Slecht behandeld door manager
Lieve mensen, ik wil graag mijn hart opluchten. Binnenkort begin ik met nieuwe werk en ik wil zo graag met schone lei beginnen. Ik ben slecht behandeld door de manager van vorige werkgever. En ik heb de stappen ondernomen om dat te communiceren. Bij vertrouwens persoon kon ik uitgebreid mijn verhaal doen zonder de tijd in de gaten te houden. Bij arbo-arts kreeg ik erkenning en steun en de wens voor mij om betere werkgever te vinden.
Ik wil ook graag bij de nieuwe werkgever vers en positief instappen, maar ik wordt er nu nog regelmatig aan herinnerd, hoe het was. Ik wil mijn hart opluchten. Ik merk dat ik wil uitspreken dat ik een slachtoffer geworden was van ongepaste gedrag. En ik heb al heling kunnen ervaren vanuit de gesprek met vertrouwens persoon die het letterlijk zei dat ik de slachtoffer geworden was.
Dan besef ik nu terwijl ik dit schrijf, dat het een soort van permissie was voor mij om een slachtoffer te zijn. Dat dit de eerste keer is in mijn leven dat ik het openlijk eigen – dat ik slachtoffer ben. En dat ik het hier deel, als gelijkwaardige aan anderen die zich ook als slachtoffers voelen.
Ik vind het spannend.
Het raakt me. Ik voel me verbonden met jullie en ik wil nog een beetje toelichten wat er precies is gebeurd.
Het was al bij de sollicitatie gesprek begonnen – ongepaste opmerkingen – uitspraken die verpakt waren in het positieve , maar iets wat heel raar voelde en van binnen al twijfels schepte. Later heb ik het met een paar collega’s gedeeld en ze zeiden ‘echt, zei de manager dat?’. Deze reactie van collega’s was voldoende voor mij om verder te gaan, om te voelen ‘zie je, ik ben niet de enige die het raar vindt’. Maar daarna gebeurde meer. Ik werd disrespectvol en vijandig behandeld. Als ik grens aangaf, dan werd het niet begrepen, maar tegen me gebruikt. Ik werd in het bijzijn van collega’s aangesproken op iets wat ik niet snapte. Ik werd aangesproken op mijn toon bij het online verzoek indienen. Daarbij dacht ik ‘wat?! Hoezo verzin je er een toon erbij bij online verzoek indienen? ‘ Ik werd afgekapt tijdens telefoon gesprek terwijl ik een oplossing aan het zoeken was voor mijn werk uitvoeren. En alle collega’s hoorde het. Ik hoorde regelmatig roddels en praten over andere collega’s aan de kantinetafel. Ik hoorde dat andere collega’s slecht behandeld werden en dat de manager zelfs schreeuwde naar een collega , die het teruggaf dat het niet acceptabel is. Volgende dag was de manager aan tafel met ons aan het jammeren hoe erg ze het vindt dat ze zichzelf niet kan beheersen. Van zoiets verloor ik al helemaal mijn respect voor mijn leidinggevende. En dat voelde ook zwaar. Ik kreeg een opmerking van de manager ‘je tieten vallen eruit’ en stom verbaasd accepteerde ik het als grapje omdat het net 17u was geweest en ik was me omgekleed voor onze werk uitje..
Het maakt me verdrietig om te zien hoeveel ik ingeslikt heb. Ik durfde niet om iets te zeggen omdat ik de baan nodig had, alleen minderjarige kinderen thuis moest verzorgen. Ik wist niet hoe ik het moest aanpakken, dus ontweek ik het. Maar boven alles, ik voelde onvermogen om iets te doen omdat ik als kind ook mishandeld was, en hierdoor zwaar getriggerd was in trauma.
Jaren lang was ik bezig met innerlijke werk, met trauma openen, verwerken, sluiten. Ik weet dat littekens er blijven en dat ik erin geraakt kan/zal worden. En dat is heftig. Omdat ik heftige dingen mee gemaakt heb. Ik ben mishandeld door mijn ouders – psychisch, fyziek, mentaal. Ik ben seksueel misbruikt door mijn oom, door mannen die ik vertrouwde op date te gaan. Ik was weggerend van thuis en wilde niet terugkomen. Ik greep naar zelfmoordpoging toen ik 10 was en later weer toen ik 18 was. Toen ik 10 was , lag ik snachts in bed naast mijn moeder en probeerde ik mijn pols te snijden en het lukte niet. Toen ik 18 was, slikte ik een hele doosje medicatie in , maar heb de nacht overleefd. Mijn vader noemde me idioot na deze gebeurtenis.
Bijna 50 jaar ben ik gruwelijke dingen van verleden aan het overleven. En probeer positief te blijven. Soms is mijn kracht gewoon op. Ik wil niet geraakt worden in iets wat toen zo lang geleden mijn hart kapot maakte. Ik wil graag een kans om te ervaren dat het op andere manier kan, dat ik kan helen in deze maatschappij. Dat we samen kunnen groeien uit de horror en dat ik kan blijven werken en voor mijn kinderen zorgen. Ik ben niet in de ziekte wet. Ik heb nog kracht.
Het valt niet uit te leggen aan mensen hoe zwaar het is om de triggers en nare situaties te verwerken en mijn slaap en emoties te reguleren. Want de kinderen raken het thuis ook. En mijn familie die ver weg in buitenland woont, die weet niet zoveel. Want ja, ik wilde zo graag een kans krijgen om te leven, dat ik het eigenlijk ontsnapt was. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn familie, van mijn vader, moeder en ik vergeef ze. Het is alleen moeilijk omdat praten over dergelijke zware trauma’s onmogelijks is met familie leden die zelf net zo veel dragen.
Maar ik blijf en ik hoop op een kans om wat rustiger, eerlijker en meer in verbinding van het leven te kunnen genieten en mijn kinderen te zien opgroeien.
Al een tijd lang heb ik een drom om een (hulp) hond te hebben. Financieel is het nu nog niet haalbaar. Maar ik heb hoop . Ondertussen zoek ik naar een veilige manieren om er te mogen zijn met alles wat ik mee gemaakt heb en wie ik ben.
Dank voor de mogelijkheid om het hier te mogen delen. Lieve groet