Door mijn broer misbruikt
Ok hier gaan we... Ik ben 38 jaar en pas sinds een paar weken heb ik durven te vertellen wat er is gebeurd. Wat de aanleiding is geweest weet ik niet exact, misschien dat ik nu zelf kinderen heb in de leeftijd waarop het bij mij gebeurde, of omdat ze wel eens vragen hebben over seks, ik weet het niet.
Het voelt in ieder geval alsof pandora's box is opengereten. Wat er precies is gebeurd, hoe oud ik exact was en hoe lang het heeft geduurd weet ik allemaal niet. Ik weet dat het is begonnen bij mijn buurjongen, ik zal ergens tussen de 4 en 6 jaar oud zijn geweest. Wij "mochten", en wij zijn dan de kleine kinderen op een verjaardag, bij hem in de kamer komen en daar moesten wij dingen bij hem doen. Ik weet dat ik de kamer in ben gegaan en eruit ben gekomen, net als andere kinderen die op visite waren, hij deed het ook bij ons thuis en mijn broer zal ongetwijfeld ook slachtoffer zijn geweest van hem. Ik veracht mijn buurjongen om wat hij gedaan heeft. Wel in mijn achterhoofd, elke dader zal ook een slachtoffer zijn.
Wij zijn op een gegeven moment verhuisd, hij werd ouder en kwam niet altijd meer mee naar verjaardagen..
Daarna, in het nieuwe huis, heeft mijn broer mij misbruikt. Hoe oud ik toen was, hoe vaak, hoe lang, wat er is gebeurd, ik weet het allemaal niet. Behalve dat het is gebeurd. Ik schaam mij ervoor, zag het altijd als incest, misschien vond ik het zelf ook wel leuk, heb ik hem aangespoord.. ? Duizend vragen die ik niet kan beantwoorden. Ik zit maar te malen, ben ik daarom zo op mijzelf, kan ik me daarom zo goed aanpassen, wil ik daarom dat altijd alles opgeruimd is, moet ik daarom zoveel controle hebben, en ga zo nog maar een poosje door.
Ik zie al een poosje een coach, heb dit niet eerder aan haar kunnen vertellen dan een paar weken terug. Ik ging samen met mijn man ook naar haar, voor relatiecoaching, wij hadden een probleem op intimiteit. Hadden inderdaad. Sinds ik het hem heb verteld, lijkt het wel of dit als een blok tussen ons in heeft gestaan al die tijd.
Ik heb het altijd zo goed weg weten te stoppen, dacht ik, in een doosje wat nooit open zou kunnen en nu is het doosje toch open gegaan, en het kan niet meer dicht.. En ik weet niet zo goed welke stappen ik moet nemen.
Ik ontwijk mijn broer, hij heeft het door, maar ik kan er nog niet over praten tegen hem. Net als tegen mijn ouders. Ik ben bang wat dit teweeg brengt, maar ik kan het ook niet alleen dragen. Mijn broer is iemand die nog steeds over mijn grenzen heen gaat, niet fysiek, maar in gedrag.
Misschien is het een beetje een onsamenhangend verhaal, maar dat is ook exact hoe het nu voelt voor mij. Ik kan de emoties niet toelaten, voel me zelf soms ook misschien wel een aansteller, want ja, het is nou eenmaal gebeurd, lang lang geleden.. Ik heb mij ook zo lang alleen gevoeld, onveilig.
Ik hoop hier een beetje een klankboord te vinden en elkaar te kunnen helpen..
25 Reacties
Hoe gaat het ondertussen met je? Je verhaal is me zo herkenbaar en ook het feit dat je aangeeft dat je er zo weinig van herinnert. Dat heb ik ook echt waardoor het voor mij zo moeilijk ligt.
Heb jij ook veel last van drukte, geluid, ...?
Ik was vroeger steeds zo druk en nu is het zo lastig en loop ik precies verloren.
Groetjes Emma
En wel de lusten, niet de lasten. Ik denk dat het eerder is dat je niet afhankelijk wil zijn. Strikte scheiding met gevoel. En als je het stuk over psychische dwarslaesie las dan kan je zien dat er scheiding kan zijn tussen lichaam en geest. Ik ervaar dat zelfs nu nog.
