5 jaar geleden aangerand

Hey iedereen, ik zit de laatste tijd steeds meer met mijn aanranding. Het gebeurde toen ik 16 was, hij was 23. Ik kende hem niet, en nadat hij mij ongevraagd had gezoend en betast deed ik alsof het niet was gebeurd. Zo erg was het niet, bleef ik mezelf vertellen. Ik had het zo diep verstopt en aan niemand verteld, tot dat ik iets soortgelijks meemaakte. Ik had seks onder invloed, maar wilde ik het echt? Eigenlijk niet, maar ik ging er maar in mee, zoals ik zo vaak deed. Gewoon over je heen laten komen, dat hoorde er bij in mijn hoofd. Super fout natuurlijk. Na 4 jaar heb ik het eindelijk aan iemand verteld, ik kon niet meer. Uiteindelijk kreeg ik er steeds meer last van en heb ik EMDR therapie gehad. Dit heeft de emotie van de ervaring redelijk af gehaald, maar ik merk dat ik nog steeds vast zit in mijn denkpatroon dat jongens alleen met mij zijn omdat ik ze seks kan geven. Als ik met jongens date, heb ik dan ook vaak snel seks, want dat is 'makkelijk' en de enige manier hoe ik ze geïnteresseerd kan houden. Denk ik dan. Ik weet dat dit nergens op slaat en als ik niet met een jongen date, heb ik dit gevoel ook nauwelijks. Het gaat mis als ik met iemand iets aanga. Ik geloof jongens gewoon niet als ze zeggen dat ze me leuk vinden (ook mijn innerlijk). Ik ben nu een jaar bezig geweest met een haptonoom en een psycholoog, maar nu heb ik geen hulp meer. Het ging echt beter, tot dat die BOOS aflevering verscheen. Ik dacht dat ik het wel weer aankon, maar kreeg weer een enorme paniekaanval en werd verdrietig en boos. Ik weet niet hoe ik verder moet. En of ik nog meer hulp nodig heb, of dat ik het zelf wel kan verbeteren. Weinig mensen snappen mij, want niemand weet hoe het is als je seksueel bent misbruikt totdat ze het zelf een keer meemaken. Ik gun het niemand op de aarde en voel regelmatig verdrietig, niet persé voor mezelf (dat is nu oké) maar ook voor alle andere vrouwen. Je beschadigd iemand en vaak hebben mannen het niet eens door. Maar dit helpt ook niet, want op deze manier haal ik de pijn van iedereen die dit heeft meegemaakt op de hals. Ik vind het zo lastig om dit los te laten en mezelf te vertrouwen en vooral: naar mijn onderbuik gevoel te luisteren. Vaak weet ik dat een jongen het totaal niet is voor mij, maar ik ben vooral bezig met: vindt hij mij wel leuk? En dat terwijl ik al weet dat ik hem niet eens leuk vind! Help! Hoe tackel je dit? Misschien moet er meer tijd overheen gaan. Ik ben heel goed bezig met dit hele proces, maar het uiteindelijke doel van zelfliefde en respect voelt nog ver weg…