: kan ik (nog) aangifte doen? En help ik mezelf hiermee? Of ik mezelf daar nu nog door heen wil stoppen nu ik weer op begin te krabbelen? Zijn er mensen die misbruik in het verleden alsnog hebben kunnen rechtzetten? Ik wil namelijk eigenlijk wel laten zien dat hij de verkeerde heeft gekozen, en dat hij er niet zomaar mee weg komt. Kwetsbare meiden van 16 manipuleren naar zijn behoeftes. Bah. Zijn baan heeft hij gelukkig niet meer, maar een nieuwe baan? Of andere meiden uit zijn 20-jarige onderwijscarriere? Rechtvaardigheid voor de geestelijke problemen die hij jonge meiden meegeeft in hun ontwikkeling? Dat is waarom ik iniedergeval aan aangifte denk. Maar ik weet dus niet of het kan en of het nóg kan. Daarnaast vind ik het ook zeer spannend.
3 Reacties
Beste Lionhearted,
Compliment voor de wijze waarop jij je ervaring hebt verwoord. Goed dat je professionele hulp hebt ingeschakeld.
Daar maak ik uit op dat je op de goede weg bent. Als ik het goed begrijp zijn er twee thema’s: 1 wil/kun je nog aangifte doen en 2 wat betekend deze overval op jouw integriteit voor je leven nu, je relatie met je partner.
1. Het doen van aangifte is een lastige afweging. Wat levert het je op? Hij is ontslagen. Het is te hopen dat de nieuwe scholen een verklaring van goed gedrag hebben opgevraagd.
Ik heb persoonlijk geen ervaring met het doen van aangifte. Wat ik er van hoor is dat het een lange, moeizame en emotioneel zware gang is, zeker om de bewijslast vast te stellen. Ik heb er voor gekozen om geen aangifte te doen. Betrokkene is inmiddels overleden en wilde geen energiesteken in de school omdat ik, gezien de religieuze achtergrond, geen veranderingsbereidheid ervaarde.
Eigenlijk heb ik geen rancune meer naar de dader, de sukkel die ook gevormd is door zijn omgeving. Dat “gedoe” heb ik er niet voor over en richt me meer op de toekomst.
2. Door de therapie heb ik wel ontdekt hoe de dader in mijn leven is binnen gedrongen en ik op een verwrongen manier
relaties ben aangegaan en onderhoud. Dat leverde wel een groot schuldgevoel op naar mijn lieve partner en kinderen. Wat zijn die te kort gekomen. Mijn focus ligt heel sterk om hier verandering in aan te brengen. Misschien is dat ook wel de reden dat ik me over de dader niet druk maak, en mijn leven terugpak.
Veel sterkte in het maken van je keuze.
Wow, zo dapper dat je dit verhaal durft te delen, en eerlijk.. ik kan mij er zo erg in vinden.. helaas.. Ik zit er eigenlijk nog midden in, of nouja het is net afgesloten. Denk ik, hoop ik. Ik ben ook iemand die het best lastig heeft, doorgaans op school en in het leven en vind de kunstvakken op school dan ook echt heerlijk om even op wat anders te kunnen focussen.
Ik zit, of nu eigenlijk zat, heel vaak tot 5 uur half 6 op school. Ik kan het enorm goed vinden met docenten en heb hier eigenlijk nooit problemen mee gehad. Docenten vinden mij eigenlijk altijd gewoon heel lief en gezellig.
Tot dat ik vorig jaar muziek kreeg van een mannelijke docent ( ook middelbare leeftijd, heeft een dochter mijn leeftijd..). Deze docent was eigenlijk bij alle meiden (uitzonderingen daargelaten uiteraard) die leuk en knap waren wel wat aanrakerig, hand op schouder, prikken in je zij, high five, aai over zachte kleding kleding, dingen met je haar enz enz. Er waren dan ook wel wat opmerkingen geweest tegenover de vertrouwenspersoon van andere docenten (hij werkte namelijk al 20 jaar bij ons op school) maar die heeft er nooit wat mee gekund omdat er niet echt bewijzen waren.
