Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor slachtoffers van seksueel misbruik

Rouw met terugwerkende kracht

Standaard profielafbeelding
B

Beste lotgenoten, 

Als jullie me toestaan met de deur in huis te vallen; ik ben de eerste 10 jaar van mijn leven misbruikt door een man die me had moeten beschermen. Nu durf ik er langzaam maar zeker stukjes over los te laten, ik voel de drang ook heel erg, maar ik merk dat mensen - hulpverleners, familieleden, artsen - het onderwerp consistent afwijzen. Het roept weerstand op, hetgeen ik niet onbegrijpelijk vind, maar het heeft een slechte invloed op mijn PTSS-klachten. Het blaast het "dit mag ik tegen niemand zeggen" concept weer nieuw leven in. Daarnaast is het een thema dat vroeger ook al speelde: ik heb het zo vaak verteld, maar niemand heeft het gehoord. Veel juffen, familieleden, trainers en andere ouders zagen de signalen toen het nog aan de gang was, maar hebben er niet op geacteerd omdat het hen in een wereldbeeldspagaat zou brengen, denk ik. 

Ik heb last van herbelevingen, nachtmerries, vermijding en meer van zulks. Maar wat me nekt is de rouw. Rouw om wie ik geweest was als het niet was gebeurd, rouw dat er niemand was die me uit de situatie kwam halen, rouw om familie die er fysiek wel is, maar waar ik steeds vaker naar kijk met een bril van verraad. Ook omdat die relaties scheef zijn, daar waar ik als 'figurant' of 'therapeut' fungeer voor de paar familieleden die nog in beeld zijn, met name voor mijn moeder. 

Ik voel me sinds een aantal jaar compleet verloren, omdat ik me realiseer dat er inderdaad niet is ingegrepen en dat ook niet meer komt. Ik had zo graag een persoon gehad bij wie ik binnen zou kunnen lopen, die voor me zorgt. Zonder me als klein kind te behandelen, maar gewoon, er is. Zoals een moeder. Tegelijkertijd schaam ik me daar erg voor, ik ben een man van 27 en moet me ook zo gedragen, dit is een vorm van wentelen in de slachtofferrol, maar soms is dat lastig als het kind van toen nog steeds leeft, nog steeds wacht tot het gehaald wordt. 

Herkent iemand de gevoelens van schaamte bij het hopen om 'gered te worden' als je al ruim volwassen bent? Het fantaseren over het hebben van een moeder, die je gewoon behandelt naar je leeftijd, maar die je opvangt waar nodig, die je uit herbelevingen haalt, van straat trekt bij nachtelijke dissociatie, etc.? Ik voel me vaak maar een rare hierin. 

Bezig met laden...