En vernederen door hem maar wie was die persoon echt. Hoe had hij haar in haar macht zonder dat jij de dingen weet? Hij bedreigde haar ms ook. Ik weet dat ene persoon wel wist hoe dingen uit te spelen. En die persoon dacht dat hij
Voor mij goed deed. Achteraf gezien heb ik me dikwijls afgevraagd welk stuk? Ik zie het niet. Hij zag me oh zo graag, maar waarom forceer je dan dingen. Is de eerste keer neen ik wil geen relatie of meer geen antwoord dan?
En je kan zeggen uitdagen maar zo voel ik het bij mij ook niet. Ik klik beter met mannen maar ook om het feit dat zij vaak ver weg willen blijven van emoties en dat wou ik ook. En nu doe ik dat nog steeds. Ik heb meer mannelijke personen waarmee ik praat dan vrouwelijke. Is ook zoveel makkelijker.
Geen emoties.
Gewoon Fun en lachen. Nadeel is dat ik er niet meer mee bedoel maar mannen er dan wel iets achter zoeken en ik voel niets. Ms moet je hier eens bij nadenken.
En probeer het los te laten. Je gaat nooit nog antwoorden krijgen hoe het echt was en hoe zei het voelde. Alles gebeurd om een reden.
Al is het om een les uit te trekken. Ook voor jou ms
Beschreven hebt van haar. Ik heb zelf bepaalde dingen gedaan. En ja de aandacht is fijn. En bij iedereen hielt het bijna op als ze meer wilden want dat wou ik niet. 1 iemand is het ooit wel gelukt. Maar als ik dat nu bekijk, ging die persoon net over mijn grenzen. Ik had geen klik. Ik begrijp niet waarom ik ooit toegaf. Ik voelde niets voor hem en toch bleef ik het contact houden. Hij chanteerde ook op één of andere manier en kon ook opvliegend zijn. Toen ik tijd terug er foto van
Zag van bepaald moment van toen hyperventileerde ik. En die persoon zelf dacht dat hij goed bezig was. En
Ik kan dit verhaal nooit gelijk vertellen want hoe kan je dit begrijpen? Niet als je het zelf niet hebt beleefd en in mijn positie staat. Ik praatte naar zijn mond en niet omdat ik
Echt gevoelens had. Het is ingewikkeld en zelfs ik kan het niet gelijk vatten. Laat staan een ander.
Wel las ik ooit een boek van
Een meisje dat in prostitutie was geraakt en dat makkelijker vond dan het
Complexe, het gevoel van een relatie. Dat beangstigde haar terwijl ze er naar verlangde.
Mooie wat er was.
Ik vergelijk het met elk ander verhaal. Ik weet niet wat het is om kanker te hebben, geen kinderen te kunnen krijgen, ... en helemaal begrijpen zal ik dat nooit kunnen als het zich niet voordoet. Je kan zoveel mogelijk proberen maar nooit helemaal en dat is gewoon iets wat is
Dank voor je reactie. Het is voor mij heel fijn om eindelijk te horen dat ik niet de enige ben en dat je dus ook niet gek bent ofzo. Snap je wat ik bedoel?
Ik merk dat het mij fysiek ook een beetje begint op te breken en dat ik er nu wat mee wil en kan gaan doen.
Vind jij het niet soms frustrerend dat je niet meer weet wat er dan gebeurd is?
Ik heb trouwens wel nu een afspraak gemaakt bij mijn huisarts omdat ik wel inzie dat hier gespecialiseerde hulp bij nodig is...
Nogmaals bedankt dat je reageert, dat vind ik fijn en waardeer ik.
Liefs
Ik begrijp wat je bedoeld met je eerste zin. Het is ook zo gek verwarrend. Je herinnert je weinig en toch zijn die paar herinneringen genoeg om je onderuit te krijgen.
Ik heb lang kunnen blijven rechtstaan en was hoe ik het nu zie ook getraind om alles uit de weg te gaan. Tot het plots niet meer kan. Vooral constant geluid is voor mij een hel. Lichamelijk krijg ik enorm veel spierspanning dan.
