Narcist
Hallo allemaal,
Ik ben 3 maanden uit elkaar met mijn ex waarmee ik 10 jaar samen was. Wij hebben samen een zoon van 4 jaar. Ik denk dat mijn ex een narsist is. Hij heeft me jarenlang gekleineerd, "opgesloten" voor andere mensen, mishandeld, en noem maar op. Ik mocht geen contact hebben met andere mensen enkel met hem en zijn familie. Hierdoor heb ik nu niemand meer (buiten mijn familie). Ik weet niet zo goed wat nu doen met mijn leven... ik hoor mijn ex nog elke dag voor ons zoontje en er zijn dagen dat hij heel vriendelijk is en andere dagen klaagt en zaagt hij alleen maar over alles.. hij wilt ook dat we vrienden blijven en dat ik er voor hem blijf zijn maar ik voel me daar precies toch niet zo goed bij... ik weet gewoon niet wat doen en ik vroeg me af of andere mensen dit ook hebben meegemaakt...
Bedankt voor jullie tijd
3 Reacties
Ik was ruim 7 jaar samen met een narcistische man. Ik heb 2 kinderen van hem. Toen ik eindelijk een punt achter die relatie kon zetten, het het nog een jaar geduurd voordat hij daadwerkelijk uit huis ging. Hij verweet mij (uiteraard) de breuk en probeerde me via de kinderen toch te manipuleren. Hij kreeg het nog steeds voor elkaar om me een schuldgevoel aan te praten. Uiteindelijk is het me, met behulp van mijn nieuwe vriend (inmiddels echtgenoot), gelukt, om dit patroon te doorbreken. Het moeilijkste was om niet meer te laten merken, dat hetgeen hij tegen me zei, me toch nog kon raken. De narcose die controle verliest, daar kan hij niet tegen.
Op alles wat hij van je vraagt of van je verlangt, kun je nee zeggen. Als hij vraagt waarom, kun je kort zijn, de relatie is voorbij. Het enige dat je nog bindt, is jullie kind. In zijn belang kun je een ouderschapsplan opstellen, alles wat goed vastgelegd is, kan hij (in theorie) niet meer moeilijk over doen.
Ik ben inmiddels 18 jaar verder na deze breuk, voor jou is alles nog heel vers natuurlijk. Maar je komt er wel!
Hi Lind,
Herkenbaar wat je schrijft. Op dit moment zit ik in een crisisopvang met mijn zoon van 11 en nog blijf ik twijfelen aan mezelf. Mijn man en ik zijn of waren dit jaar 23 jaar samen. Bij mij heeft het heel erg lang geduurd voordat ik in ging zien dat er iets mis wat met hem, ik haalde mezelf continu omlaag en dacht dat ik hem triggerde met mijn gedrag en als ik dit zou veranderen zou alles weer goed zijn. Ik kwam in een staat van overleving terecht, een soort passieve staat. Mijn zoon was mijn motivatie om te ontsnappen.
Mijn omgeving werd steeds meer afgekeurd en ik deed alsof alles goed was, ik schaamde me dat ik zoveel accepteerde. Ik dacht altijd dat ik me nooit zou laten slaan en begreep vrouwen die bij mannen bleven welke hen mishandelde niet. Ik was zelfstandig en mij zou dit nooit overkomen. Nu weet ik uit ervaring hoe moeilijk het is. Je blijft toch hopen dat het stopt of hij het zelf in gaat zien en alles weer wordt zoals het ooit was.
In mijn geval blijf ik medelijden met hem hebben. Hij heeft niemand meer over van zijn familie en vrienden. Ergens wist is dat ik ook een keer aan de beurt zou komen en ergens hoopte ik dat ook, want het lukte mij niet om bij hem weg te gaan om verschillende redenen (geen onderdak of eigen inkomen meer hebben bijvoorbeeld). Maar als ik aan gaf het niet meer te zien zitten en te willen scheiden werd hij boos. Hij zou niet meewerken aan de scheiding en vond me een zwakkeling en zei dan iedere keer Wat is er gebeurd met in voor- en tegenspoed?
Ik ben audio-opnamen gaan maken waar hij wonder boven wonder nooit achter is gekomen. Deze maken mijn positie sterker als hij weerstand gaat bieden.
Wij hebben nog een lange weg te gaan, we zijn nu bijna 3 weken weg van huis. Ik heb nog gen idee wat onze vooruitzichten zijn maar de eerste stap is gezet.
Als je nu terug kijkt, zie je dan ineens allerlei rode vlaggen welke je destijds niet zag?
Sterkte!
Mag ik vragen hoe het je gelukt is weg te komen. Ik heb de crisisopvang gebeld maar als ik niet geslagen word kan ik niet komen maar ik wordt genegeerd, uitgescholden bang gemaakt