Hoeveel kun je verdragen?

Ach lieve Chantalle,

Ja, hoeveel kan je hebben hé? Wat jij allemaal moet doorstaan laat wel zien hoe sterk jij bent!

Maar daar heb je nu helemaal niets aan, je voelt je gewoon volledig uitgeput, machteloos, alleen gelaten, terwijl jij het slachtoffer bent (en niet bv die ex-werkgever van jou)!

Als ik dit zo lees is het belangrijkste nu dat je weer een beetje aan je rust en slaap toe kom. Want ook door dat slaapgebrek kun je gewoon ook niet meer in oplossingen denken.
Hoop dat je huisarts je tijdelijk wat slaapmedicatie wil geven. Zal je nachtmerries misschien niet tegen houden, maar je hopelijk wel wat rust voor je lijf geven.

Verder hoop ik dat jouw letseladvocaat die rechtzaak van je ex-werkgever wil oppakken, zodat jij nog even kunt proberen je lichaam en geest op de operatie van 12 mei voor te bereiden.

Gelukkig kan je zien dat je nog genoeg hebt om door te gaan.
Ik wens jou alle kracht en moed toe om door te gaan en stand te houden.
Probeer zo lief mogelijk voor jezelf en je geest te zijn door af en toe gewoon het gevecht eens los te laten en je mee te laten voeren in de stroom. (maar ik weet hoe moeilijk dat is, dus neem het jezelf niet kwalijk als het niet lukt)

Sterkte
Lieve groet,
Nel

Hoi Chantelle,

Wat een heftig verhaal, en wat een oneindige strijd. Het doet me een beetje denken aan mijn auto ongeluk 3 jaar geleden. Het ongeluk gebeurde in Frankrijk de veroorzaker reed weg, het andere slachtoffer reed frontaal tegen mij aan en beide hebben we zwaar letsel opgelopen. Ik heb nooit de kans mogen krijgen om een verklaring te doen in Frankrijk de politie deed de moeite er niet voor, wat er voor gezorgd heeft dat ik de schuld kreeg. 2 jaar lang heb ik moeten wachten op verder verloop het gevoel dar je krijgt wanneer je weet dat niets hiervan je eigen schuld is en je 2 jaar lang denkt dat je hier voor kan worden veroordeeld als er geen bewijs was. Eindelijk kreeg ik naar 2 jaar een belletje van de politie of ik een verklaring kon komen afleggen ik was enthousiast het had al zolang geduurd toen ik daar kwam bleek het dat ik verdachte was in de zaak en hierin moest verklaren. Ik heb mijn hele verhaal gedaan en heb gelukkig foto's met bewijs. Daarna heb ik nog 4 maanden in onzekerheid gezeten en uiteindelijk kreeg ik de de brief dat het geseponeerd was. Een extreme opluchting natuurlijk maar het heeft me al die tijd dat ik plat lag op een bed en niets meer kon en de maanden in revalidatie en alle tijd daartussen bezig gehouden. Beschuldigd worden als veroorzaker van een ernstig auto ongeluk met ernstig letsel zonder dat je de kans hebt gehad om je verhaal te kunnen doen en het de volgende dag in een artikel al lezen vlak naar het ongeluk is verschrikkelijk. Het moe zijn ken ik, je hele leven is over hoop gehaald alles wat je had en deed is ineens weg. Waar doe je het nog voor, is dit het wel waard om voor verder te gaan die gedachten horen bij het proces want het is niet niks, het is hartstikke zwaar je voor alles te moeten verdedigen en het zo ver moet gaan dat je nog naar de rechtbank moet, er lijkt gewoon geen eindpunt te zijn en het onbegrip voor je ex werkgever, niemand voelt wat jij voelt en het moet niet zo zijn dat het nog moeilijker word gemaakt dan het al is. Moe zijn mag het is niet erg. Je lichaam zegt dat je een stap terug moet nemen maar dat kan niet omdat het constant een prioriteit is als ik dat gevoel heb kies ik ervoor om even onder de douche te gaan zitten of ik zet een serie aan. Afleiding is nog steeds het beste wat je kunt hebben. Ik bouw bloemen van LEGO. Iets wat ik voor het ongeluk nooit had gedaan maar het helpt als afleiding. Ik heb ook slaap problemen ik durfde zelfs een tijd niet te slapen. Als het echt erg is is het misschien een idee naar de huisarts te gaan. Ik weet niet hoe je denkt over medicijnen, ik was er een tijd vel op tegen, ik werkte zelf in de bereidingsapotheek en weet wat erin zit en hoe er over werd gesproken uiteindelijk heeft het me wel geholpen met minder sterke gedachten, wat rust in je hoofd , nergens aan denken en eindelijk goed slapen.
Ik wens je het allerbeste toe en hoop dat het goedkomt met het proces. Denk soms aan je vooruitgang. Van daar waar je begon, ben je ongetwijfeld vooruitgegaan je bent dus sowieso een sterke vrouw en je weet je waarheid!