Het is bij mij ook kleiner begonnen. Emoties die ik niet kon vatten en erover praten kon ik niet. Een tijd later sliep ik niet meer, ik at niet meer, hyperventileerde en was doodop. Toen kon ik niet anders meer dan er iets mee te doen.
Toch ben ik pas jaar later bij lotgenoten terecht gekomen bij bijeenkomsten en er iets mee gedaan. Tussendoor had ik afleiding waardoor het trauma terug naar achtergrond ging, maar het is een utopie te denken dat het dan wegblijft. Eens terug getriggerd moet je er mee door.
Het is inderdaad frustrerend dat je het niet meer weet, want hoe erg is het dan. Tot men mij ooit zei erg genoeg anders herinner je het je wel... je lichaam herinnert het wel.
Veel succes alvast
Liefs Emma
Wat een herkenbaar verhaal en goed dat je het hier doet. Dat is alvast een eerste stap.
Ik sta Philip bij in de beperking dat een relatiecoach geen trauma psycholoog is. Met een trauma kan je best verder gaan.
Ik herken het in die zin dat ik destijds betast ben op een speeltuin waar ik en mijn broer geregeld kwamen. Erna is er misbruik geweest tussen mijn broer en mij en ik kan mij slechts 1 beeld herinneren. De rest is weg. Mijn broer herinnert zich er niets van. In het begin dacht ik wat gek dat je niet weet wat je gedaan hebt maar ik kreeg tot 2x toe de vraag van een therapeut en ernaast een trauma psycholoog of mijn broer ook eerst slachtoffer geweest van dezelfde persoon als ik. Dit kan natuurlijk wel want we waren er steeds samen maar ik herinner me het niet en hij ook geheel niets van alles. Het praat niets goed want het heeft al jaren een hele impact en door herinnering en constant lawaai op mijn werk is het lichamelijk een hel met momenten. Ik ben meermaals hierdoor fysiek onderuit gegaan.
Mentaal kan ik het zoals jij ook aangeeft minimaliseren. Mogelijks ook omdat ik zo weinig herinner. Ik weet dat ik 7 jaar moet geweest zijn in het begin. Ik heb er ook ooit nachtmerries rond gehad maar ik kan niet bevestigen of dat in het echt dan is gebeurd want ik weet het niet.
Mijn lichaam daarentegen spreekt boekdelen. Wat ik wel merk is dat mijn angst op intiem gebied letterlijk overeenstemmen met mijn beelden dus zo kan je ongeveer weten wat er is gebeurd.
Vanzelf gaat het niet weg en gespecialiseerde hulp is echt nodig. Zeker ook als je zelf beelden mist en het vooral op je lichaam zit.
Het is een pittig proces maar ik heb al zoveel geleerd en sta nu veel sterker in wie ik ben. Het is een proces met ups en downs maar het komt goed.
Veel succes
Liefs Emma
Wat goed dat je je verhaal met ons wil delen.
Ik herken heel veel in je verhaal! Bij mij begin het ook met iemand uit de straat ik was 4 jaar. Later heeft een broer van mij ook dingen gedaan bij mij.
Een aansteller ben je zeker niet ook al is het lang geleden en snap je strijd met al die emoties.
Uiteindelijk heb ik wel hulp gezocht! Eerst via de huisarts en die heeft mij doorverwezen naar een psycholoog.
Door praten en delen kon ik eindelijk bij al die emoties en veel dingen die ik wel of niet deed hadden allemaal met het misbruik te maken.
Hoop dat je hier iets mee kan, als je vragen hebt kan je ook een privé berichtje sturen.
Sterkte
Liefs Marina
Ik prijs je gelukkig dat je dit met man hebt gedeeld. Nu snapt hij dat er wat is voorgevallen en dat dat impact heeft op hoe jij je voelt.
Ja, de deksel is van de pot en die krijg je er niet zomaar weer op. Zou je dat wel willen?
De competenties van de relatiecoach ken ik niet, wel weet ik dat hulp aan slachtoffers van seksueel misbruik om specialistische hulp vraagt. Een gesprek met je huisarts voor een doorverwijzing is dan een eerste stap. Je kunt ook het centrum voor seksueel geweld raadplegen. Een ding is zeker, doe er wat aan anders gaat het je meer en meer beheersen. Dit slijt niet.