Maar goed, ik kwam dus in september bij hem in de klas en zat redelijk in een depressie op dat moment waardoor mijn motivatie ver te zoeken was. Ik kon het goed met hem vinden en was dol op het vak muziek. Dus daar was ik dan ook vaak te vinden. Tot circa december stond ik voor 6 vakken onvoldoendes en hij wist dit omdat hij mijn coach was. Op de laatste dag voor de kerstvakantie hadden wij een opruimdag op school waar ik ook aanwezig was omdat ik zulk soort dingen altijd leuk en gezellig vind. Die dag heb ik hem geholpen met het opruimen van het technische hok. Maar aan het eind van de dag toen we klaar waren om naar huis te gaan gaf hij me opeens een knuffel.. Redelijk bijzonder.. Uit het niets.. Maar goed vakantie dacht ik, daarna is het wel weer oké. Maar niet dus. Volgende dag kreeg ik een vriendschapsverzoek op facebook. Welke ik accepteerde.. Stom! had ik nooit moeten doen.. Want vanaf het moment dat ik het accepteerde ging het de verkeerde kant op echt rare berichtjes.. Van die berichtjes die je krijgt van iemand die dronken had kunnen zijn en net iets té eerlijk is.
Ik zag er echt heel erg tegenop om hem weer te zien op school want ik was echt bang wat er dan zou gebeuren. Het laatste berichtje wat ik naar hem stuurde, zei ik namelijk iets over de rector. Gewoon voor de grap dat wel, maar dacht, ´oké beter misschien heeft hij nu dor dat het niet normaal is´. Maar niet echt. Op school ging het gewoon weer verder en deed hij alsof er niks gebeurd was. Aangezien hij mijn coach was en ik oprecht met tegenzin en angst naar zijn lessen ging, heb ik toen aan een van mijn favoriete docenten gevraagd, die ik dus het meest vertrouwde of zij misschien mijn coach kon zijn. Maar dat ging helaas niet zomaar en ze begreep het ook niet omdat ze wist dat ik het goed kon vinden en met mijn muziekdocent. Toen heb ik haar heel kort verteld dat we messenger-contact hadden gehad en dat ik het niet meer fijn vond en zei ze dat ik als ik het echt wilde, het best even met de vertrouwenspersoon kon praten. Dat heb ik toen gedaan.
De desbetreffende docent heeft een berisping gehad, psychologische hulp gekregen, hulp vanuit school, en zelfs aangeboden gekregen mij geen les meer hoeven te geven. Einde verhaal,, zou je denken? Nou toch niet helemaal.. Ieder normaal persoon zou denken. Oké ik heb een berisping nu moet ik wel heel erg uitkijken wat ik doe.. nou hij dus niet.
Ik had nog steeds les van hem (hij was de enige muziekdocent) en hij mocht alleen maar lesgericht met mij praten). Maar altijd als hij mij de beurt gaf, leek hij wel boos ofzo. Op een gegeven moment heb ik dus mijn excuus aangeboden, ja echt.. en wat was zijn antwoord.. ja, heel raar wat je gedaan hebt! Niet eens sorry of iets. Alleen dat. Daarna gingen we weer wel steeds beter met elkaar om. En aangezien ik nog steeds een puber was en hij weer begon met zijn aanrakingen en extra aandacht en grapjes begon ik dat leuk te vinden, en interessant. Ik vond hem denk ik vooral leuk om zijn kennis en muziek. Maar meer dan dat zou ik echt niet willen. Nooit gewild ook. Ik kan nu bovendien echt niet meer begrijpen´ hoé in vredesnaam´ maar goed het was echt zo!
