Today’s journey
Hey lieve lotgenootjes,
Ik was 13 jaar toen ik voor het eerst in contact kwam met seksueel misbruik. Vandaag, is dat exact 6 jaar geleden. Ik merk dat de dagen er naar toe voor zo’n datum altijd extreem lastig zijn, en deze dag zelf ook.
Ik ben momenteel met een van mijn behandelaren bezig mijn Levenslijn te schrijven( Ik heb hem inmiddels af, maar we moeten hem nog samen voorlezen gezien ik deze mag gaan voorlezen aan de groep meiden waarmee ik in een veilig, beschermd wonen setting woon).Dit is onderdeel van je traject hier en een van de voorwaarde voor uitstroom. Ik weet dat tijdens het schrijven ik dit onderwerp al heel lastig vond, en toen ik hier eergisteren met mijn behandelaar op inzoomde ik dit als heel intens ervaarde.
Nu is de datum van het verhaal dus waarop alles 6 jaar geleden is gebeurd dus vandaag, en ondanks dat ik hier misschien niet heel erg bewust op ben geweest alsin, ik heb vandaag wel heel veel klachten ervaren. Ik had vandaag een toernooi op het strand, wat verder super leuk was, maar ik ervaar dan wel heel erg hoe de omgeving mij triggert. Ik raakte gedissocieerd en kwam in herbelevingen terecht. Ik vind het zo naar dat dit nog zo’n grote impact op mijn leven maakt, zelfs na zo’n lange tijd. Ik vraag me af hoe jullie hier mee om gaan?
Met het gesprek met mijn behandelaar kwam er heel veel schuldgevoel naar boven over de angst dat hij andere meiden wat aan kan doen omdat ik nooit aangifte tegen hem heb gedaan en voor mijn gevoel beter mijn grens had kunnen aangeven. Ik had nooit mogen accepteren, dat wat hij aan me gaf en ik had mijn mond mogen opentrekken toen hij mij ging bedreigen.
Tuurlijk begrijp ik dat als ik dit zo lees, en hier vanuit een nuchtere blik naar kijk dit onzin is, omdat ik een andere meid dit nooit zou vertellen, maar dit is wel wat ik ervaar welke kant mijn hoofd op gaat. En ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Hoe gaan jullie hier mee om?
3 Reacties
Wat een heftig verhaal. Ik herken wel dingen uit jouw tekst, die ik ook ervaar, als jonge vrouw.
hoi Lid-12544,
Ik heb ook nooit aangifte durven doen, terwijl ik daar achteraf gezien iemand mee uit een onveilige thuissituatie had kunnen helpen, dat vind ik nog het ergste als ik er op terug kijk. Maar ik koos er voor om alles stil te houden en niet te vertellen.
We hebben hier niet om gevraagd en hopelijk ga je jezelf geen verwijten maken. De daders moeten zich verwijten maken.
Hoi Lid-12544,
Ermee leren omgaan is best lastig, Ik doe nu na 9 jaar eindelijk aangifte tegen hem. Ben er denk ik nu klaar voor.. Ik schrijf heel veel, praat er met mijn begeleiders over, heb EMDR gehad ervoor... Maar het heeft een grote impact op je leven en ik denk dat het misschien wat minder word maar weg gaat het nooit.
(hoe heb jij dat met andere mensen vertrouwen??0)
groetjes Meey