Misbruikt

Ik heb dit al een heleboel keer geschreven en weer verwijdert. Bang om te precies dat te horen wat ik weet maar niet wil horen. Bang om toe te moeten geven dat ik dit niet langer volhou. Bang om alles onder ogen te moeten zien. Bang dat niemand mij zal geloven.

Vanaf het moment dat ik herinneringen heb, kwam mijn broer al in mijn kamer om dingen te doen. Dingen die een 4 jarige nooit zou moeten meemaken. Al die jaren heb ik nooit wat gezegt, nooit wat laten merken en uiteindelijk zo diep weg gestopt om maar te kunnen 'leven'. Iedere keer als een herinnering omhoog kwam stopte ik het 10x zo hard terug met een extra slot eromheen. En waarom weet ik niet maar ik kan het niet meer wegstoppen, negeren en doen alsof. Maar wat ik moet doen weet ik niet. Ik slaap bijna niet meer, heb een constant drukkend gevoel en krijg de meest rare lichamelijke klachten. Sociaal zijn kan ik niet meer. Ik heb niemand meer omdat ik letterlijk leeg ben. Praatjes komen niet eens meer in mij op. Praten maakt me nerveus en bang. Contact met andere durf ik niet meer aan te gaan. Alsof ik mijzelf zo diep heb weggestopt dat ik, ondanks dat ik dit schrijf, er niet meer ben.  Maar waaromkomt het nu omhoog. Als ik in bed liggen komen de herinneringen zo rauw, pijnlijk en exact terug  en als ik mijn ogen open doe gaan de flashbacks keihard door. Ik wordt steeds kleiner en ik wil het contact tussen broer en ik verbreken. Maar als ik dat doe komen de vragen en krijg ik de schuld. Maar wie zal mij uberhaupt nog geloven na al die jaren. Ik heb geen vertrouwen in hulp van onbekende.(andere omstandigheden) en weet niet meer hoe ik hier vanaf kom. Ik realizeer mij nu ook pas dat ik niet fout was vroeger. Ik was 4 jaar oud! Maar ik ben zo bang dat niemand mij zal geloven en ik wordt weggezet als wat dan ook. Dat ik nog meer kwijt raak. Hoe kan ik deze flashbacks en herinneringen stoppen. Wat kan ik nog doen? Ik zie mijn dochter van 9 en het breekt mijn hart als ik eraan denk hoe onschuldig zij nog is en hoe dat zo kan worden afgepakt. Het maakt mij zo ontzettend boos. Waarom. Waarom moest dit gebeuren. 

Ik weet dat dit bericht misschien van links naar rechts gaat en misschien onduidelijk of geen touw aan vast te knopen. 

Maar zo gaat het in mijn hoofd. Ik wil dit geen jarenlang nog doormaken. Elke keer die 'fotos'  voor mijn ogen. De flashbacks het angstgevoel dat ik toen had. Het maar zoeken naar manieren om het weg te duwen terwijl ik keer op keer zie hoe ik mezelf kapot maak en in situaties kom die hetzelfde zijn. Elke keer verwijt ik het mijzelf weer. Iedere keer sta ik het toe.

Vroeger durfde ik geen nee te zeggen laat staaan naar mijn moeder te gaan. Het is je broer. Je denkt niet op die leeftijd. En nu kan het allemaal niet meer. Niemand zal mij geloven. Ik heb al niks maar ik heb geleerd dat het zelfs dan nog erger kan. 

Hoe gaan jullie hiermee om?