Op een gegeven moment heb ik dat hem dus verteld omdat ik vanaf januari wel weer heel erg ging focussen op school omdat ik samen met mijn beste vriendin het jaar wilde halen, en ik geen zin had om door hem afgeleid te worden, dus met de achterliggende vraag of hij dan minder aandacht aan mij kon besteden of in ieder geval minder amicaal kon zijn. Ik kan je vertellen dat wat hij deed precies het tegenovergestelde was. We hadden rond die tijd namelijk ook een open podium, en aangezien ik vaak op school was en dus redelijk de ins en outs ken. Hielp ik even met opruimen van de docentenkamer. Ik wilde even iets buitenzetten en moest hiervoor op een opstapje staan. Normaliter waren die docent en ik nooit op dezelfde hoogte (ik ben 1;60 en hij 1;90) maar omdat ik nu op dat opstapje stond waren we even groot. Toen ik mij omdraaide stond hij daar dus. Zover in mijn eigen ruimte dat ik het gevoel kreeg alsof hij mij ging zoenen. Mijn beste vriendin die ook in de kamer was bevestigde ook wat ik dacht. En het ergste er aan was was dat hij ook niet wegging hij bleef daar zo een minuut staan en als ik weg wilde ging hij gewoon weer voor mij staan.. Dat deed me echt wel wat. Uiteindelijk is er niks gebeurd. Maar het is toch je eigen ruimte..
De dag er na was ik er ook. Helpen bij de bruggers. Na afloop mocht ik even wat mee drinken met hem een oud leerling en een andere docent. Onder tafel pakte hij toen mijn hand. Na wat er de vorige dag was gebeurd voelde ik me hier al helemaal niet fijn bij. Ook had hij een filmpje gemaakt van mijn optreden. Geen idee, waarom maar het was zo. Aangezien het mijn optreden was, wilde ik dit ook wel graag hebben. Dit heeft hij toen via whatsapp naar mij toegestuurd. Toen we de school hadden afgesloten en buiten stonden te praten, benoemde hij wat dingen die me best wel raakte. Ik zat in die tijd heel erg met mijn eetstoornis en hij wist dit als 1 van de weinige omdat ik hem vertrouwde. Mijn ouders wisten dit overigens niet. Als ik hier op terug kijk vind ik het echt bizar! hij is volwassen. Hij had dit nooit voor zich mogen houden. Maar goed dat daar gelaten, zei hij wat nare dingen en dat hij niet meer kon zijn dan een docent enzo. Dat begreep ik natuurlijk maar hij maakte daar een zeer drama van. Waardoor ik nu het idee heb dat hij dat erger vond dan ik. Want de volgende dag stuurde hij een appje, wat het begin was van twee maanden appcontact.
Dit contact begon dus vanuit hem en ik vond het toentertijd ook nog leuk. Maar op een gegeven moment was het spannende er vanaf en begon ik in te zien dat dit echt niet kon. (Hij appte mij ongeveer de hele dag door en vaak ook snachts, als zijn vrouw naast hem lag te slapen.. Daarnaast stuurde ook echt dubbelzinnige whatsappjes.. Sommige krijg ik ook echt niet uit mijn hoofd waarbij hij echt letterlijk beschrijft wat hij zou willen doen met mij... )Wat natuurlijk eigenlijk zijn taak was geweest om te zeggen. Hij had namelijk een vrouw en een dochter en hij zette met dit alles zijn baan op het spel, bovendien moest ik in het nieuwe jaar ook weer les van hem hebben en wilde ik gewoon goed kunnen opletten en eerlijk beoordeeld worden net zoals de rest van de klas. Dit alles heb ik wel 10x herhaald als het niet meer is maar steeds weer zei hij dat hij mij niet kon missen.. En dan was ik te bang om echt te stoppen. Want hij wist waar ik woonde, Hij was zelfs een keer spontaan langsgekomen, en appte dat hij voor mn deur stond! Terwijl mijn broer thuis was! Ik schrok me dood! Ik appte wel al minder terug maar echt stoppen lukt niet.
Tot op een dag ik het zat was en min beste vriendin die vanaf het begin al alles wist zei dat ik echt duidelijk moest zijn. We waren die dag in de IKEA en keken niet op ons telefoon. Hij had blijkbaar iets gestuurd als wil je echt stoppen, en toen had ik niet meer geantwoord. Waarop hij stuurde ,´Nou oké cold turkey dan hé?´ Waarop ik lichtelijk geïrriteerd reageerde dat ik het druk had maar dat ik inderdaad wilde stoppen zoals ik minstens 10 keer had gezegd. Toen was het klaar. Of nou ja voor mij tenminste, hij stuurde nog iets waarop ik niet antwoordde.
