Victim Blaming
Lieve lotgenoten,
Afgelopen zondag mocht ik met collega’s aandacht vragen voor victim blaming op Utrecht Centraal. Ik had mij met enige schroom aangemeld voor deze actie. Het voelt toch ongemakkelijk om mensen die onderweg zijn naar de trein of van de trein vandaan komen aan te spreken en in gesprek te gaan over het thema. De actie kreeg ook persaandacht. Ik had jaren geleden voor mezelf niet kunnen bedenken dat ik mij zou laten interviewen over dit onderwerp vanuit mijn eigen ervaring.
Opmerkingen als “je hebt toch wel gegild” zorgen ervoor dat ik daarna minder snel iemand in vertrouwen durfde te nemen, omdat ik bang was voor reacties. Het vergrootte mijn schuldgevoel wat ik als slachtoffer al had. Het was niet mijn schuld. Die man had gewoon met zijn handen van mij af moeten blijven.
Ik ben blij dat ik een bijdrage heb mogen leveren aan deze bewustwordingsactie. Ik kan alleen maar hopen dat de “toekomstige luisterende oren” hun oordeel thuislaten en hun aandacht aanzetten.
Wat zijn jullie ervaringen met victim blaming?
Liefs,
Henriek
2 Reacties
Beste Henriek, zag je in het item langskomen. De andere ambassadeur had ik even gemist. Wat goed dat je ondanks de hoge drempel de stap toch hebt genomen.
Zelf heb ik ook de nodige persaandacht en interviews achter de rug. Mijn ervaring is dat het oplucht en steeds makkelijker gaat. (Dat ondanks een spraakgebrek ;-) )
Je opmerking over de bewustwordingsactie onderschrijf ik volledig. Al is er maar één persoon die ik af kan houden van de blamage opgelicht te worden zie ik al als succes. Onze kracht is de ervaring en het eindeloze (tot vervelens toe ) herhalen van de waarschuwingen. Want ja, het kan iedereen overkomen.
Top gedaan!
Henk
SHN community ambassadeur
Ik was kind, ik was opzoek naar liefde wat ik thuis zo erg miste, die ene knuffel waar ik zo naar verlangde, maar niet kreeg. Mijn zusje die huilde tot ze werd getroost en waar ik mijn eigen tranen weg veegde. Ik ging de liefde elders zoeken, ergens op het internet, waar liefde geen liefde heette. Maar sexuele verlangens op een kind uitspelen en daarmee bedreigen dat als ik niet zou doorgaan, het bij mijn kringen zou belanden.
Mijn moeder zag ik meer kwaat dan goed in mij, torn mijn moeder mijn telefoon afpakte en alles ging doorlezen werd ze boos op mij en werd ik dagen genegeerd. Mijn ouders hebben mij nooit gevraagd wat er in mij omging, maar 1 ding weet ik wel en dat was dat ik de schuldige was, om het feit dat ik die fotos met die mannen deelde.
Ik ben bewust na 10 jaar therapie dat dit niet mijn schuld is, maar als er een ding schadelijk is, is het wel victum blaming. Het feit dat je eigen moeder je niet gelooft dat je bent verkracht door je collega, maar zegt dat het zo'n aardige guy in de winkel was en dus helemaal niet kon kloppen. Dat ik er wss zelf voor zou hebben gekozen, door alles wat daarvoor al op het internet is gebeurd in me verleden, sant he die fotos heb ik gemaakt!
Maar wat moet je dan als kind? Het risico maar nemen om niks te sturen en misschien staat een uur later heel je lichaam van top tot teen op straat? Of je familie word bedreigd?
Victim blaming is niet alleen strafbaar, het zet je aan het denken en laat je twijfelen of jij niet juist de dader bent inplaats van het slachtoffer. Ik ben geen slachtoffer, ik ben overlever en strijder. Iemand die liefde verlangende, maar zo vaak niet heeft gekregen.
Iemand die nu voor anderen kan opstaan en ervaringen kan delen.