Iris van Beusekom op VVN

Op LinkedIn las ik dit artikel van Iris van Beusekom welke ik graag met jullie deel omdat ik verwacht dat er ook (h)erkenning in te lezen is als het gaat over de operaties, revalidatie. 

Hartelijke groet,

Renée van lotgenotencontact Slachtofferhulp

De link naar het artikel Iris van Beusekom: ‘Van het een op andere moment kwam mijn leven tot stilstand’ | Veilig Verkeer Nederland

Het is 2 maart 2017 wanneer de 21‑jarige Iris op haar scooter van Boskoop naar Gouda rijdt. Ze is op weg naar haar werk en volgt het fietspad. Rechts van haar ligt de autoweg. Terwijl ze de kruising oversteekt, ziet ze vanuit haar ooghoek een auto naderen. 'Hij had ongeveer dezelfde snelheid als ik,' vertelt ze. 'Ik ging rechtdoor, hij sloeg linksaf. Toen ik hem zag, wist ik meteen: dit gaat niet goed aflopen.' 

Groene Hart Ziekenhuis  

Bij het afslaan ziet de automobilist de scooterrijder niet en Iris klapt tegen de linkerzijde van de wagen. De hulpdiensten zijn snel ter plaatse, maar voor Iris is deze herinnering wazig. 'Ik weet niet wie de ambulance heeft gebeld en herinner me vooral de pijn in mijn linkerbeen toen ik in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda aankwam.' Het been blijkt gebroken, maar omdat het niet levensbedreigend is, moet Iris wachten tot laat in de avond voor ze geopereerd wordt.

Acuut compartimentensyndroom  

Tijdens de operatie blijkt dat het been van Iris er slechter aan toe is dan eerder gedacht. Ze heeft, zoals dat heet, een spiraalbreuk opgelopen. Hierdoor is niet alleen het bot gebroken, maar ook verbrijzeld. Er wordt een lange pen van heup tot knie geplaatst. Na de narcose voelt Iris ook hevige pijn in haar rechterbeen. De oorzaak: een acuut compartimentensyndroom waarbij de druk in de spier zo hoog oploopt dat de bloedtoevoer stopt. Ze moet opnieuw onder het mes.

Naar huis 

'Om ervoor te zorgen dat mijn been niet afstierf, maakten de chirurgen twee sneeën in mijn rechterkuit: één aan de buitenkant en één aan de binnenkant', legt Iris uit. 'De eerste maanden had ik helemaal geen gevoel in die voet en kon ik op geen van beide benen staan.' Na tweeënhalve week mag Iris het ziekenhuis verlaten. Een revalidatiecentrum wordt aangeraden, maar ze wil naar haar nieuwe huis, toenmalige vriend en haar kat. 'Ik woonde net één week samen en wilde mijn leven terug.'

Revalideren 

In de woonkamer van de flat wordt een ziekenhuisbed geplaatst. Haar moeder komt dagelijks langs om de wonden te verschonen, de fysiotherapeut bezoekt haar thuis. Langzaam komt er vooruitgang. 'Na drie maanden was ik sterk genoeg om naar de fysiotherapiepraktijk te gaan. Toch hield de pijn aan en bleef ik mank lopen', vertelt Iris. 'Toen er opnieuw een scan werd gemaakt, werd duidelijk waarom: de breuk was niet goed genezen en ik moest opnieuw onder het mes.' Eenmaal uit de narcose voelt Iris gelijk dat het nu wel goed zit, maar opnieuw begint het revalideren.

Geen boze gevoelens 

In totaal kost het ongeluk Iris drie jaar, maar ondanks alle tegenslagen studeert ze af, anderhalf jaar later dan gepland. Het studentenleven is grotendeels aan haar voorbijgegaan, maar ze doet haar best de gemiste tijd in te halen. Ze heeft net een mooie reis achter de rug en is in haar eentje door China, Vietnam, Thailand en Sri Lanka getrokken. Ze woont inmiddels met haar drie katten in Zoetermeer en heeft een leuke baan. En de automobilist? 'Hij is me een week na het ongeval in het ziekenhuis op komen zoeken, met bloemen en chocolade. Ik neem hem niets kwalijk', vertelt ze, 'maar op dat moment was het moeilijk om hem te zien. Ik heb hem weggestuurd, maar dat kwam vooral door de immense pijn die ik had. Hij zag me op het meest slechte moment. Ik had hem later graag nog eens gesproken. Niet om verwijten te maken, maar omdat je iets deelt. Iets wat we beiden niet hebben gewild.'

Slachtofferhulp Nederland 

Iris heeft het ongeluk een plekje gegeven. Ze heeft nog 30 procent zenuwuitval in haar rechterbeen, maar dat weerhoudt haar er niet van alles uit het leven te halen. 'We zijn ruim negen jaar verder en ik voel heel erg de behoefte om iets terug te doen', vertelt ze. 'Ik heb zolang steun gehad van anderen! Van vrienden en familie, maar ook van Slachtofferhulp Nederland. Voor deze stichting wil ik iets terugdoen. Aan deze lieve vrijwilligers kon ik mijn eerlijke verhaal kwijt. Ik voelde me eenzaam en tijdens de gesprekken met hen hoefde ik me niet sterk te houden. Ik kom uit een enorm warm gezin en ik wilde ze niet nóg bezorgder maken. Juist omdat ik van ze houd.'

Doneeractie 

Iris is van plan om 10 mei, 10 km voor Slachtofferhulp Nederland te gaan lopen. Via een crowdfundingsactie heeft ze al meer dan 2000 euro opgehaald en de teller loopt op. Om de belasting rustig op te bouwen, traint ze drie keer per week, allemaal met goedkeuring van de fysiotherapeut. Iris: 'Mijn doel is om tijdens de Marathon van Leiden zoveel mogelijk geld op te halen. Ik ren voor iedereen die na een verkeersongeval moet omgaan met lichamelijke én mentale gevolgen. Eindelijk kan ik iets geven voor anderen die ook door een moeilijke periode gaan.'

Een verkeersongeval kan zowel letterlijk als emotioneel een harde klap zijn. Lees verhalen van personen die een ongeluk hebben meegemaakt én ontdek wat jij kunt doen.