Misschien wel goed om nog even te vertellen,´hij zou die dag erna voor een maand vertrekken naar Amerika (dat was een andere reden waarom ik geen contact wilde, hij zou met zijn vrouw gaan)´ Toen precies een maand later, terwijl ik aan het werk was kreeg ik ineens 24 berichtjes tegelijk, ja echt 24, en ik weet het precieze aantal nog. Van hém. Op dat moment wist ik echt even niet wat mij gebeurde. Ik was zo blij dat ik eindelijk van hem af was en nu dit. Ik kreeg een paniekaanval die ik tot dan toe nog maar 4 keer in mijn leven had gehad dus ga na wat er moet gebeuren.. En ik was het helemaal zat!
Tot mijn grootste geluk zag ik dat mijn nieuwe mentor de docent was die al iets wist van de toestand van vorig jaar want ik was doodsbang om naar school te gaan. De eerste twee dagen heb ik alleen maar door de gangen gerend, overal te laat gekomen, alle omwegen genomen en de buiten doorgangen om hem maar niet tegen te komen. Omdat ik echt niet naar zijn les durfde ben ik naar mijn mentor gestapt.. en heb ik gezegd dat het echt niet goed ging bij muziek. Omdat ze wist dat ik de stap tot de vertrouwenspersoon heel groot vind heeft zij deze gemaakt zonder het te vertellen en eerlijk is eerlijk. Ze had het niet beter kunnen doen. Door haar heb ik uiteindelijk dit hele verhaal verteld aan de vertrouwenspersoon en is hij meteen dezelfde dag nog geschorst. Hij heeft zijn sleutels moeten inleveren, en nu 3 maanden later officieel ontslagen. Ik kan niet zeggen dat ik blij ben want ik had dit natuurlijk liever nooit willen mee maken. maar ik ben zo vreselijk opgelucht dat ik hem niet meer hoef te zien en op een of andere manier ook blij dat ik de nieuwe meiden op onze school deze ellende kan besparen want wat hij deed is niet normaal.
Maar hoe goed ik het ook allemaal weet, ik voel me ook schuldig en heb spijt en heb het er moeilijk mee. Want ik heb hem verteld dat ik hem leuk vond en ik heb zijn leven nu een hel gemaakt. Ik weet dat niet iedereen zoals hij is maar zelf heb ik wel problemen met lichamelijk contact gekregen. Iedereen die mij aanraakt, gewoon op doodnormale plekken voelt vreemd, terwijl ik dat juist altijd heel fijn vond, gewoon even een hand op je schouder dat het wel goed komt. Of überhaupt jongens die dicht bij komen vind ik nu lastig. Ik vind het echt vreselijk moeilijk om dit alles los te kunnen laten en ben nog steeds bang dat hij mij thuis komt opzoeken.. Aangifte heb ik geen idee of het zin heeft en of er een echte reden voor is. Soms heb ik ook zo het idee dat het niet erg genoeg is en dat ik mij aanstel? Er zijn zoveel mensen die het erger hebben..
Beste Anoniem1911
In de laatste alinea van je reactie schrijf je nog heel veel! Goed dat de school het zo opgepakt heeft en je daar nu niet langer lastig gevallen kunt worden. Ik hoop ook dat je ouders op de hoogte zijn en je steunen.
Terugkomend op de laatste alinea schrijft je dat ervaringen je nog parten spelen. Het doen van aangifte is een hele persoonlijke afweging. Doe je het voor jezelf en/of omdat je bang bent dat hij anderen nog wat aan kan doen. Het is vaak een lang en moeizaam traject en als je het overweegt, schakel de hulp van Slachtofferhulp in. Zij hebben daar veel ervaring in het proces van aangifte doen.
De andere signalen; het aangeraakt worden door en speciaal door jongens, de angst hem nog eens tegen te kunnen komen en het gevoel je aan te stellen, neem ze serieus. Een goede psycholoog of therapeut kan je daar bij helpen. Wacht daar niet te lang mee, want het wordt steeds lastiger om er mee om te gaan. Soms heb je het gevoel dat de dader nog steeds invloed heeft op je leven. Een telefoontje naar Slachtofferhulp voor een afspraak met een medewerker kan je verder helpen. Doe het snel, je bent nooit te vroeg!!!!!
Heel veel succes.