Stilte

Wat een loodzware eenzaamheid. Het is alsof mijn vrouw hoor (ze is ruim 2 jaar geleden overleden). Ik kon haar een soort veiligheid bieden, geborgenheid, maar begreep niet wat er aan de hand was. Over de incest kon ze niet praten.

Ik zou, hoe moeilijk ook, de confrontatie aangaan en tegen je man zeggen: als je mij wilt behouden dan moet jij dit aanvaarden, en: waar ben jij bang voor? ik hou heus wel van je (als jij dat zo voelt tenminste). Of stel voor dat je met hem erbijin therapie wilt gaan, dat jij niets wil verbergen, dat het niet aan hem ligt, maar dat jij met een onbewust probleem worstelt dat je belemmert, juist omdat jij hem zo belangrijk vindt. Dat jij ook zo graag het samen zou willen oplossen, maar dat je er hulp bij nodig hebt. Je kunt dit ook opschrijven en hem geven. Hij zal het moeilijk vinden, want hij wil er voor je zijn. Zeg hem dat hij niet tekort schiet.....

Hoi,
Begrijp/voel het. Mijn man is ook 'klaar' met hulpverlening.
Bij (mislukte) therapieën had onze onderlinge relatie er onder te lijden. Ik weet dat hij zelf het emotioneel niet trekt.
Maar ik ben er van overtuigd dat hij mij begrijpt en voor mij door het vuur gaat!

Liefs, Joti?

…kan me wel een beetje voorstellen omdat ik zelf emotionele afhankelijkheid ervaar als ik thuis ben, mijn angst is dat ik alleen kom te staan. Wat houdt jou tegen om je eigen plan te trekken?

Wat vervelend dat je in deze situatie bent belandt. Ik wil je de vraag graag anders stellen. Wat is het ergste wat er kan gebeuren als je wél naar de huisarts zou gaan? Een keer woorden met je man? Als je daardoor hulp kunt krijgen die je nodig hebt.... Waarschijnlijk wordt je dan of doorverwezen naar de praktijkondersteuner of naar een psychiater.

Wat is de reden dat je man het niet wilt. Hij snapt neem ik aan wel dat praten met een derde makkelijker is dan met je man. Toch?