Hoeveel kun je verdragen?

💛 Lieve lotgenoten,

💭 Soms vraag ik me echt af hoeveel iemand kan hebben, voordat de emmer zo vol is dat je zegt: voor mij hoeft het niet meer…

⏳ Nu, 1.158 dagen na mijn ongeluk, twee operaties verder (de derde komt op 12 mei, maar daar kom ik nog op terug), is er zóveel gebeurd dat ik me afvraag: HOE DAN!!!

🚑✨ Bij mijn ongeluk (24-02-2023) brak ik acht ribben (één rechts, zeven links, waarvan zes op meerdere plekken), raakte mijn linkerknie zwaar beschadigd (voorste kruisband afgescheurd, meniscus gescheurd) en kreeg ik te maken met PTSS en rouwverwerking.
🏠🛏️ Na mijn ziekenhuisopname (die maar vijf dagen duurde) was ik alleen thuis: drie maanden beneden in een ziekenhuisbed. Dag opleiding Verzorgende IG, dag werk (werken met dementerende mensen), dag toekomst.

🏥🔧 Op 22 februari 2024 werd ik geopereerd aan mijn rug, omdat drie ribben verkeerd waren gegroeid: operatie 1. Van deze drie ribben hebben ze er bij twee een stukje afgehaald, zodat mijn schouderblad weer kon bewegen. Vijf dagen ziekenhuis en opnieuw drie maanden beneden in een ziekenhuisbed, omdat ik nog steeds niet plat kan liggen. Inmiddels heb ik een Auping‑bed, zodat ik wat rechterop kan slapen.

🎄🏥 Op 24 december 2024 kwam ik opnieuw in het ziekenhuis, omdat de huisarts dacht dat ik mijn linkerschouderblad had gebroken. Gelukkig was dit niet zo (het bleek zware verkramping van alle spieren en zenuwen aan de linkerkant), maar toch verbleef ik twee dagen in het ziekenhuis. Ik kwam op 26 december weer thuis.

💉🦵 Na de nodige fysiotherapie, injecties, zenuwblokkades en braces voor mijn linkerknie volgde op 21 mei 2025 een operatie aan de voorste kruisband en meniscus. Daarna: tien weken lopen met twee krukken en opnieuw tien weken een bed in de woonkamer.

📉 Inmid­dels ben ik voor 61,38% afgekeurd en moet ik op 12 mei aanstaande opnieuw worden geopereerd aan mijn linkerknie. De meniscus is aan de andere kant, bij de hechting op het bot, volledig afgescheurd. Niet omdat ik ‘gekke dingen’ doe (want dat kan ik niet van de pijn), maar waarschijnlijk omdat het niet is gezien door de orthopeed.
➡️ Dat betekent: weer zes weken volledig met twee krukken en opnieuw een bed in de woonkamer.

⚖️📄 En dan krijg je een brief van de rechtbank: mijn ex‑werkgever is het niet eens met het percentage van afkeuring. Zij zijn kostendrager. Ik snap dit niet, want omdat het ongeluk is veroorzaakt door een ander, is dit een letselschadezaak (ik heb een kei van een advocaat) en kunnen zij alle kosten verhalen op de tegenpartij. Het eerste bezwaarschrift is afgewezen en nu hebben ze het doorgezet naar de rechtbank.

😔 En eerlijk gezegd… ik weet het gewoon niet meer.
😴 Ik ben zo ongelooflijk moe. Moe van vechten, moe van wachten, moe van steeds weer opnieuw moeten beginnen.
🧠 Mijn hoofd staat nooit uit. Alles blijft maar doorgaan: de pijn, de zorgen, de onzekerheid. Zelfs slapen lukt niet meer, omdat alles wat ik overdag wegduw ’s nachts keihard terugkomt.
💪 Ik probeer sterk te zijn, maar soms voelt het alsof mijn lichaam én mijn hoofd tegelijk “stop” zeggen. En toch moet ik door. Niet omdat ik wil, maar omdat het voelt alsof er geen andere keuze is.
🤍 Ik maak geen einde aan mijn leven — ik heb genoeg om voor te leven — maar ik ben zó ongelofelijk moe.

😣 Ik word er KNETTERGEK van.

😢🌙 En nu zit ik weer te huilen, omdat ik bijna niet meer slaap. De nachtmerries en de PTSS, in combinatie met ADHD (dat recent is vastgesteld), maken dat ik zowel overdag als ’s nachts continu op scherp sta.

🫂 Ik ben dankbaar dat ik dit hier mag delen, bij mensen die begrijpen hoe dit voelt.

💐 Liefs,
❌⭕❌⭕
Chantalle